บทที่ 603 หลิงหยุนวิสัยทัศน์เปิดกว้าง?

บทที่ 603 หลิงหยุนวิสัยทัศน์เปิดกว้าง?

ทางฝั่งหลิงหยุน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า ตั้งแต่กิจกรรมรังปีศาจบุกรุกเริ่มขึ้นจนถึงตอนนี้ รังปีศาจที่หลิงหยุนทำลายไปมีเกือบร้อยแห่งแล้ว ปฏิบัติการทำลายรังปีศาจเกือบร้อยครั้ง ทำให้หลิงหยุนเต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ ดังนั้น ความเร็วในการทำลายรังปีศาจก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย เวลาผ่านไปห้าชั่วโมงกว่าอย่างรวดเร็ว รังปีศาจระดับ 15 ทั้งสองแห่งที่รีเฟรชในประเทศเกาหลี ถูกทำลายลงทั้งหมดแล้ว แต่การต่อสู้ของหลิงหยุน กลับยังไม่จบลง

"ทำตามแผนที่วางไว้ ทำลายรังปีศาจแห่งอื่นๆ ภายในเขตแดนของประเทศเกาหลีต่อไป" "เวลาเหลือน้อย พวกเราแบ่งกำลังออกเป็นสองสาย แยกย้ายกันปฏิบัติการ" "ฉัน, น้าหลิว, วิเวียน, บาร์บาร่า, ยาเบลล่า, วินนีน่า และอลิซาเบธ เป็นกลุ่มหนึ่ง" "โอเดน, โยเดล, สตีฟ, แดร็กคูล่า และออกัส เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง" "ใช้ความเร็วสูงสุดทำลายรังปีศาจที่เหลือ ฟาร์มคะแนนอย่างบ้าคลั่ง เข้าใจไหม?" เหล่าฮีโร่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า แสดงความเข้าใจ

จากนั้น หลิงหยุนก็เปิดประตูแห่งความว่างเปล่าสองบานพร้อมกัน ส่งกองทัพทั้งสองสาย เทเลพอร์ตไปยังรังปีศาจที่แตกต่างกัน หลิงหยุนได้คำนวณสถิติเอาไว้แล้ว กิจกรรมรังปีศาจบุกรุกในครั้งนี้ รังปีศาจที่รีเฟรชมีทั้งหมดห้าระดับ ได้แก่ ระดับ 11, ระดับ 12, ระดับ 13, ระดับ 14 และระดับ 15 ในจำนวนนั้น รังปีศาจระดับ 15 มีค่าความทนทาน 1 ล้านล้านล้าน ระดับ 14 คือ 5 แสนล้านล้าน ระดับ 13 คือ 3 แสนล้านล้าน ระดับ 12 คือ 2 แสนล้านล้าน ระดับ 11 คือ 1.5 แสนล้านล้าน

ที่สำคัญที่สุดก็คือ นอกเหนือจากรังปีศาจระดับ 15 มอนสเตอร์ที่รีเฟรชออกมาจากรังปีศาจระดับอื่นๆ ล้วนมีระดับต่ำกว่าระดับสิบสองทั้งสิ้น อีกทั้งจำนวนเมื่อเทียบกับรังปีศาจระดับ 15 แล้ว ก็น้อยกว่ามาก ไม่ค่อยเป็นภัยคุกคามต่อกองทัพใหญ่ของหลิงหยุนเท่าไหร่นัก ดังนั้น ต่อให้แบ่งกำลังออกเป็นสองสายเพื่อแยกย้ายกันปฏิบัติการ กองทัพใหญ่ของหลิงหยุนก็สามารถจัดการรังปีศาจระดับอื่นๆ นอกเหนือจากระดับ 15 ได้อย่างง่ายดาย

ยังไงซะ เป้าหมายของหลิงหยุน ก็คือการทำลายรังปีศาจทั้งหมดของประเทศเกาหลี ประเทศซากุระ ประเทศอินทรี และประเทศอื่นๆ ที่สังกัดอยู่ในประเทศพันธมิตรให้ราบคาบ นี่ถือเป็นโปรเจกต์ใหญ่เลยทีเดียว ถ้าแยกย้ายกันปฏิบัติการ จะช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก เป็นเช่นนี้นี่เอง ภายใต้การจัดการของหลิงหยุน กองทัพทั้งสองสายก็เทเลพอร์ตมายังรังปีศาจระดับ 12 และระดับ 13 ที่อยู่ใกล้เคียงตามลำดับ จากนั้นก็เปิดฉากต่อสู้ และเรื่องนี้ ลอร์ดประเทศเกาหลีก็ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ทั่วทั้งสมรภูมิระดับสอง นอกเหนือจากหลิงหยุนแล้ว ก็ไม่มีลอร์ดคนไหนรู้เรื่องนี้เลย

ในตอนนี้ ลอร์ดประเทศเกาหลียังคงดื่มด่ำอยู่กับความตื่นเต้นดีใจที่รังปีศาจระดับ 15 ภายในเขตแดนของประเทศตัวเองถูกทำลายลง "โอปป้าหลิงหยุนสุดยอดไปเลย ภัยคุกคามของประเทศเกาหลีถูกขจัดแล้ว ขอบคุณโอปป้าหลิงหยุน!" "การกระทำของหลิงหยุนที่ช่วยประเทศเกาหลีในครั้งนี้ ทำให้ฉันซาบซึ้งใจมาก และเปลี่ยนมุมมองที่ฉันมีต่อลอร์ดหลิงหยุนไปอย่างสิ้นเชิง ต่อไปฉันจะไม่ทำตัวเป็นศัตรูกับลอร์ดหลิงหยุนอีกแล้ว" "ฉันก็เหมือนกัน ลอร์ดหลิงหยุนเปิดกว้างวิสัยทัศน์ พวกเราก็ต้องเรียนรู้ที่จะเปิดกว้างวิสัยทัศน์บ้าง" "ร่วมทุกข์ร่วมสุข ทุกคนก้าวหน้าไปด้วยกันถึงจะเป็นวิถีแห่งราชันย์"

