บทที่ 597 เป็นลอร์ด ต้องมีศักดิ์ศรีสิ!

บทที่ 597 เป็นลอร์ด ต้องมีศักดิ์ศรีสิ!

ข้อความของลอร์ดประเทศเกาหลีเริ่มรันขึ้นหน้าจออย่างต่อเนื่อง ความนิยมพุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งทันที ดึงดูดความสนใจของลอร์ดจากประเทศอื่นๆ เป็นจำนวนมาก

ลอร์ดประเทศเซี่ย: "เชี่ย ไอ้พวกเกาหลีเวรนั่นกำลังทำบ้าอะไรอยู่?" "เมื่อไม่กี่วันก่อนยังปากแข็งเห่าหอนกันอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? ทำไมวันนี้ถึงเริ่มยอมอ่อนข้อแล้วล่ะ?" "สะใจจริงๆ พี่น้องทั้งหลาย ฉันได้รับข่าววงในมาว่า มอนสเตอร์ระดับสิบสองและสิบสามที่รีเฟรชจากรังปีศาจระดับ 15 ทางฝั่งประเทศเกาหลีมันแพร่กระจายออกไปแล้ว และกำลังพุ่งชนฐานที่มั่นพันธมิตรของพวกเขา ยอดความสูญเสียในการรบของพวกเขากำลังพุ่งทะยาน"

"ฉันก็ได้รับข่าวมาเหมือนกัน ประเทศซากุระ ประเทศเฟย ประเทศลิง ประเทศพวกนั้นก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน มอนสเตอร์ปีศาจระดับสิบสามระบาดหนัก พวกเขาต้านทานกันไม่ไหวแล้ว" "ฮ่าๆๆ ฉันเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าลอร์ดประเทศพันธมิตรจะถึงจุดจบในไม่ช้า พวกเขามองข้ามจุดสำคัญไปข้อหนึ่ง การแพร่กระจายของมอนสเตอร์ปีศาจต้องใช้เวลา วันแรกกับวันที่สองของกิจกรรมพวกเขาปลอดภัยดี แต่ตอนนี้มาถึงวันที่ห้าแล้ว มอนสเตอร์ระดับสิบสามได้แพร่กระจายไปถึงแล้ว วันเวลาดีๆ ของพวกเขาก็สิ้นสุดลงแล้วเหมือนกัน" "ไอ้พวกเกาหลีเวรนี่มันโคตรน่าขยะแขยงจริงๆ ก่อนหน้านี้เอาแต่เห่าหอน ตอนนี้เพิ่งจะรู้จักขอความช่วยเหลือ หึหึ สายไปแล้ว" "@บอสหลิงหยุน อย่าไปสนใจพวกมันเลย ปล่อยให้ไอ้พวกเกาหลีเวรนั่นตายไปเองเถอะ"

ลอร์ดประเทศเซี่ยต่างก็สะใจเป็นอย่างมาก ความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจก่อนหน้านี้ ก็มลายหายไปจนหมดสิ้นในเวลานี้ แม่งเอ๊ย ก่อนหน้านี้ตอนที่กิจกรรมรังปีศาจบุกรุกเพิ่งจะรีเฟรชขึ้นมา คนที่บอกว่าจะให้หลิงหยุนรับผิดชอบผลที่ตามมา ก็มีแต่ไอ้พวกเกาหลีเวรนั่นแหละที่เห่าหอนเสียงดังที่สุด หลังจากนั้นยิ่งไปหัวเราะเยาะลอร์ดประเทศหมีขาวและประเทศอวี๋หยาง หาว่าพวกเขาเป็นพวกโง่เง่า ที่ถึงกับปล่อยให้หลิงหยุนเข้าไป ทำลายรังปีศาจระดับ 15 ของพวกเขา และแย่งชิงคะแนนของพวกเขาไป ตอนนี้เป็นไงล่ะ กรรมตามสนองแล้ว

