บทที่ 30 ฝ่าวงล้อมมรณะ

ยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเปลี่ยนชุดพรางตัวเรียบร้อยแล้ว หลินจื้อหยวนก็ได้เดินทางกลับมายังบ้านปลอดภัยในเขตคนจีนอีกครั้ง~

"หัวหน้าแผนก!" จ้าวเทียนหมิงรีบออกมาต้อนรับเขาเข้าไปในลานบ้าน

หลินจื้อหยวนพยักหน้าถามเสียงเรียบ "มีคำสั่งใหม่จากกองบัญชาการใหญ่บ้างไหม?"

"ยังไม่มีเลยครับ"

หลินจื้อหยวนขมวดคิ้วด้วยความฉงน~ หลังจากภารกิจลอบสังหารสำเร็จลง กองบัญชาการกลับนิ่งเงียบ ไม่ส่งคำสั่งใหม่และไม่สั่งให้ถอนตัวกลับฉงชิ่ง ซึ่งมันดูมีพิรุธไปเสียทุกอย่าง

เขาหันไปมองโจวมู่หยุน "มู่หยุน ครั้งนี้แกต้องกลับไปที่เขตเช่าญี่ปุ่นกับฉัน"

ตัวตนปัจจุบันของหลินจื้อหยวนในเขตเช่าญี่ปุ่นถูกสร้างมาอย่างประณีตจนทนทานต่อการตรวจสอบทุกรูปแบบ หากโจวมู่หยุนไปอยู่ข้างกายเขา นอกจากจะช่วยปกปิดพิรุธได้แล้ว ยังไม่ต้องคอยเทียวไปเทียวมาระหว่างสองที่ให้เสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงอีกด้วย

ดวงตาของโจวมู่หยุนเป็นประกาย ตั้งแต่หัวหน้าเจิ้งฝากฝังเขาให้ตามหลินจื้อหยวนมา เขายังไม่ค่อยได้แสดงฝีมือเลย "รับทราบครับหัวหน้า ผมจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้"

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดกัมปนาทจากระเบิดมือก็ดังขึ้นจากลานบ้านข้างๆ!

ทุกคนในทีมปฏิกิริยาไวปานสายฟ้า~ พวกเขาชักปืนพกข้างเอวออกมาแทบจะพร้อมๆ กับเสียงระเบิด จ้าวเทียนหมิงพุ่งไปที่ประตูแอบมองผ่านรอยแตก ส่วนซุนเหวินปินปีนขึ้นไปบนคานหลังคาอย่างรวดเร็วเพื่อสำรวจสถานการณ์จากช่องระบายอากาศ

"หัวหน้าครับ บนหลังคารอบๆ เต็มไปด้วยพวกสายลับ... เราถูกล้อมแล้ว!" ซุนเหวินปินกระโดดลงมาจากคานด้วยท่าทางตึงเครียด

ใจของหลินจื้อหยวนกระตุกวูบ แต่ในฐานะผู้นำเขาจะลนลานไม่ได้เด็ดขาด แม้จะไม่รู้ว่าศัตรูเจอพวกเขาได้อย่างไร แต่การที่พวกมันเริ่มโจมตีจากบ้านข้างๆ ก่อน แสดงว่าพวกมันไม่ได้สะกดรอยตามเขามา

ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนแล้ว หลินจื้อหยวนสั่งการเฉียบขาด: "หยิบวิทยุกับอาวุธ แล้วถอนตัวผ่านอุโมงค์เดี๋ยวนี้!"

จ้าวเทียนหมิงเปิดแผ่นกระดานเตียงในห้องนอนใหญ่ออก เผยให้เห็นทางลงอุโมงค์ลับ~ อู๋หมิงรีบคว้ากระเป๋าหนังที่บรรจุเครื่องวิทยุออกมา ซุนเหวินปินหยิบปืนกลเบาเช็กสองกระบอกที่แยกชิ้นส่วนไว้ออกมาประกอบอย่างรวดเร็ว ส่วนซุนเอ้อร์โก่วจัดการเผาทำลายเอกสารบนโต๊ะจนเกลี้ยง

ทางด้านจ้าวซิ่งเซิงที่นอนกองอยู่บนพื้น เขารู้สึกหูอื้ออึงไปหมด จมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนและคาวเลือด

แม้ระเบิดมือนิรนาม (Mk II) ที่หลินจื้อหยวนหยิบมาจากคลังแสงกองพลที่ 102 จะมีขนาดเล็ก แต่อนุภาพของมันช่างน่าสะพรึงกลัว~ ด้วยดินระเบิด TNT 56 กรัม เมื่อระเบิดมันจะกระจายเศษเหล็กกว่าสามร้อยชิ้นในรัศมีหวังผลถึงสิบเมตร!

