บทที่ 158.ขอความช่วยเหลือจากอาจารย์

เทคโนโลยีเหยากวง

ถังสุ่ยเซียนถูกมัดแน่นทั้งตัวแล้วโยนเข้าไปในสำนักงาน

ใบหน้าของเธอซีดขาวไปหมดร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลลมหายใจอ่อนแรงราวกับคนที่กำลังจะสิ้นใจ

“สุ่ยเซียน!”

เย่ฮ่าวเห็นสภาพน่าเวทนาของถังสุ่ยเซียนรีบเข้าไปกอดเธอไว้รู้สึกเจ็บปวดในใจทันที

ชีวิตนี้เขาเคยหวั่นไหวให้ผู้หญิงเพียงสองคนคนหนึ่งคือซือเมิ่งเหยาส่วนอีกคนคือถังสุ่ยเซียน

แต่ผลลัพธ์ซือเมิ่งเหยาทรยศเขาส่วนถังสุ่ยเซียนกลับถูกฉินชวนทำร้ายจนอยู่ในสภาพเช่นนี้

ตอนนี้เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของถังสุ่ยเซียนกำลังอ่อนแอลง

เมื่อครู่เขายังเคยคิดว่าถังสุ่ยเซียนกับฉินชวนอาจร่วมมือกันแสดงละครเจ็บตัวเพื่อวางแผนเล่นงานเขา

แต่ทันทีที่เห็นถังสุ่ยเซียนความสงสัยทั้งหมดก็หายไปทันที

เงยหน้าขึ้นเย่ฮ่าวจ้องฉินชวนด้วยสายตาเย็นเยียบ

“นายจะรับประกันได้อย่างไรว่าหลังจากฉันตัดแขนแล้วจะปล่อยถังสุ่ยเซียนไป?”

ฉินชวนยักไหล่อย่างขบขัน

“นายมีทางเลือกหรือนายก็สู้ฉันไม่ได้อยู่แล้ว!”

เย่หมิงเต๋อรีบพูดเสริมทันที

“เย่ฮ่าวถ้าเป็นฉัน ฉันจะรีบตัดแขนตัวเองเดี๋ยวนี้ไม่งั้นผู้หญิงที่นายรักจะตายต่อหน้าต่อตาเลยนะ อ้อ ขอบอกไว้ก่อนว่ายาทั่วไปช่วยเธอไม่ได้!”

เย่ฮ่าวมองถังสุ่ยเซียนในอ้อมแขนเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังในร่างของเธอกำลังค่อยๆสลายไป

เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีทางเลือกแม้แต่วิชาของฉินชวนเขายังรับมือไม่ได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวิชาฆ่าคนจากระยะไกลที่อีกฝ่ายใช้ก่อนหน้านี้

กัดฟันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ได้ หวังว่านายจะรักษาสัญญา!”

หลังคิดไตร่ตรองแล้วเย่ฮ่าวไม่ลังเลแม้แต่น้อยมือขวารวมพลังปราณไว้แล้วคว้าต้นแขนซ้ายบิดอย่างแรง

ได้ยินเสียงกรอบแกรบนั่นคือเสียงกระดูกแตก

จากนั้นกระชากอย่างแรง

ฉีก!

พร้อมกับเสื้อแขนซ้ายทั้งแขนถูกดึงหลุดออกมาเลือดพุ่งกระจายทันทีย้อมพื้นเป็นสีแดง

เย่ฮ่าวใช้จิตสั่งการพลังปราณรวมตัวที่ไหล่ซ้ายปิดเส้นเลือดทั้งหมดไว้

ตลอดกระบวนการใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ราวกับแขนที่ถูกดึงออกไม่ใช่ของตัวเอง

แต่จิตสังหารในดวงตานั้นไม่สามารถปกปิดได้เลย

เขาโยนแขนของตัวเองลงบนพื้นจากนั้นอุ้มถังสุ่ยเซียนขึ้นด้วยมือเดียวโดยไม่พูดอะไรหันหลังแล้วเดินออกไปทันที

