บทที่ 50 - กึ่งระดับเงิน

บทที่ 50 - กึ่งระดับเงิน

ดังนั้นเพื่อนร่วมชั้นจึงพากันลุกขึ้นยืนเข้าแถวแล้วทยอยเดินขึ้นไปทีละคน

โจวเค่อไปต่อแถวอยู่รั้งท้าย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรีบทดสอบฝึกซ้อมให้เสร็จๆ ไปหรอกนะ

เขาแค่ต้องการใช้ช่วงเวลาที่กำลังยืนรอ สังเกตการณ์ห้องเรียนนี้อีกครั้ง เพื่อป้องกันภัยคุกคามแฝงที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อต่างหาก

กะโหลกผู้หยั่งรู้บอกไว้ว่า เขาจะเผชิญกับวิกฤตถึงแก่ชีวิต และไฟแช็กจะสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้หนึ่งครั้ง

ในห้องเรียนที่กำลังดำเนินคลาสเรียนธรรมดาๆ แบบนี้ มันจะมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่งั้นเหรอ

ตอนนี้โจวเค่อยังคงหาคำตอบไม่ได้ ทว่ามือของเขากำไฟแช็กเอาไว้แน่น ไม่เคยลดการระวังตัวลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ด้านหน้าสุด นักเรียนคนแรกที่ต่อคิวอยู่ได้หยิบอุปกรณ์เวทขึ้นมาแล้ว ใบหน้าของเธอแดงก่ำ พยายามจะโจมตีใส่หุ่นจำลอง

แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้น

เสียงของศาสตราจารย์หยวนซิงดังแว่วมา "ต้องสัมผัสถึงการไหลเวียนของอณูเวทในร่างกายให้ได้ ถึงจะสามารถกระตุ้นพลังงานของอุปกรณ์เวทได้!"

ศาสตราจารย์บรรยายอยู่ด้านหน้า ในขณะที่โจวเค่อใช้โอกาสนี้กวาดสายตาสำรวจห้องเรียนอย่างละเอียดเพื่อหาจุดอันตราย

ห้องเรียนนี้ดูธรรมดามากๆ

มีโต๊ะเก้าอี้ปกติ

ด้านหน้ามีกระดานดำและอุปกรณ์มัลติมีเดีย ด้านหลังมีนาฬิกาแขวนผนัง

มองยังไงของพวกนี้ก็ไม่น่าจะใช่สิ่งของที่จะมาคุกคามเอาชีวิตโจวเค่อได้เลย

โจวเค่อเบนความสนใจกลับไปที่การฝึกซ้อมด้านหน้าอีกครั้ง

มีนักเรียนหญิงตัวเล็กคนหนึ่งถืออุปกรณ์เวทแกว่งไปมาใส่หุ่นจำลอง แต่หุ่นกลับยืนนิ่งสนิทไม่ไหวติง

อุปกรณ์เวทแค่ส่องแสงสว่างจางๆ ออกมาเท่านั้น

"เฮ้อ 30 คะแนน ผ่านไปได้" ศาสตราจารย์หยวนซิงถอนหายใจพลางพยักพเยิดหน้าเรียกนักเรียนคนต่อไปให้ขึ้นมา

จนถึงตอนนี้ยังไม่มีนักเรียนคนไหนทำคะแนนได้เกิน 60 คะแนนเลย

ส่วนใหญ่ทำได้แค่รอยขีดข่วนบางๆ บนตัวหุ่นจำลองเท่านั้น หรือบางคนอุปกรณ์เวทในมือก็ไม่ตอบสนองอะไรเลยด้วยซ้ำ

นักเรียนคนต่อไปคือเด็กผู้ชายที่มีไพ่เทวะโพดำ 2 คนนั้นนั่นเอง

"ขอโทษนะครับศาสตราจารย์ ไพ่เทวะของผมคือโพดำ 2 อยู่แล้ว ผมขอไม่ใช้อุปกรณ์เวทได้ไหมครับ" เด็กหนุ่มถามด้วยความหวัง

"ไม่ได้เด็ดขาด!" ศาสตราจารย์หยวนซิงปฏิเสธเสียงแข็ง "นี่ไม่ใช่แค่การฝึกซ้อมธรรมดานะ ฉันต้องให้คะแนนจากผลงานของพวกเธอด้วย!"

"พลังพิเศษที่ถูกสั่งการจากไพ่เทวะมีความรุนแรงกว่าอุปกรณ์เวทเยอะมาก ถ้าเธอใช้ไพ่เทวะ มันก็ไม่ยุติธรรมกับเพื่อนคนอื่นๆ สิวะ"

เด็กหนุ่มก้มหน้าเก็บไพ่เทวะด้วยความผิดหวัง แล้วรับอุปกรณ์เวทรูปร่างลูกแก้วคริสตัลมาถือไว้

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ อุปกรณ์เวทเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นมาทันที

เด็กหนุ่มจ้องเขม็งไปที่หุ่นจำลองตรงหน้า

ฟุ่บ!!!