ลอร์ดประเทศพันธมิตรคนอื่นๆ มองดูข้อความของลอร์ดประเทศเกาหลีที่รันขึ้นหน้าจออย่างต่อเนื่อง ต่างก็รู้สึกอิจฉาตาร้อน เชี่ยเอ๊ย ภัยคุกคามของประเทศเกาหลีถูกขจัดไปแล้ว พวกเขาโคตรอิจฉาเลย! อิจฉาจนไข่แทบจะม่วงไปหมดแล้ว แต่แค่อิจฉาอย่างเดียวมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ! หลิงหยุนมีแค่คนเดียว และก็มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่สามารถจัดการรังปีศาจระดับ 15 ได้ ดังนั้น ต้องต่อคิว

เป็นเช่นนี้นี่เอง ลอร์ดประเทศพันธมิตรจำนวนมากเริ่มตั้งตารอคอยหลิงหยุนอย่างใจจดใจจ่อ โดยเฉพาะลอร์ดของประเทศซากุระ ประเทศซากุระอยู่ในคิวสนับสนุนของหลิงหยุน โดยจัดอยู่ในคิวถัดจากประเทศเกาหลี นั่นก็หมายความว่า หลังจากหลิงหยุนจัดการรังปีศาจระดับ 15 ของประเทศเกาหลีเสร็จแล้ว คิวต่อไปก็ควรจะมาที่ประเทศซากุระของพวกเขา ตามความเร็วในการทำลายรังปีศาจระดับ 15 ของหลิงหยุน ขอเพียงหลิงหยุนมาถึง ใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง รังปีศาจระดับ 15 ของประเทศซากุระก็จะถูกพิชิตลง จากนั้น ประเทศซากุระก็จะปลอดภัย

แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า รังปีศาจระดับ 15 ของประเทศเกาหลีถูกทำลายไปได้สักพักใหญ่แล้ว แต่กลับไม่ได้รับข้อความแจ้งเตือนใดๆ ว่าหลิงหยุนเข้าสู่ประเทศซากุระเลย รอนานก็ยังไร้วี่แวว เรื่องนี้ทำให้ลอร์ดประเทศซากุระเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "บากะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย หลิงหยุนไปไหนแล้ว? ทำไมยังไม่มาอีก?" "มุราตะซัง ปากน่ะหัดให้มันสะอาดๆ หน่อย ลอร์ดหลิงหยุนมาเพื่อช่วยพวกเรานะ การที่พวกเราต้องรอหน่อยมันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง?" "พูดถูกแล้ว ลอร์ดหลิงหยุนบอกว่าจะมา ก็ต้องมาอย่างแน่นอน" "บางทีลอร์ดหลิงหยุนอาจจะเหนื่อย ตอนนี้คงกำลังพักผ่อนอยู่"

ในขณะที่ลอร์ดประเทศซากุระกำลังพูดคุยกันอย่างเซ็งแซ่นั่นเอง เสียงประกาศจากสมรภูมิเรื่องที่หลิงหยุนทำลายรังปีศาจ กลับดังกึกก้องขึ้นมา "ประกาศจากสมรภูมิ: ลอร์ดประเทศเซี่ย 【หลิงหยุน】 ทำลายรังปีศาจระดับ 12 ของประเทศเกาหลีสำเร็จ ได้รับรางวัล 4 ล้านล้านคะแนน" "ประกาศจากสมรภูมิ: ลอร์ดประเทศเซี่ย 【หลิงหยุน】 ทำลาย..." เสียงประกาศดังติดต่อกันสามครั้ง ลอร์ดประเทศซากุระอึ้งไปเลย ลอร์ดประเทศเกาหลีอึ้งไปเลย ลอร์ดประเทศพันธมิตรอึ้งไปเลย แม้แต่ลอร์ดประเทศเซี่ย ก็ยังตะลึงจนยืนนิ่งงันไปกับการกระทำที่แหวกแนวอย่างกะทันหันนี้

ทางฝั่งประเทศซากุระ มีลอร์ดดึงสติกลับมาได้แล้ว "นานิ? นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า หลิงหยุนยังอยู่ในประเทศเกาหลีเหรอ? แถมยังทำลายรังปีศาจระดับ 12 ของประเทศเกาหลีอีกต่างหาก?" "บากะ นายไม่ได้หูฝาดหรอก สิ่งที่หลิงหยุนทำลายก็คือรังปีศาจระดับ 12 ของประเทศเกาหลีนั่นแหละ" "แต่ตอนนี้เขาควรจะมาที่ประเทศซากุระของพวกเราไม่ใช่หรือไง?" "แล้วก็ หลิงหยุนไม่ได้ทำลายแค่รังปีศาจระดับ 15 หรอกเหรอ? รังปีศาจระดับ 12 พวกเราจัดการเองได้นะ!" "ช็อตโตะ มัตเตะ  อาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้! ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ"

ในขณะที่ลอร์ดประเทศซากุระกำลังพูดคุยกันอย่างเซ็งแซ่ หรือแม้กระทั่งพยายามแก้ตัวแทนหลิงหยุนอยู่นั้น เสียงประกาศจากสมรภูมิอีกเสียงหนึ่งก็ดังกึกก้องขึ้นมา