ข้อความขอความช่วยเหลือของลอร์ดประเทศเกาหลี ตกไปอยู่ในสายตาของประเทศเซี่ย ประเทศหมีขาว ประเทศอวี๋หยาง และลอร์ดจากประเทศอื่นๆ ที่ร่วมมือกับหลิงหยุนทำลายรังปีศาจระดับ 15 ไปแล้ว ทำให้พวกเขาตบเข่าฉาดด้วยความสะใจ ตอนนี้ต่างก็พากันปรากฏตัวออกมา เยาะเย้ยถากถาง และตอกกลับลอร์ดประเทศเกาหลีกันยกใหญ่ ในชั่วพริบตา ลอร์ดประเทศเกาหลีที่ขอความช่วยเหลืออยู่ในช่องแชตโลก ก็ถูกตอกกลับจนหน้าดำหน้าแดง อยากจะเถียงกลับ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ทำได้เพียงเลือกที่จะเมินเฉย แล้วเดินหน้า @หลิงหยุน เพื่อขอความช่วยเหลือต่อไป

ทางฝั่งประเทศพันธมิตร ลอร์ดของประเทศอินทรี ประเทศซากุระ และประเทศพันธมิตรอื่นๆ ในตอนนี้ก็เห็นข้อความที่ประเทศเกาหลีส่งไปขอความช่วยเหลือจากหลิงหยุนแล้วเช่นกัน ท่าทางที่ยอมก้มหัวประจบสอพลอนั้น ทำให้ลอร์ดประเทศพันธมิตรรู้สึกดูถูกเหยียดหยามและรังเกียจเป็นอย่างมาก ยิ่งถูกลอร์ดของประเทศเซี่ยและประเทศหมีขาวเยาะเย้ยถากถางซ้ำเติมเข้าไปอีก ลอร์ดประเทศพันธมิตรเหล่านี้ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที พากันแห่เข้าไปในช่องแชตโลก เพื่อต่อว่าลอร์ดประเทศเกาหลีด้วยความโกรธแค้น

"บากะ ไอ้พวกซีป๋าสมองช็อตเอ๊ย พวกแกสมองเสื่อมไปแล้วเหรอ ถึงได้ไปขอร้องหลิงหยุน?" "ชิท) ไอ้พวกหน้าไม่อาย ศักดิ์ศรีของพวกแกหายไปไหนหมด? หน้าตาของพวกแกหายไปไหนหมด? ถึงกับไปยอมลดตัวก้มหัวให้หลิงหยุน ถุย!" "ฟัคยู ไอ้ขยะซีป๋า แม่งหน้าไม่อายจริงๆ" "ไอ้ขยะประเทศเกาหลี ทำให้ประเทศพันธมิตรของพวกเราต้องขายขี้หน้าจนหมดสิ้นจริงๆ" "จะไปขอความช่วยเหลือจากใครก็อย่าไปขอจากหลิงหยุนสิวะ! ลอร์ดประเทศเกาหลี ศักดิ์ศรีของพวกแกไปอยู่ที่ไหนกันหมด?"

ในชั่วพริบตา ลอร์ดประเทศเกาหลีก็กลายเป็นหนูวิ่งข้ามถนน ถูกทุกคนรุมด่าทอ คิมจงฮวาที่หลบซ่อนตัวอยู่ในศูนย์บัญชาการของพันธมิตรซัมซุง เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ ปอดก็แทบจะระเบิดด้วยความโกรธ แม่งเอ๊ย ประเทศเกาหลีของเขาจะถูกกวาดล้างจนราบคาบอยู่แล้ว จะขอความช่วยเหลือสักหน่อยไม่ได้หรือไง?

