บทที่ 226.เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัย

“พี่สะใภ้รีบหนี!”

ฉินฮั่นลืมตาขึ้นทันทียังไม่ทันเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ

เขาจำได้เพียงว่าหลังจากเข้าไปในห้องก็ถูกลอบโจมตีจนสลบไป

แต่เมื่อเห็นว่าลู่หลิงอวิ้นยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัยเขาก็อดแปลกใจไม่ได้รีบกวาดตามองรอบๆแล้วพบว่าตอนนี้ตนเองอยู่ด้านนอกวัดโบราณแล้ว

ทันใดนั้นเขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจรีบยกมือกุมอกโดยสัญชาตญาณ

พรวด!

เลือดสดพุ่งออกจากปาก

เขานอนหอบอยู่กับพื้นพักใหญ่ก่อนจะเงยหน้ามองลู่หลิงอวิ้น

“พี่สะใภ้เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

“นายถูกลอบโจมตี”

ลู่หลิงอวิ้นยืนอยู่ตรงหน้าเขามองสำรวจชายที่เพิ่งเปลี่ยนหัวใจเป็นของสุนัขอย่างละเอียดแค่กระอักเลือดออกมาดูท่าแล้วคงไม่ตาย

ฉินฮั่นได้ยินแบบนั้นแววตาที่มองลู่หลิงอวิ้นเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและมีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เขาคิดว่าเป็นลู่หลิงอวิ้นที่จัดการพระในห้องและช่วยชีวิตเขาไว้

“ขอบคุณพี่สะใภ้!”

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทุกครั้งที่เห็นลู่หลิงอวิ้นจะมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างเหมือนชอบอย่างบอกไม่ถูกราวกับเก็บงำมานานหลายปี

แต่น่าเสียดายลู่หลิงอวิ้นคือพี่สะใภ้ตั้งแต่เด็กก็หมั้นหมายกับพี่ชายของเขาแล้ว

พี่ชายยังทำเพื่อเขามามากมายเขาจึงทำได้เพียงเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ

“คนกันเองไม่ต้องเกรงใจ”

ลู่หลิงอวิ้นตอบเรียบๆก่อนจะหันไปมองในวัดโบราณเวลาก็ใกล้จะพอดีแล้ว

ทันใดนั้นหน้าประตูก็มีแสงสว่างขึ้นสามสาย ซิงฉือ ชิงซิน และเฉาเสวี่ยฉีปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

“ศิษย์พี่เซวี่ยล่ะ?”

ฉินฮั่นรู้สึกว่าอาการแน่นอกดีขึ้นมากรีบลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆแล้วพบว่าเซวี่ยเฉิงจูยังไม่กลับมา

“เขาตายแล้ว!”

ชิงซินกำหมัดแน่นพอพูดจบน้ำตาก็เอ่อขึ้นทันที

เธอกับเซวี่ยเฉิงจูเข้าไปในห้องเดียวกันภายในมีพระที่มรณภาพสองรูป

ทั้งสองแยกกันสู้คนละตัวแต่จู่ๆเซวี่ยเฉิงจูก็ล้มลงโดยไม่มีสัญญาณใดๆร่างกายแผ่หมอกสีดำออกมาไม่มีบาดแผลแต่กลับสิ้นลมหายใจในพริบตา

“หมอกสีดำ? หรือว่าจะเป็นปราณมาร?”

เฉาเสวี่ยฉีตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เคยได้ยินหรือเคยเห็นอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับหมอกสีดำมักเกี่ยวข้องกับจอมมารทั้งนั้น

“นายหมายความว่าจอมมารอยู่ที่นี่?”

ชิงซินยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัวสีหน้าซีดขาวในทันที

พวกเขามาที่นี่เพื่อตามหากระบี่สังหารเซียนเพื่อใช้จัดการจอมมารหากยังไม่ได้กระบี่ก็เจอจอมมารก่อนพวกเขาจะรอดออกไปได้หรือ?

คนอื่นๆก็คิดเหมือนกันสีหน้าหม่นลงทันที

“ถ้าเป็นจอมมารจริงพวกเราคงตายกันไปหมดแล้ว”

ลู่หลิงอวิ้นเอ่ยขึ้นสายตาคมกริบล็อกไปที่ซิงฉือโดยตรง

“ตอนเข้าประตูเคลื่อนย้ายฉันเห็นเธอปล่อยหมอกสีดำเข้าไปในตัวศิษย์พี่เซวี่ยคนที่ฆ่าเขา...คงเป็นเธอใช่ไหม?”

คำพูดนี้ทำให้ทุกสายตามองไปที่ซิงฉือทันที

ตั้งแต่ก่อนเข้าแดนลับทุกคนก็รู้สึกว่าซิงฉือมีกลิ่นอายประหลาด

และการตายของศิษย์พี่ก็เกี่ยวข้องกับปราณมารทั้งหมด แบบนี้แล้วซิงฉืออาจเกี่ยวข้องกับจอมมารจริง ๆ

“ศิษย์น้องลู่กินข้าวมั่วได้แต่พูดมั่วไม่ได้นะถ้าจะบอกว่าฉันฆ่าเซวี่ยเฉิงจูก็เอาหลักฐานมา!”

