บทที่ 66.ขุดรูหนี

“ซูมู่เฉิน!”

อธิการบดีจางเหย่คงเป็นยอดฝีมือขอบเขตจ้าวยุทธ์เสียงตะโกนนี้ดังกึกก้องไปทั่วสนามราวกับพื้นดินสั่นสะเทือน

หลังจากได้รับรายงานเขาแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห

บุกเข้าไปในหอพักชายลวนลามนักศึกษาชายเสร็จแล้วยังทำอีกฝ่ายสลบสุดท้ายกระโดดหน้าต่างหนี

นี่มันโรงเรียนคือมหาวิทยาลัยหลิงอู่ที่มีระเบียบเข้มงวด

เรื่องแบบนี้มันน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว!

ซูมู่เฉินถูกผู้คนมุงดูอยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

ทันใดนั้นเขานึกถึงผ้าปิดของลับที่ระบบให้มาเมื่อครู่ในใจก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าระบบนี่ช่างใส่ใจจริงๆ!

รีบใช้ผ้าปิดของลับทันที!

วินาทีถัดมาบนร่างของซูมู่เฉินก็มีผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งปรากฏขึ้นพอดีปิดบังศักดิ์ศรีสุดท้ายของความเป็นชายของเขาเอาไว้

มุมปากกระตุกเล็กน้อยนี่มันผ้าปิดของลับจริงๆเหรอทำไมไม่ให้มันใหญ่กว่านี้หน่อย?

แต่—ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้จะหนีก็หนีไม่ได้แล้ว

สมองเริ่มหมุนเร็วคิดหาวิธีแก้สถานการณ์

ใช่แล้ว!

ฉันแกล้งทำเป็นเมาแล้วละเมอเดินอยู่ก็ได้ทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

ฉันนี่มันฉลาดจริงๆ!

เรื่องเมื่อกี้ทั้งหมดก็อ้างว่าเป็นละเมอเดินแบบนี้น่าจะรอดได้แล้วมั้ง?

ยังไงสถานการณ์ตอนนี้ก็แย่สุดๆอยู่แล้ว

พอคิดได้แบบนี้ซูมู่เฉินก็เมินอธิการบดีหลับตาแล้วเริ่มวิ่ง

อธิการบดี: ??? เป็นบ้าอะไร?

เขาไม่ได้รีบร้อนแค่ยืนดูเฉยๆ

ในตอนนี้นักศึกษาทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเกือบครึ่งรู้ข่าวนี้กันหมดต่างพากันออกมาจากหอมองดูชายที่กำลังวิ่งอยู่ในสนาม

“ไอ้นี่วิ่งมากี่รอบแล้ว?”

“ไม่รู้สิมันไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วยังวิ่งอีกไม่อายบ้างเหรอ?”

“มันคงไม่รู้สึกอายมั้ง?”

นักศึกษาคุยกันอื้ออึงบางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

ซูมู่เฉินหน้าแดงก่ำรู้สึกว่าวิ่งต่อไปก็ไม่ใช่ทางออกวิ่งไปวิ่งมาจู่ๆก็หยุดกะทันหันแล้วล้มตัวลงนอนแกล้งหลับ!

ตัดสินใจแล้วใครจะเรียกก็ไม่ตื่นทำเหมือนหลับจริง

แต่ในใจก็ยังคิดหาวิธีหนี

ใช่ ฉันมีระบบ

ของที่ระบบให้มาก็เริ่มมีประโยชน์แล้วแม้จะไม่น่าพอใจเท่าไร

เขาคิดในใจ: ระบบ เช็คอิน!

ติ๊ง! เช็คอินสำเร็จ ได้รับ—หนูแฮมสเตอร์สุดเทพหนึ่งตัว

ซูมู่เฉิน: ???

หนู————แฮมสเตอร์???

พอเข้าไปดูในพื้นที่ระบบก็เห็นหนูขนฟูนุ่มตัวเล็กจริงๆเขาแทบอยากลุกขึ้นมาด่า

ในใจตะโกนด่า: ระบบแกเมาเหรอวะ!

ตอนแบบนี้ให้หนูแฮมสเตอร์มาทำไม!

ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนอย่างอบอุ่นหนูแฮมสเตอร์สุดเทพมีความารถขุดรูเก่งไร้เทียมทานเหมาะสำหรับเลี้ยงในบ้านและเป็นไอเทมหนีชั้นยอด

“อ๋อ ฉันก็ต้องหนีจริงๆนั่นแหละ”

ซูมู่เฉินถูกระบบโน้มน้าว

ทันใดนั้นเขารู้สึกพื้นใต้ตัวสั่น “ครืน”

หนูแฮมสเตอร์ของระบบเริ่มขุดรูแล้วเพียงพริบตาเดียวใต้ตัวเขาก็ปรากฏหลุมลึกมองไม่เห็นก้น

ซูมู่เฉินอ้าปากค้าง...นี่แกจะให้ฉันมุดรูหนีงั้นเหรอ?

ฉันผู้ชายตัวสูงตั้งเจ็ดฉื่อจะให้มุดรูได้ยังไงต่อให้ตายก็ไม่มุด...

กำลังคิดอยู่ก็ไม่รู้ว่ามีพลังลึกลับจากไหนกดเขาลงไปในหลุมทันทีร่างเขาไถลลงไปตามโพรงมืดแล้วหายไป...

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากแค่พริบตาเดียว

“อธิการบดีเขาขุดรูหนีไปแล้ว!”

นักศึกษาที่อยู่ใกล้สุดตะโกน

พอพูดจบนักศึกษาที่มุงดูต่างยื่นคอมองเข้าไปในหลุมมืดแล้วเริ่มพูดกัน

“เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นอยู่คณะไหนกันถึงขุดรูเก่งขนาดนี้!”

“ไม่รู้แต่ทักษะหนีเต็มแม็กซ์เลยหนีต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้โคตรเก่ง!”

“เขาว่าลูกมังกรเกิดเป็นมังกร ลูกหงส์เกิดเป็นหงส์ ลูกหนูก็ขุดรูเขาคงเป็นลูกหนูแน่ๆ ฮ่าๆๆ！”

เสียงหัวเราะดังขึ้น

...

ในฝูงชนมีหญิงสาวรูปร่างสูง ผิวขาว หน้าตาสวยโดดเด่นสีหน้าบึ้งตึงอย่างมากนั่นคือเหยียนอวี่เฟย

เดิมทีเธอมีความรู้สึกดีต่อซูมู่เฉินทั้งสองถือว่าต่างฝ่ายต่างชอบกันเหลือแค่ยังไม่ได้ยืนยันความสัมพันธ์

แต่เมื่อเห็นเขาทำเรื่องน่าอายแล้วยังขุดรูหนีไปอีกในใจก็อดผิดหวังไม่ได้

แต่เธอก็ยังเชื่อในตัวเขาตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปถามให้ชัดเจน

อธิการบดีจางเหย่คงมุมปากกระตุก

ไอ้เด็กนั่นกล้าขุดรูหนีต่อหน้าต่อตาเขานี้มันเกินไปแล้วจริงๆ

ที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าคือในฐานะยอดฝีมือระดับสูงเขากลับไม่สามารถรับรู้ตำแหน่งที่ซูมู่เฉินหนีไปได้

ต้องยอมรับเลยว่าความเร็วในการหนีระดับนี้สุดยอดจริงๆ

เขาพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าดำทะมึน

“ทุกคนกลับไปนอนพรุ่งนี้ฉันจะจัดการซูมู่เฉินเอง！”

พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเหาะขึ้นฟ้าหายไปจากสายตาทุกคน

นักศึกษาที่เหลือเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้วก็แยกย้ายกันไป

ติ๊ง! ท่านควบคุมระบบของซูมู่เฉินสำเร็จ คะแนน +100,000*10 เพิ่มอัตราคริติคอลคะแนนต่อเป้าหมายตัวเอกถาวรเป็น 20

ติ๊ง! ตัวเอกขายหน้าต่อหน้าทุกคนทำให้นางเอกผิดหวัง คะแนน +500*20

ติ๊ง! ตัวเอกสูญเสียโอกาสถูกส่งไปไกลห้าร้อยลี้ คะแนน +500*20

คะแนนปัจจุบัน 1,022,000

ฉินชวนที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจแต่พอได้ยินคะแนนเขาก็เลิกคิ้ว

ทำให้ตัวเอกเสียโอกาสได้แค่ 500 คะแนน? น้อยไปหน่อยไหม

ติ๊ง! นายท่านกฎคะแนนของโลกนี้ต่างจากโลกก่อนมากยิ่งตัวเอกแข็งแกร่งคะแนนก็ยิ่งมาก

“อย่างนี้นี่เอง”

ฉินชวนพยักหน้าเข้าใจทันที

ถ้าเป็นแบบนี้ระหว่างตัดโอกาสของตัวเอกก็ต้องทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นด้วยจะปล่อยให้ตายเร็วไม่ได้

คิดเล็กน้อยเขาก็มีแผนแล้ว

เลี้ยงให้อ้วนแล้วค่อยเชือด!