ราวกับมีคมดาบล่องหนฟาดฟันแหวกอากาศไป!

เป๊าะ หุ่นจำลองปรากฏรอยฟันที่ไม่ตื้นไม่ลึกขึ้นมาหนึ่งรอยในทันที

"อืม ดีมาก ผ่านมาตั้งหลายคน ในที่สุดก็มีคนที่ดูเป็นผู้เป็นคนโผล่มาสักที 80 คะแนน" ศาสตราจารย์หยวนซิงพยักหน้าเรียบๆ

เด็กหนุ่มลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางลูบจมูกตัวเองด้วยความดีใจ

"แต่อย่าเพิ่งเหลิงไปล่ะ อุปกรณ์เวทชิ้นนี้ถูกบรรจุอณูเวทของโพดำ 2 เอาไว้ และเผอิญว่าไพ่เทวะของเธอก็คือโพดำ 2 พอดี มันถึงได้เกิดปรากฏการณ์อณูเวทสะท้อนกลับ"

"ในกรณีที่ไพ่เทวะกับอุปกรณ์เวทมีความเข้ากันได้พอดี ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมต้องออกมาดีเป็นธรรมดา ตามทฤษฎีแล้วเธอควรจะทำคะแนนให้ได้ 90 คะแนนขึ้นไปถึงจะเรียกว่าสอบผ่านนะ"

เด็กหนุ่มเหมือนโดนดับฝันกะทันหัน เขาเดินคอตกกลับไปที่เดิม

โจวเค่อไม่ได้เป็นห่วงเรื่องคะแนนของตัวเองเลย เขายังคงขบคิดอยู่ว่าอันตรายที่ว่ามันจะมาจากไหนกันแน่

ลูกแก้วคริสตัลอุปกรณ์เวทนั่นเหรอ มันจะระเบิดคามือตอนถึงตาของเขางั้นสิ

หรือว่าจะมีนักฆ่าจากสมาคมหัวกะโหลกแฝงตัวอยู่ในหมู่นักเรียน แล้วกำลังรอจังหวะลงมืออยู่

"คนต่อไป!"

เสียงของหยวนซิงดังกังวานราวกับเสียงระฆัง

เยี่ยหลิงเทียนก้าวออกไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

เขารับอุปกรณ์เวทมา

วินาทีต่อมา อุปกรณ์เวทก็ส่องแสงสว่างเรืองรอง

ศาสตราจารย์หยวนซิงพยักหน้าเบาๆ "ปฏิกิริยาสะท้อนกลับดีมาก"

เยี่ยหลิงเทียนจับจ้องไปที่หุ่นจำลอง

ครืน!!!

หุ่นจำลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!!

ราวกับมีคมดาบนับไม่ถ้วนฟาดฟันเข้ามา!!!

เศษไม้ปลิวว่อน เป๊าะ!

แขนข้างหนึ่งของหุ่นจำลองหักกระเด็นตกลงพื้น

เยี่ยหลิงเทียนเชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง

หยวนซิงปรบมือเบาๆ "ดีมาก ยอดเยี่ยม 90 คะแนน"

เยี่ยหลิงเทียนเดินกลับไปหาแก๊งเพื่อนพร้อมกับพูดจาโอ้อวด

"เรื่องแค่นี้จะไปยากอะไร ก่อนเข้าโรงเรียนฉันเคยใช้อุปกรณ์เวทแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว"

"สำหรับฉันมันก็แค่บทเรียนเด็กอนุบาลเท่านั้นแหละ"

"คนต่อไป!"

...

จากนั้นก็มีนักเรียนอีกหลายคนสลับกันขึ้นไปทำการฝึกซ้อมทดสอบ

แต่ก็ไม่มีใครทำคะแนนได้เกิน 90 คะแนนของเยี่ยหลิงเทียนเลย

รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยหลิงเทียนไม่เคยจางหายไปเลย "แก่นแท้อณูเวทขวดนั้นต้องเป็นของฉันแน่"

"คนต่อไป"

ซูเฉินซีเดินก้าวเท้าย่างกรายอย่างเชื่องช้าไปหยุดที่หน้าโพเดียม

หยวนซิงที่ปกติชอบทำหน้าเคร่งขรึมกลับเผยรอยยิ้มออกมาอย่างผิดคาดพลางพยักหน้าให้ซูเฉินซี

ซูเฉินซีโค้งตัวเล็กน้อยแล้วรับอุปกรณ์เวทมา

วิ้ง...

ลูกแก้วคริสตัลเปล่งประกายสว่างไสว

ซูเฉินซีหันไปเผชิญหน้ากับหุ่นจำลองแล้วค่อยๆ หลับตาลง

วินาทีต่อมาเธอก็เบิกตาโพลง

จากองค์หญิงที่เคยมีสีหน้าสงบเยือกเย็นและเรียบร้อย บัดนี้แววตาของเธอกลับแหลมคมดุจใบมีดและแผ่รังสีอำมหิตออกมา!

สีหน้าแบบนี้ทำให้โจวเค่ออดนึกถึงองค์หญิงจอมโหดที่ถือปืนกลเบากราดยิงไปทั่วในตอนทดสอบนักเรียนใหม่ไม่ได้

ตูม!!!

หุ่นจำลองฝึกซ้อมแตกกระจายเป็นชิ้นๆ ในพริบตา!

"ยอดเยี่ยม!" ศาสตราจารย์หยวนซิงปรบมือรัวๆ "95 คะแนน!"

ยังไงซะซูเฉินซีก็มีไพ่เทวะสายโพดำเหมือนกัน แถมยังก้าวไปถึงระดับทองแดงแล้วด้วย การโจมตีใส่หุ่นจำลองที่ไม่มีชีวิตจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับเธอเลย

สีหน้าของเธอกลับมาอ่อนโยนตามปกติอีกครั้ง เธอโค้งคำนับให้ศาสตราจารย์เล็กน้อยแล้วส่งคืนอุปกรณ์เวทให้

...

หลังจากผ่านนักเรียนไปอีกสองสามคน...

"คนต่อไป!"

โจวเค่อเดินขึ้นไปที่หน้าเวทีด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เนื่องจากหุ่นจำลองตัวเก่าถูกองค์หญิงทำลายไปแล้ว ตอนนี้จึงเปลี่ยนเป็นหุ่นจำลองตัวใหม่แทน

รูปร่างหน้าตาของหุ่นตัวนี้แตกต่างจากตัวก่อนเล็กน้อย บนตัวมีผ้าพันแผลสีเหลืองซีดพันอยู่เต็มไปหมด แถมยังเหมือนจะมีกลิ่นแปลกๆ โชยออกมาด้วย

โจวเค่อมองไปที่หุ่นจำลองตัวนั้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

หุ่นจำลอง... ผ้าพันแผล...

เขานึกถึงข้อสันนิษฐานบางอย่างขึ้นมาในใจ

เขารับอุปกรณ์เวทลูกแก้วคริสตัลมา

ครืน!!!

อุปกรณ์เวทเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าแสบตาในพริบตา!

พายุลมพัดกรรโชกแรง

โจวเค่อสัมผัสได้ว่าอุปกรณ์เวทในมือร้อนจี๋จนน่ากลัว

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงระเบิดดังก้องกังวานกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง

คมดาบอากาศล่องหนปลิวว่อนสะเปะสะปะไปทั่วทิศทาง

ฟุ่บ!!

ฟุ่บ!!

โต๊ะเรียนถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

หน้าต่างทุกบานแตกกระจาย

นักเรียนพากันหมอบก้มหัวหลบกันจ้าละหวั่น

ตูม!!

ประตูห้องเรียนถูกแรงอัดอากาศกระแทกเปิดออกเสียงดังสนั่น ลมพายุพัดตีประตูสวิงไปมา

โจวเค่อรวบรวมสมาธิจ้องเขม็งไปที่หุ่นจำลองตรงหน้า กำลังจะรีดเร้นพลัง...

เพล้ง!

ลูกแก้วคริสตัลในมือจู่ๆ ก็ระเบิดคาที่

ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติในห้องเรียนหายวับไปในพริบตา ลมพายุหยุดชะงักลงทันทีราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

สภาพห้องเรียนเละเทะไม่เป็นท่า บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระจกและนักเรียนที่ล้มระเนระนาด

เยี่ยหลิงเทียนที่ล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นรีบลุกขึ้นมา พอเห็นว่าอุปกรณ์เวทในมือโจวเค่อแตกละเอียดไปแล้ว เขาก็พูดเยาะเย้ยขึ้นมาทันที

"ฮ่าๆ แกทำอุปกรณ์เวทพังซะแล้ว! รู้ไหมว่าอุปกรณ์เวทชิ้นนึงมันแพงขนาดไหน เอาตัวแกไปขายยังชดใช้ไม่พอเลยมั้ง!"

โจวเค่อมองดูเศษอุปกรณ์เวทบนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันจะชดใช้ให้เอง"

เขาหันไปมองศาสตราจารย์หยวนซิง เตรียมใจรอรับคำด่าทอ

เขาตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่าศาสตราจารย์จะโกรธเกรี้ยวแค่ไหนเขาก็จะยอมรับมัน

ถึงยังไงการที่เขาทำอุปกรณ์เวทพังก็เป็นความจริง

ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ ศาสตราจารย์หยวนซิงกลับมีสีหน้าเหม่อลอย "ไม่ต้อง ไม่ต้องชดใช้หรอก"

เขาก้มมองเศษซากอุปกรณ์เวทบนพื้นสลับกับมองหน้าโจวเค่อ ท่าทางดูสับสนงุนงงสุดๆ

"ปรากฏการณ์แบบนี้ ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นี่นา..."

สองวินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นกระจ่างแจ้งทันที

"หรือว่าเธอคือ..."

"กึ่งระดับเงิน"

[จบแล้ว]