ติ๊ง! ตัวเอกสูญเสียแขนซ้าย คะแนน +4000*40

ติ๊ง! ตัวเอกสูญเสียผู้ช่วยสำคัญสี่คน คะแนน +1000*40

ติ๊ง! ตัวเอกเห็นสภาพของถังสุ่ยเซียนจนเกิดความโกรธแค้น และตั้งใจจะฆ่านายท่าน คะแนน +4000*40

ติ๊ง! ตัวเอกตกตะลึง คะแนน +500*40

ติ๊ง! นายท่านเป็นคนดีเพื่อให้ตัวเอกเติบโตเร็วอย่างรวดจึงจัดการฝึกพิเศษให้ คะแนน +2000*40

คะแนนปัจจุบัน 2,201,883

ฉินชวนมองคะแนนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหัวเราะเบาๆเสียพี่น้องไปสี่คนได้แค่หนึ่งพันคะแนนแต่ถังสุ่ยเซียนแค่บาดเจ็บกลับได้สี่พัน

ช่างเป็นพี่น้องที่สู้ผู้หญิงไม่ได้จริงๆ

เขาเหลือบมองเย่หมิงเต๋อที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านข้างแล้วหยิบเม็ดยาหนึ่งออกมา

“ทำได้ดีนี่คือเม็ดยาชำระไขกระดูกกินไปแล้วนายจะกลายเป็นผู้ฝึกตน!”

เย่หมิงเต๋อกะพริบตาแล้วรีบตั้งสติ

เขาแทบไม่รู้เรื่องผู้ฝึกตนเลยวันนี้ก็เพิ่งเห็นพวกผู้ฝึกตนลงมือจริงๆเป็นครั้งแรกมันแข็งแกร่งเกินไป

ในใจดีใจที่เลือกติดตามฉินชวนต่อให้เป็นแค่ทาสเขาก็ไม่เสียใจแล้ว

พอได้ยินว่าคุณชายฉินจะให้เม็ดยาชำระไขกระดูกเขาตื่นเต้นแทบอยากเรียกพ่อ

แต่ไม่รีบรับกลับคุกเข่าลงโขกศีรษะสามครั้ง

“ขอบคุณนายท่านผมขอสาบานด้วยวิญญาณชาตินี้จะไม่มีวันทรยศนายท่าน!”

พูดจบจึงยื่นมือทั้งสองออกไปอย่างเคารพ

ฉินชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเด็กคนนี้ยังมีลูกไม้นี้ด้วยหรือ

แต่พอคิดดูแล้วก็เข้าใจตัวละครทั้งหมดในเรื่องแม้ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้าแต่การแสดงออกนอกจากจะเป็นไปตามบทแล้วยังมีอิสระในการแสดง

ตอนนี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปคนเหล่านี้ก็เปลี่ยนไปตาม

เขาโยนเม็ดยาชำระไขกระดูกให้เย่หมิงเต๋อแล้วจู่ๆก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาหากปั้นเย่หมิงเต๋อให้กลายเป็นตัวร้ายที่แข็งแกร่งแล้วให้พี่น้องแท้ๆฆ่ากันเอง?

อืม ไม่เลว!

.

เย่ฮ่าวอุ้มถังสุ่ยเซียนที่ใกล้จะสิ้นใจวางเธอไว้ที่เบาะหลังรถ จากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาหมายเลขหนึ่งที่ไม่ได้โทรมานาน

พร้อมกับเหยียบคันเร่งรถพุ่งออกไปเหมือนลูกศรที่หลุดจากสาย

ไม่นานสายก็เชื่อมต่อเสียงชายชราที่ทั้งขี้เกียจและแหบพร่าดังขึ้นจากปลายสาย

“ไอ้เด็กเวรฉันนึกว่าแกตายไปแล้วทำไมไม่โทรมานานขนาดนี้!”

“อาจารย์ตอนนี้ผมเจอปัญหาแล้วต้องการความช่วยเหลือจากท่าน!”

เย่ฮ่าวได้ยินเสียงอาจารย์อารมณ์ที่หงุดหงิดก็สงบลงเล็กน้อย

ในโลกนี้นอกจากแม่ที่ไม่เคยพบหน้าและปู่ที่อยู่เยี่ยนจิงคนที่ใกล้ชิดที่สุดก็คืออาจารย์

“เกิดอะไรขึ้น?”

เสียงอีกฝั่งจริงจังขึ้นทันที

“อาจารย์ผมเจอผู้ฝึกตนคนหนึ่งเขาทำร้ายผู้หญิงของผมและยังตัดแขนผมไปหนึ่งข้าง!”

เย่ฮ่าวพูดโดยไม่ปิดบัง “ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปเมืองว่อหลงอีกสามชั่วโมงจะถึง!”

“ได้”

เย่ฮ่าวโยนโทรศัพท์ไปด้านข้างมองถังสุ่ยเซียนผ่านกระจกหลัง

“สุ่ยเซียนเธอต้องอดทนไว้นะต้องอดทนให้ได้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด!”

รถพุ่งขึ้นทางด่วนด้วยความเร็วสูงวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

เหลียวอู่อิ้นยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์ส่วนตัวของเย่ฮ่าวในเมืองว่อหลงนานแล้วพอเห็นรถแลนด์โรเวอร์ขับเข้ามามุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยวันนี้เขาต่างหากคือตัวเอก

มองเย่ฮ่าวที่ลงจากรถสภาพดูน่าสมเพชจริงๆเลียนแบบน้ำเสียงของเจ้าของร่างเดิมแล้วพูดตำหนิ

“ไปทำอะไรมา?”

“อาจารย์ช่วยคนก่อน!”

เย่ฮ่าวเปิดประตูเบาะหลังแล้วอุ้มถังสุ่ยเซียนลงมาด้วยมือเดียว

เหลียวอู่อิ้นยกมือขึ้นรับตัวถังสุ่ยเซียนไว้กลางอากาศ

ทั้งสองรีบเดินเข้าไปในคฤหาสน์เหลียวอู่อิ้นวางถังสุ่ยเซียนลงบนโซฟา

“อาการเธอหนักมาก”

“อาจารย์ขอร้องล่ะไม่ว่าจะอย่างไรต้องช่วยเธอให้ได้!”

เย่ฮ่าวตาแดงก่ำคุกเข่าลงอ้อนวอน

“ทำแบบนี้ทำไมวันหนึ่งเป็นอาจารย์ตลอดชีวิตก็เหมือนพ่อวางใจเถอะในเมื่อเป็นลูกสะใภ้ของฉันฉันต้องช่วยแน่นอน!”

เหลียวอู่อิ้นพูดพลางหยิบเม็ดยาหนึ่งออกมาแล้วยัดเข้าปากถังสุ่ยเซียน

“ฉันจะให้เธอกินเม็ดยาปกป้องหัวใจก่อนรอให้ยาซึมแล้ว ค่อยช่วยรักษาส่วนแขนของนาย…”

พูดถึงตรงนี้เขาส่ายหัวถอนหายใจลึกๆ

เย่ฮ่าวใจหายวาบเขาจำได้ว่าอาจารย์เคยพูดไว้ว่านอกจากหัวใจ ตันเถียน และส่วนนั้นที่เหลือสามารถงอกใหม่ได้หรือว่าที่พูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหก?

“เฮ้อ ก่อนหน้านี้มีผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งมาที่สำนักฉันเพิ่งสู้กับเขาตอนนี้อยู่ในช่วงอ่อนแอไม่รู้ว่าจะช่วยให้แขนของนายงอกใหม่ได้หรือเปล่า”

เหลียวอู่อิ้นทำท่ากลุ้มใจ

แต่ในใจคิดว่าแน่นอนว่าฉันจะรักษาให้เพราะนายคือตัวเอกแต่จะรักษาออกมาเป็นแบบไหนก็อย่ามาโทษฉัน

“อาจารย์แขนของผมไม่เป็นไรแต่ช่วยสุ่ยเซียนก่อน!”

เย่ฮ่าวรู้สึกผิดแต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือชีวิตของถังสุ่ยเซียน

เพีํยะ!

เหลียวอู่อิ้นยกมือตบหัวเย่ฮ่าว

“ยิ่งลากเวลานานก็ยิ่งกระทบต่อหัวใจเต๋าของนายอาการของแฟนนายหนักแค่ไหนก็เป็นแค่บาดเจ็บทางร่างกายมา ฉันจะรักษานายก่อน!”