บทที่ 204.ส่งเจ้าไปลงนรก

ภายในฟอรัมของมหาวิทยาลัยเมืองไห่ซื่อ

ภาพถ่ายคู่ชายหล่อหญิงงามภาพหนึ่งจุดกระแสถกเถียงขึ้นมาทันทีกระทู้พุ่งไปหลายพันคอมเมนต์

หัวข้อ: จะให้ดูว่าอะไรเรียกว่าคู่ที่เหมาะสมกันอย่างแท้จริง

รูปภาพ รูปภาพ รูปภาพ

ชั้นหนึ่ง:“ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย เหมาะกันราวกิ่งทองใบหยกจริงๆ”

ชั้นสอง:“ปล่อยผู้ชายหล่อคนนั้นนะให้ฉันมารับเอง (หื่น)”

ชั้นสาม: “ขอร้องเจ้าของกระทู้ไปเอาข้อมูลของนักศึกษาชายคนนั้นมาแปะเดี๋ยวนี้อย่าบีบให้ฉันต้องคุกเข่าอ้อนวอนเลย”

ไม่นานก็มีนักศึกษาเอาข้อมูลของฉินชวนกับลู่หลิงอวิ้นมาโพสต์ลงไป

หลังจากนั้นไม่นานก็มีการโหวตหนึ่งเกิดขึ้นการคัดเลือกศัตรูร่วมของนักศึกษาชายแห่งมหาวิทยาลัยไห่ต้าและฉินชวนก็นำเป็นอันดับหนึ่งแบบทิ้งห่าง

ท้องฟ้ามืดลงแล้วฉินชวนฟังเมิ่งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในฟอรั่มข้างหูก็เพียงแค่ยิ้มเย็นอย่างไม่ใส่ใจ

ต่อให้กลายเป็นศัตรูของมวลมนุษย์เขาก็ไม่กลัว

ใครกล้ามาหาเรื่องก็ต้องเตรียมใจไว้ให้ดีว่าตนเองจะต้องตาย

เมื่อครู่ฉินชวนเพิ่งไปส่งลู่หลิงอวิ้นฝึกตนตอนนี้จึงเพิ่งก้าวเข้าประตูมหาวิทยาลัยมา

เดินไปได้ครู่หนึ่งมุมปากของฉินชวนก็ยกขึ้นชีวิตมหาวิทยาลัยนี่ดีจริงๆไปทางไหนก็มีคนตามเขาไปทุกที่

เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัวก่อนจะหันไปยังริมทะเลสาบหมิงสุ่ยจุดที่เมื่อเช้าซ่งหลงสารภาพรักกับลู่หลิงอวิ้น

ยืนอยู่ริมทะเลสาบฉินชวนหยิบบุหรี่ฝู่ชุนซานจวีออกมามวนหนึ่งไฟแช็กดังแกร๊กจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบมองผืนน้ำอันเงียบสงบแล้วพูดกับเมิ่งว่า

“ดูสถานที่นี่สิเอาไว้ฝังคนจะเป็นยังไง?”

เมิ่ง: “ไม่ยังไงเลยง่ายเกินไปที่จะถูกพบเข้า!”

“ถ้าไม่ถูกพบแล้วฝังที่นี่มันจะมีความหมายอะไร?”

ฉินชวนพ่นควันออกมาเป็นวงช้าๆมองเมิ่งที่นั่งอยู่บนไหล่ของเขาซึ่งกำลังมองเขาอย่างไม่เข้าใจเขาขี้เกียจอธิบาย

จึงยืนรออย่างไม่ทุกข์ร้อน

เขาสัมผัสได้ว่าข้างหลังมีชายร่างกำยำกว่าสิบคนเดินตามมาและกำลังไล่ผู้คนออกจากบริเวณริมทะเลสาบ

ไม่นานรถลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดคันหนึ่งก็มาจอดตรงถนนริมทะเลสาบ

พี่น้องสองคนลงมาจากรถคนที่ผอมกว่านิดหน่อยก็คือซ่งหลงส่วนอีกคนที่อ้วนกว่านิดหน่อยชื่อซ่งหู่ดวงตาคมกริบ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตราย

“พี่ ก็คือมัน!”