ซิงฉือแค่นหัวเราะพยายามรักษาความนิ่งแต่พลังที่แผ่ออกมากลับน่ากลัว

ยังไงถ้าจำเป็นฆ่าทุกคนที่นี่ให้หมดก็ได้พอออกไปก็บอกว่าเจออันตรายในแดนลับ

ในตอนนั้นเองมือของเธอถูกใครบางคนจับไว้

ซิงฉือชะงักมองเห็นสายตาเชื่อมั่นของฉินฮั่นจึงหรี่ตาลงแล้วเก็บพลังทั่วร่าง

“พี่สะใภ้ซิงฉือก็เป็นศิษย์ของเจ็ดเซียนเป็นไปไม่ได้ที่จะเกี่ยวข้องกับจอมมารผมรับประกันให้เธอ!”

ฉินฮั่นยืนบังอยู่ข้างหน้านี่คือผู้หญิงของเขาเขาเชื่อเธอ

“ศิษย์พี่เซวี่ยตายในห้องของวัดคนที่ฆ่าเขาต้องเป็นพระที่มรณภาพแน่ศพมีหมอกสีดำเหมือนกัน!”

ลู่หลิงอวิ้นยักไหล่

“ได้ยินมาว่าพวกเธอสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วในเมื่อเชื่อเธอฉันก็ไม่พูดอะไรแต่ผลลัพธ์จะเป็นยังไงก็คิดให้ดี”

เธอไม่ได้ตั้งใจจะเปิดโปงซิงฉือที่นี่แค่ต้องการฝัง “เมล็ดแห่งความสงสัย” ลงในใจทุกคน

ให้ทุกคนเริ่มระแวงซิงฉือและเห็นว่าฉินฮั่นเลือกอยู่ข้างเธอ แค่นี้ก็พอแล้ว

ในดวงตาของซิงฉือมีแววเย็นเยียบเธอมองออกชัดเจนว่าลู่หลิงอวิ้นกำลังจงใจให้ทุกคนสงสัยเธอ

กำลังจะลงมือแต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากลู่หลิงอวิ้นจนหัวใจสั่นวูบ

ถึงได้รู้ว่าพลังของอีกฝ่ายเหนือกว่าเธอทำให้ต้องกดความคิดอยากฆ่าลงไป

ฉินฮั่นยืนขวางอยู่ระหว่างสองคนไม่ให้สถานการณ์บานปลาย

ลู่หลิงอวิ้นไม่สนใจพวกเขาอีกแล้วแบมือออก

“เอาชิ้นส่วนมา”

ซิงฉือสีหน้าไม่ดีหยิบเศษหินออกมาส่งให้ฉินฮั่น

ฉินฮั่นส่งต่อให้ลู่หลิงอวิ้นคนอื่นก็ทำตาม

ลู่หลิงอวิ้นนำเศษหินทั้งสี่ชิ้นมาต่อเข้าด้วยกันกลายเป็นภาพสมบูรณ์

เป็นภาพคนถือกระบี่ชี้ขึ้นฟ้า

ครืน!

ฝุ่นฟุ้งกระจายพื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงวัดโบราณแยกออกเป็นสองฝั่งเผยให้เห็นทางเดินยาวตรงหน้า

ปลายทางของทางเดินนั้นคือท้องฟ้าสีฟ้า

“ไป!”

ลู่หลิงอวิ้นชี้ให้ฉินฮั่นเดินนำ

ฉินฮั่นมองเธอแล้วแอบบ่นในใจพี่สะใภ้ไม่อ่อนโยนเลยพี่ชายคงลำบากแน่

เขาจับมือซิงฉือเดินนำหน้า

ชิงซินกับเฉาเสวี่ยฉีตามมาส่วนลู่หลิงอวิ้นเดินปิดท้าย

เมื่อผ่านทางเดินราวกับหลุดออกจากใต้ทะเลมาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว ภูเขาเขียว ทุกอย่างงดงามราวภาพวาด

ฉินฮั่นเดินตามแผนที่ไปเรื่อยๆแปลกตรงที่อันตรายที่ระบุไว้กลับไม่เจอเลยทุกอย่างราบรื่นเกินคาดจนมาถึงภูเขาที่เก็บกระบี่สังหารเซียน

“มันแปลกเกินไป”

ชิงซินเงยหน้ามองภูเขาสูงในใจกลับไม่สบาย

โดยเฉพาะซิงฉือเธอระแวงตลอดเวลา

“ใช่ ราบรื่นเกินไป”

เฉาเสวี่ยฉีพยักหน้า

ซิงฉือมองรอบๆก็พบร่องรอยการต่อสู้แม้จะจางมากแต่ก็จับได้ยิ่งทำให้ระวังตัวมากขึ้น

“โก่วตั้นเอากุญแจออกมาเอากระบี่สังหารเซียนออกมาเถอะ”

ลู่หลิงอวิ้นพูดอย่างเบื่อหน่ายมีอันตรายก็กลัวไม่มีอันตรายก็ระแวง

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินชวนเข้ามาจัดการทุกอย่างล่วงหน้าพวกนี้ต่อให้เดินสองวันก็มาไม่ถึง

“ได้”

ฉินฮั่นหยิบกุญแจทองรูปวานรออกมาปล่อยพลังปราณเข้าไปเล็กน้อย

วานรสีทองบนกุญแจเหมือนมีชีวิตกระโดดลงพื้นวิ่งขึ้นเขาไปจนถึงยอดก่อนจะละลายกลายเป็นของเหลวสีทอง

ของเหลวนั้นไหลลงมาภูเขาตรงหน้าสั่นสะเทือนส่งแสงสีทองแล้วแยกออกจากกัน