พวกสายลับที่พุ่งเข้าห้องนอนใหญ่ไปก่อนหน้านี้ถูกเศษเหล็กเจาะร่างจนพรุน พวกที่กำลังช่วยกันดันตู้เสื้อผ้าถูกแรงระเบิดอัดจนกลายเป็นก้อนเนื้อเละๆ ตายคาที่ทันที

จ้าวซิ่งเซิงมองดูลูกน้องที่นอนจมกองเลือด บางคนยังกระตุกเร้าๆ บางคนก็นิ่งสนิทไปแล้ว

"ไอ้ระยำเอ๊ย!" เขาตะคอกด่าพลางพยายามยันกายลุกขึ้น

เขาพาคนมาตั้ง 150 คน นึกว่างานนี้จะเป็นของตายที่ไหนได้~ แค่เริ่มก็เสียพี่น้องไปหลายคนแล้ว!

"บุกเข้าไปค้นเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันรอดไปได้!"

พวกสายลับที่เหลือต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเป็นคนแรกที่จะมุดผ่านรูโหว่ของกำแพงที่มีควันคละคลุ้งเข้าไป

เมื่อเห็นดังนั้น จ้าวซิ่งเซิงก็ชักปืนจ่อหัวลูกน้องสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุด "มุดเข้าไป! จะมุดเข้าไปเอง หรือจะให้ฉันส่งพวกแกไปลงนรกตอนนี้เลย เลือกเอา!"

สายลับสองคนนั้นหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกขณะค่อยๆ ก้าวเข้าไปข้างใน ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงตะโกนกลับมา "ผู้กองครับ ปลอดภัยแล้ว!"

จ้าวซิ่งเซิงถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วโบกมือให้ทุกคนตามเข้าไป

พื้นที่หลังกำแพงเชื่อมต่อไปยังอีกลานบ้านหนึ่งที่เงียบงัดจนน่าสยอง จ้าวซิ่งเซิงส่งสัญญาณให้แยกย้ายกันตรวจค้นทุกห้อง แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาหน้าเขียวคล้ำขึ้นเรื่อยๆ~ ทุกห้องว่างเปล่า เหลือเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นที่ทิ้งไว้ดูต่างหน้า

"ผู้กองครับ ตรงนี้มีร่องรอย!"

จ้าวซิ่งเซิงเดินไปที่ห้องนอนใหญ่ เห็นกองขี้เถ้าจากการเผากระดาษที่ยังมีควันลอยกรุ่น เขาคุกเข่าลงใช้นิ้วแตะดูความร้อน "พวกมันเพิ่งไปได้ไม่นาน..." เขาคำรามลั่น "แจ้งทุกคน กระจายกำลังตรวจค้นในรัศมีห้าร้อยเมตร! พวกมันยังหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!"

ทว่ายิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล พื้นที่นี้ถูกล้อมไว้แน่นหนาขนาดแมลงวันยังบินผ่านไม่ได้ แล้วพวกมันจะหายตัวไปเฉยๆ ได้ยังไง? สายตาของเขากวาดไปทั่วห้องจนหยุดอยู่ที่เตียงหลังใหญ่~ ขอบกระดานเตียงมีรอยเคลื่อนที่เหมือนถูกปิดรีบๆ

"พวกแกสองคน" เขาชี้ไปที่ลูกน้องพลางก้าวถอยหลังไปที่ประตู "ยกแผ่นกระดานเตียงขึ้น ช้าๆ ระวังกับดักด้วย!"

สายลับสองคนกลืนน้ำลายเอื๊ก นึกถึงสภาพศพเพื่อนเมื่อกี้แล้วก็ขาสั่น แต่ภายใต้สายตาอาฆาตของจ้าวซิ่งเซิง พวกเขาจึงต้องจำใจเดินเข้าไป

จังหวะที่มือจะแตะขอบเตียง จ้าวซิ่งเซิงตะโกนสั่ง "เดี๋ยวก่อน! ใช้เชือกนี่"

พวกสายลับรีบเอาเชือกไปคล้องที่มุมกระดานเตียงแล้วกระชากจากระยะปลอดภัย เสียง 'เอี๊ยด' ดังขึ้นพร้อมกับที่กระดานถูกยกเปิด