หลังลงจากรถซ่งหลงก็ชี้ไปที่แผ่นหลังของฉินชวน “สั่งสอนมันหน่อยให้มันไม่กล้าคิดแตะต้องหลิงอวิ้นอีก!”

“วางใจเถอะแค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งเท่านั้น!”

ซ่งหู่เหลือบมองฉินชวนด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมหลังได้ยินเช่นนั้นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน

เขาโบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องสี่คนที่อยู่ข้างๆเดินตามเขาไปด้วยกัน

ฉินชวนได้ยินบทสนทนาของพวกเขาชัดเจนตั้งแต่แรกแต่ก็ยังคงหันหลังให้สูบบุหรี่อย่างไม่รีบร้อน

“เฮ้ ไอ้หนูแกชื่อฉินชวนใช่ไหม?”

ซ่งหู่หยุดอยู่หลังฉินชวนสามก้าวสายตาเย็นเยียบและไม่ได้เห็นฉินชวนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายไปตามเขามาเขาคงไม่ลดตัวมาหาเรื่องนักศึกษาคนหนึ่งด้วยตัวเองหรอกมันเสียศักดิ์ศรีเกินไป

ฉินชวนค่อยๆหันกลับมามองซ่งหลงแวบหนึ่งบนใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะ

“มีอะไร?”

“ก็ไม่มีอะไรมากแค่มาบอกแกว่าลู่หลิงอวิ้นเป็นผู้หญิงที่น้องชายฉันหมายตาไว้ถ้าไม่อยากตายก็อยู่ห่างๆเธอซะ!”

ซ่งหู่หรี่ตาลงเล็กน้อยทั่วร่างแผ่ความเย็นเยียบที่น่าหวาดหวั่นออกมา

เขาเป็นศิษย์สายนอกของผู้ฝึกตนแม้พรสวรรค์จะธรรมดาแต่ครอบครัวร่ำรวยตอนนี้ไปถึงขั้นกลางของพลังภายในแล้วถ้ามองทั้งเมืองไห่ซื่อเขาก็นับว่าเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ

เขาเชื่อว่าแค่ข่มขู่นักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่งปลดปล่อยพลังออกมาเพียงเล็กน้อยก็เกินพอแล้ว

“คนก่อนหน้าที่กล้าพูดกับฉันแบบนี้ตอนนี้หญ้าบนหลุมศพสูงสามฉื่อไปแล้ว”

ดวงตาของฉินชวนดำสนิทคล้ายมีความเย็นเฉียบอบอวลอยู่ภายในจนทำให้คนที่มองรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง

หัวใจของซ่งหู่กระตุกวูบ บัดซบ นักศึกษาคนหนึ่งทำไมถึงมีสายตาน่ากลัวขนาดนี้ได้

จากนั้นความโกรธในใจของเขาก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นกัดฟันพูดว่า

“ให้หน้าแล้วก็ไม่เอางั้นฉันจะหักขาแกแล้วให้แกได้ทบทวนตัวเองดีๆ ...”

ฉินชวนยิ้มบางๆ

“ที่แกไล่คนออกไปจนหมดตรงนี้ทำได้ดีมาก”

ซ่งหู่เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

“แกหมายความว่าอะไ...”

แต่ยังพูดไม่ทันจบหน้าอกของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากนั้นพลังมหาศาลสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่อวัยวะภายในทั้งห้าและลำไส้ทั้งหกของเขา

ตูม!