ประเทศเซี่ยด่าก็ช่างมันเถอะ ยังไงซะก่อนหน้านี้ก็เคยไปเยาะเย้ยพวกเขาเอาไว้ โดนด่าก็ทำได้เพียงแค่อดทนเอาไว้ แต่ประเทศพันธมิตรกลับผสมโรงด่าด้วย คิมจงฮวาก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ด้วยความโกรธจัด เขาพุ่งเข้าช่องแชตโลกโดยตรง แล้วด่าสวนลอร์ดประเทศพันธมิตรทันที

"@ลอร์ดประเทศอินทรี ประเทศซากุระ ประเทศเฟย ประเทศจิงโจ้ ขอเตือนไว้ประโยคหนึ่ง พวกแกก็อย่าเพิ่งดีใจกันเร็วเกินไปนัก รังปีศาจระดับ 15 มันน่ากลัวกว่าที่พวกแกจินตนาการเอาไว้เยอะ" "ขนาดประเทศเกาหลีของฉันยังเป็นแบบนี้ สถานการณ์ของพวกแกหลายประเทศก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก ถ้าพวกแกมีปัญญานักล่ะก็ ก็ฝืนทนรับมันเอาไว้ให้ได้ อย่าไปหาตัวช่วยจากภายนอกล่ะ" "ยังไงซะประเทศเกาหลีของฉันก็ต้านไม่ไหวแล้ว ฉันขอวิงวอนให้ลอร์ดหลิงหยุนมาช่วยพวกเราด้วย"

ประโยคเดียว ทำเอาลอร์ดประเทศพันธมิตรเงียบกริบไปในพริบตา สถานการณ์ของประเทศที่พวกเขาอยู่ พวกเขาย่อมรู้ดีกว่าใครๆ โดยเฉพาะประเทศซากุระ ประเทศจิงโจ้ ประเทศเฟย ประเทศที่มีน่านฟ้าในครอบครองไม่มากนัก เดิมทีพื้นที่ก็เล็กอยู่แล้ว ความเร็วในการแพร่กระจายของมอนสเตอร์ปีศาจก็เลยรวดเร็ว เช่นเดียวกับประเทศเกาหลี ในตอนนี้มีมอนสเตอร์ระดับสิบสองและระดับสิบสามที่ถูกสุ่มออกมาจากรังปีศาจระดับ 15 มาถึงแนวป้องกันของพวกเขา และเปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือดแล้วเช่นกัน ความสูญเสียของพวกเขาก็ค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นเช่นกัน

เพียงแต่ พวกเขารักษาหน้าตามากกว่า ฝืนกัดฟันกลืนเลือดลงท้อง (อดทนรับความสูญเสียเอาไว้) ไม่ได้ละทิ้งศักดิ์ศรี แล้วเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากหลิงหยุนโดยตรงเหมือนอย่างประเทศเกาหลี แต่การไม่ขอความช่วยเหลือ ก็ไม่ได้หมายความว่าประเทศของพวกเขาจะไม่มีปัญหา ในความเป็นจริง ทุกประเทศที่ถูกสุ่มรังปีศาจระดับ 15 ออกมา ประเทศที่ถูกทำลายรังปีศาจทิ้งไปแล้วก็ยังดีหน่อย อย่างเช่นประเทศเซี่ย ประเทศหมีขาว ประเทศอวี๋หยาง พวกนี้ไม่ค่อยมีปัญหาอะไร แต่ประเทศเกาหลี ประเทศซากุระ ประเทศอินทรี ประเทศจิงโจ้ ประเทศเหล่านี้ ล้วนเกิดปัญหาขึ้นแล้วทั้งสิ้น อีกทั้งเมื่อเวลาผ่านไป ปัญหาก็จะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่พวกเขากำลังฝืนทนแบกรับมันเอาไว้ก็เท่านั้นเอง

และการที่ประเทศเกาหลีขอความช่วยเหลือจากหลิงหยุน ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่วิธีที่จะแก้ปัญหารังปีศาจระดับ 15 นี้ได้ แต่เป็นเพราะความสัมพันธ์ที่เป็นศัตรูกันระหว่างหลิงหยุนและประเทศพันธมิตร ดังนั้นจึงถูกลอร์ดประเทศพันธมิตรรังเกียจ และนี่ ก็คือสาเหตุที่พวกเขาต่อว่าลอร์ดประเทศเกาหลีอย่างเกรี้ยวกราดว่าไร้ยางอายนั่นเอง