"ตูม!!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้อง โครงเตียงทั้งหลังแตกกระจาย ถึงสองคนนั้นจะหลบได้ทัน แต่เศษไม้ที่พุ่งออกมาก็บาดใบหน้าและแขนจนเลือดซิบ

จ้าวซิ่งเซิงหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้~ มิน่าล่ะผู้อำนวยการถึงเตือนให้เขาเอาคนมาเยอะๆ เขาเดินไปที่ข้างเตียงมองลงไปในอุโมงค์ที่เพิ่งถูกระเบิดทำลายทางเข้า "พวกมันหนีไปทางอุโมงค์! ตามล่ามันมาให้ได้! พลิกแผ่นดินหาก็ต้องเจอ!"

ปลายทางของอุโมงค์เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร อุโมงค์แคบจนต้องคลานไปทีละคน จ้าวเทียนหมิงนำหน้า ส่วนหลินจื้อหยวนและซุนเหวินปินคอยระวังหลัง

ขณะกำลังจะถึงทางออก จ้าวเทียนหมิงที่นำอยู่ก็หยุดชะงักและส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

"หัวหน้าครับ ฟังจากเสียงข้างในเหมือนมีการใช้ระเบิดมือกันด้วย เราควรเข้าไปช่วยสนับสนุนไหม?" เสียงลูกน้องสายลับฝ่ายศัตรูแว่วมาจากข้างนอกทางออก

"แกโง่หรือเปล่า? จะเข้าไปตายเหรอไง? อีกอย่าง ถ้าไอ้พวกนั้นหนีออกมาทางนี้แล้วเราไม่อยู่เฝ้า ผู้กองถลกหนังเราแน่!"

...

จ้าวเทียนหมิงค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้ทางออกอีกนิด เขาหยิบระเบิดมือสองลูกออกมาดึงสลักนิรภัยออกอย่างแผ่วเบา

"สาม... สอง... หนึ่ง!"

เขานับถอยหลังในใจก่อนจะโยนระเบิดออกไปทางต้นเสียงข้างนอก

"เฮ้ย! ใครปาอะไรมาวะ?"

"เชี่ย..."

เสียงอุทานยังไม่ทันจบก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงระเบิดกัมปนาท ควันที่พุ่งขึ้นมากลายเป็นฉากกำบังชั้นดี ทุกคนรีบมุดออกจากอุโมงค์และเข้าสู่โหมดการต่อสู้ทันที!

"เปียวจื่อ, เทียนหมิง ตั้งปืนกล! คุมแนวหลังคาไว้!" หลินจื้อหยวนตะโกนสั่งพลางลั่นกระสุนใส่สายลับที่อยู่ใกล้ที่สุด

ฝีมือการยิงของเขานิ่งและแม่นยำอย่างน่าทึ่ง~ กระสุนสองนัดเก็บสายลับที่กำลังมึนจากแรงระเบิดลงไปนอนนิ่ง หลี่เจิ้นเปียวและจ้าวเทียนหมิงรีบตั้งปืนกลเบาเช็กสองกระบอก สาดกระสุนเข้าใส่พวกที่อยู่บนหลังคาและพวกที่แห่กันมาตามเสียงปืน

เสียง "ตึกๆๆๆๆๆ!" ของปืนกลเบาดังสนั่นจนแสบแก้วหู

พวกสายลับไม่คิดเลยว่าฝ่ายหลินจื้อหยวนจะมีอาวุธหนักขนาดนี้จนวงแตกกระเจิง บางคนวิ่งหนีเอาตัวรอด บางคนยิงสวนมั่วๆ แต่ปืนพกสั้นน่ะเหรอจะมาสู้ระยะยิงของปืนกลที่หวังผลได้ไกลกว่าห้าร้อยเมตร!

"ซุนเหวินปิน, โจวอู่, เอ้อร์โก่ว พาอู๋หมิงกับมู่หยุนถอนตัวไปก่อน! ไปรอที่ป่าละเมาะปากตรอก!" หลินจื้อหยวนสั่งการขณะเปลี่ยนซองกระสุนอย่างคล่องแคล่ว

ตอนเช่าบ้านหลังนี้ พวกเขาสำรวจเส้นทางหนีไว้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว~ อู๋หมิงกับมู่หยุน คนหนึ่งเป็นพนักงานวิทยุ อีกคนเป็นพนักงานแปลภาษา อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะกลายเป็นตัวถ่วงเปล่าๆ!