ซ่งหู่รู้สึกราวกับอวัยวะทุกชิ้นในร่างระเบิดออกพร้อมกันระบบการทำงานทั้งหมดหยุดลงในชั่วพริบตาเหลือเพียงศีรษะที่ยังสมบูรณ์อยู่

หรือบางทีอาจแค่ยังไม่เป็นอะไรชั่วคราวเท่านั้น

ดวงตาของเขาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวพอมองฉินชวนอีกครั้งทั้งร่างก็สั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ราวกับกำลังจะพังทลายลงในวินาทีถัดไป

ชั่วขณะนี้เขาหวาดกลัวสุดขีดมันเป็นความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นจากก้นบึ้งของวิญญาณ

เขารู้แล้วว่าวันนี้ตนไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าให้แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้วสายไปหมดแล้ว!

ขาทั้งสองข้างหมดแรงจะพยุงร่างซ่งหู่ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บเลือดเริ่มไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด

ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของเขาก็แข็งค้างศีรษะค่อยๆก้มตกลง ไร้ลมหายใจ

“พี่?”

ซ่งหลงยังไม่ทันได้ตั้งตัวมองจากไกลๆเห็นพี่ชายคุกเข่าให้ฉินชวนใจเขาสั่นสะเทือนอย่างหนัก

แต่ในวินาทีถัดมาเขากลับเห็นร่างของซ่งหู่ลอยขึ้นมาอย่างอ่อนปวกเปียกเหมือนถูกใครโยนทิ้งก่อนจะตกลงไปในทะเลสาบ!

“พี่!”

“พี่ใหญ่!”

ซ่งหลงและพวกลูกน้องที่ซ่งหู่พามาด้วยต่างร้องลั่นสีหน้าพากันเปลี่ยนไปหมด

และในตอนนั้นเองหนึ่งในคนที่ซ่งหู่พามาด้วยก็พลันแข็งค้างอยู่กับที่ก่อนจะชักมีดสั้นในมือออกมาแล้วแทงเข้าไปที่หัวใจของชายร่างกำยำคนหนึ่งอย่างแรง

มีดขาวแทงเข้า มีดแดงดึงออก ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีคนที่ถูกแทงก็นอนตายอยู่บนพื้น

“อวี๋เหล่าเอ้อร์แกทำอะไร?”

ชายหัวโล้นที่อยู่ไกลออกไปตะโกนถามอย่างแตกตื่น

แต่อวี๋เหล่าเอ้อร์เหมือนไม่ได้ยินเขาหันกลับไปฆ่าคนต่อและตอนนี้เรี่ยวแรงของเขามหาศาลจนไม่มีใครมีแรงจะตอบโต้ได้เลย

คนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีต่างหันหลังวิ่งหนีแต่ไม่ว่าจะวิ่งอย่างไรก็หนีออกไปไม่ได้ราวกับโดนผีบังตา

แม้ซ่งหลงจะเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลซ่งและเคยทำเรื่องชั่วมามากมายแต่เรื่องฆ่าคนเขาไม่เคยลงมือเองจริงๆและยิ่งไม่เคยเห็นกับตา

เมื่อเห็นว่าลูกน้องของพี่ชายถูกสังหารเขาก็ขาอ่อนจนทรุดลงกับพื้นสีหน้าซีดเผือดก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เพียงไม่กี่นาทีคนกว่าสิบที่พี่ชายเขาพามาด้วยก็ถูกชายที่ชื่ออวี๋เหล่าเอ้อร์ฆ่าตายจนหมด

ท้ายที่สุดอวี๋เหล่าเอ้อร์ก็ฆ่าตัวตายต่อหน้าซ่งหลง!

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาซ่งหลงเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัวแล้วก็เห็นฉินชวนกำลังยิ้มมองเขาอยู่

“วันนี้นายตั้งใจมาหาฉันโดยเฉพาะหรือ?”

ซ่งหลงหวาดกลัวจนแทบวิญญาณหลุดจากร่างเพิ่งนึกได้ในตอนนี้เองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นฝีมือของฉินชวน

ไหนเลยจะยังกล้ายอมรับแม้แต่พี่ชายของเขาที่เป็นผู้ฝึกตนยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย

เขาร้องไห้พลางส่ายหน้ารัวแรง

“มะ...ไม่ใช่ ผมไม่ใช่ อย่าฆ่าผม อย่าฆ่าผมเลย ต่อไปผมจะไม่ไปรบกวนลู่หลิงอวิ้นอีกแล้ว ขอร้องล่ะ ขอร้องเถอะ ผมให้เงินคุณได้ ผมให้ได้ พ่อผมรวย พ่อผมคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ซื่อขอร้องอย่าฆ่าผม...”