ฉินชวนรู้สึกเหมือนพ่อที่เฝ้ารอให้ลูกเติบโต

กำลังจะหันหลังเดินจากไปก็ได้ยินเสียงหวานแต่แฝงความสงสัยดังขึ้นด้านหลัง

“ฉินชวน? นายตามมาถึงที่นี่เลยเหรอ”

ฉินชวนค่อยๆหันกลับก็เห็นสาวสวยสะดุดตาอย่างเหยียนอวี่เฟย

เธอสวมกระโปรงสั้นสีแดงยิ่งขับให้รูปร่างสูงเพรียวดูมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน

ขาเรียวยาวขาวเนียนชวนให้มองจนตาลาย

แต่ดวงตาใสราวน้ำที่มองฉินชวนกลับแฝงไปด้วยความเย็นชา

ฉินชวนยังไม่ทันพูดเหยียนอวี่เฟยก็ยื่นมือขาวดุจหยกออกมาสีหน้าเริ่มหงุดหงิด

“เอามา!”

สายตาฉินชวนมืดลงเล็กน้อยเขานึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมเพื่อเอาใจเธอเคยมอบสมบัติตระกูล "ลูกแก้วเทียนจี๋” ให้

แต่ตอนนั้นเธอไม่สนใจแล้ววันนี้ทำไมถึงมาขอเอง?

“นายตามมาถึงนี่ก็เพื่อเอาลูกแก้วเทียนจี๋มาให้ฉันไม่ใช่เหรอ？”

เหยียนอวี่เฟยขมวดคิ้วเริ่มไม่พอใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะซูมู่เฉินเธอคงไม่สนใจฉินชวนเลย

คืนนี้ซูมู่เฉินทำให้อธิการบดีโกรธอาจถูกลงโทษ

ถ้าจะลบความผิดต้องมีผลงานดี

ใกล้จะทดสอบนักศึกษาใหม่แล้วถ้าให้ลูกแก้วเทียนจี๋กับเขาทำให้พลังบ่มเพาะเพิ่มขึ้นเขาน่าจะได้คะแนนดีแน่!

ฉินชวนรู้ดีว่าในต้นฉบับเขาเคยให้ลูกแก้วเทียนจี๋กับเธอแต่สุดท้ายเธอก็เอาไปให้ซูมู่เฉิน

หึ สุนัขเลียไม่มีวันมีจุดจบที่ดี

ฉินชวนเลิกคิ้วยิ้มเย้ยหยัน

“ฉันต้องให้เธอด้วยเหรอ？”

รอยยิ้มของเขาแฝงความชั่วร้ายเล็กน้อยบวกกับใบหน้าหล่อเหลาทำให้หัวใจเหยียนอวี่เฟยเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

เธอถึงกับเหม่อไปชั่วขณะ

ฉินชวนดูไม่เหมือนเดิมแล้ว!

ดูดีไม่แพ้ซูมู่เฉินเลย!

แค่คิดแบบนี้เธอก็ตกใจตัวเอง

เธอคิดว่าตัวเองต้องเป็นบ้าไปแล้ว

ฉินชวนมีดีแค่ชาติตระกูลจะไปเทียบซูมู่เฉินได้ยังไง!

ฉินชวนเห็นเธอเหม่อก็เดินเข้าไปหนึ่งก้าว

“หือ？”

เหยียนอวี่เฟยสะดุ้งรีบตั้งสติ

“นาย...ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าจะให้ฉันเหรอ？”

ฉินชวนเก็บรอยยิ้มสีหน้าเรียบเฉย

“ก็ใช่！”

เขาหยิบลูกแก้วสีเขียวเรืองแสงออกมาส่งให้เธอ

“ฉันไปแล้วต่อไปเธออย่ามาหาฉันอีก！”

เหยียนอวี่เฟยรับลูกแก้วแล้วไม่แม้แต่จะมองเขาหันหลังเดินจากไป

ฉินชวนมองเธอจากไปมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก

“ของที่ฉันให้แน่นอนว่าต้องเป็นของดี”

ระบบสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

บ้าเอ๊ย! รอยยิ้มนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!