“ได้ พรุ่งนี้เอาเงินมาหนึ่งหมื่นล้าน”

ฉินชวนเอาบุหรี่กดลงบนหน้าผากของเขา “หัวนี้ของนายฉันจดจำไว้แล้ว”

ติ๊ง! นายท่านทรงอำนาจยิ่งทำให้ตัวเอกสูญเสียราชาใต้ดินแห่งเมืองไห่ซื่อสูญเสียโชควาสนาไป คะแนน +1000*40

คะแนนปัจจุบัน 24,179,200

·

กลางดึก!

ไนต์คลับวั่งเทียน เมืองไห่ซื่อ

ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของแก๊งไห่เทียน!

วันนี้หวังคงเหวินมือขวาอันดับสองของแก๊งไห่เทียนได้ไล่แขกที่มาเที่ยวออกไปจนหมดแล้วพาลูกน้องกลุ่มใหญ่ประชุมกันที่นี่

หัวหน้าของพวกเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแม้แต่พี่น้องกว่าสิบคนที่พาออกไปด้วยก็หายข่าวเช่นกันจนทำให้พวกเขาอดกังวลไม่ได้

“พี่ใหญ่แล้วตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?”

“คนที่ส่งออกไปตามหาตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวเลย”

“ใช่แล้วจะเอายังไงดีจะโทรแจ้งตำรวจไหม?”

หวังคงเหวินทำหน้าเคร่งกำลังจะอ้าปากพูดจู่ๆก็เห็นหญิงงามราวกับเซียนสวรรค์คนหนึ่งลอยตัวลงมาจากฟ้า

ทุกคนตกใจจนสะดุ้งพากันชักปืนพกออกมาในทันที

สายตาอำมหิตของหวังคงเหวินกวาดมองไปที่หญิงงามคนนั้นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุก

“คนสวยมาหาพี่ชายพวกนี้เล่นสนุกงั้นเหรอ?”

“มาส่งพวกแกไปลงนรก!”

ลู่หลิงอวิ้นพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานแต่ในแววตางามกลับมีความเย็นเยียบจากนั้นก็ยกมือขึ้นปล่อยพลังปราณสายหนึ่งใส่คนที่อยู่ใกล้เธอที่สุด

ปัง!

ศีรษะของคนนั้นระเบิดเหมือนแตงโมแหลกละเอียดเลือดสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วพื้น

“บัดซบ ฆ่ามัน!”

ไม่มีใครคิดว่าลู่หลิงอวิ้นจะลงมือโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ปากกระบอกปืนสีดำสนิทกว่าสิบกระบอกจึงหันไปที่เธอพร้อมกันก่อนจะระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง

ลู่หลิงอวิ้นเคลื่อนไหวเบาดุจนกนางแอ่นทะยานขึ้นไปบนโคมไฟคริสตัลดวงใหญ่นิ้วเรียวงามสะบัดไหวปล่อยพลังปราณออกไปหลายสายข้างล่างนั้นก็มีคนระเบิดตายไปอีกหลายคนในพริบตา

ส่วนคนที่เหลือซึ่งถือปืนอยู่ต่างค้นพบด้วยความหวาดกลัวว่าตอนนี้นิ้วของพวกเขาไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป!

“ชาติหน้าอย่าได้มายั่วยุพี่ชายของฉันอีก!”

ลู่หลิงอวิ้นพูดเบาๆแล้วกระโดดลงมาในคราวเดียวกันพร้อมกับซัดพลังปราณออกจากฝ่ามือทั้งสองข้างทำลายที่แห่งนี้จนราบเป็นหน้ากลองในพริบตาทั่วทั้งห้องกลายเป็นสีแดงฉานไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว