บทที่ 39 - ผู้อยู่เบื้องหลัง

บทที่ 39 - ผู้อยู่เบื้องหลัง

อู๋เทียนอี้เห็นท่าทางไม่สะทกสะท้านของเจิ้งเทียนเฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าคงเค้นคำตอบที่ต้องการจากปากมันไม่ได้

เขาจึงโบกมือขวาเบาๆ สาดคมมีดวายุพุ่งเข้าตัดร่างของเจิ้งเทียนเฉิงขาดสะบั้นไปอีกครา

ทว่าร่างที่เจิ้งเทียนเฉิงส่งมาในครั้งนี้ก็ยังคงเป็นแค่ร่างแยกโครงกระดูก เมื่อชุดคลุมสีดำขาดรุ่งริ่ง สิ่งที่หลงเหลืออยู่จึงมีเพียงเศษซากโครงกระดูกเท่านั้น

"เหลืออีกคนนึงนะ ฉันขอเตือนให้รีบไสหัวออกมาดีกว่า ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกตายทั้งเป็น"

หลังจากจัดการเจิ้งเทียนเฉิงเสร็จ อู๋เทียนอี้ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"เทพเจ้าคร้าบ"

"ผมถูกพวกมันหลอกใช้ครับ"

"แถมผมก็แค่ช่วยซ่อนตัวให้พวกมัน ไม่ได้ส่งทหารไปสู้เลยสักตัวเดียว"

"ท่านโปรดเมตตาปล่อยผมไปสักครั้งเถอะนะครับ"

เสียงผู้ชายสั่นเครือลอยแว่วมา เห็นได้ชัดว่าภาพการตายอย่างน่าสยดสยองของลอร์ดหลายคนทำให้จิตใจของเขาสติแตกไปแล้ว

"ฉันจะนับถึงแค่สามเท่านั้น"

"สาม"

"สอง"

...

"เทพเจ้าคร้าบ"

"ผมออกมาแล้ว ผมออกมาแล้ว"

ลอร์ดที่ซ่อนตัวอยู่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงจากอู๋เทียนอี้ จึงรีบตะเกียกตะกายพุ่งพรวดออกมาจากซอกหิน

ทันทีที่โผล่หัวออกมา เขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น โขกศีรษะขอร้องอ้อนวอนอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เทพเจ้าคร้าบ"

"อย่าฆ่าผมเลยนะครับ"

"ผมมีข้อมูล"

"ผมมีข้อมูลจริงๆ นะครับ"

เดิมทีอู๋เทียนอี้ตั้งใจจะจัดการลอร์ดคนนี้ให้พ้นทางไปเสีย แต่พอเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะลองฟังดู

"ว่ามาสิ"

ชายหนุ่มได้ยินอู๋เทียนอี้เปิดโอกาสให้พูด ก็รีบพ่นข้อมูลทุกอย่างที่ตนรู้กระหน่ำออกมาอย่างรวดเร็ว ด้วยกลัวว่าถ้าพูดช้าไปแม้แต่นิดเดียวจะถูกอู๋เทียนอี้เด็ดหัวทิ้ง

"สมาพันธ์ของพวกเราดูผิวเผินเหมือนเป็นการรวมตัวของลอร์ดทั่วไป"

"แต่ความจริงแล้วมีพวกขาใหญ่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งนั้นเลยครับ"

"อย่างที่ผมรู้มาก็คือ เจิ้งเทียนเฉิงได้รับคำสั่งจากป๋ายเทียนเฉิง"

"เหยาเหวินหลินเป็นคนของฉินซีหลง"

"เหอเหวินหมิ่นเป็นคนของจ้าวเจี้ยนถัง"

"เฉียวเฮ่าชี่เป็นคนของอวี๋ข่ายอัน"

...

รายชื่ออันคุ้นหูถูกพ่นออกมาจากปากชายหนุ่มทีละคนๆ

"แกมีหลักฐานอะไรมายืนยันบ้าง"

ยิ่งฟังอู๋เทียนอี้ก็ยิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

"หลักฐานงั้นเหรอครับ"

"ท่านลองดูประวัติการสังหารของท่านดูก็รู้แล้วครับ"

"ลอร์ดส่วนใหญ่ที่ท่านเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้ล้วนเป็นแค่ลอร์ดระดับสองทั้งนั้น"

"พวกมันไม่มีปัญญาควบคุมทหารขั้นสามพวกนี้ได้หรอกครับ"

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอู๋เทียนอี้ เขาพยายามข่มความกลัว พลางชี้มือไปยังทหารขั้นสามที่กำลังปะทะกับพวกหมาป่าศึก

"อีกอย่าง ตามปกติแล้วถ้าลอร์ดตาย กองกำลังของพวกมันจะต้องหนีแตกกระเจิงไปสิครับ"

"แต่ที่นี่ยังมีทหารเหลืออยู่อีกตั้งเยอะ"

"นั่นก็แปลว่าพวกมันไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของลอร์ดพวกนั้นตั้งแต่แรกแล้วไงล่ะครับ"

"แค่นี้ก็น่าจะยืนยันได้แล้วว่าสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริง"

อู๋เทียนอี้ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มก็หันขวับไปมอง แล้วก็พบว่าแม้ลอร์ดหลายคนจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีทหารจำนวนมากที่ยังคงฟาดฟันอยู่กับฝูงหมาป่าศึก

เห็นได้ชัดเลยว่าพวกมันไม่ใช่ลูกน้องของลอร์ดที่ตายไปเหล่านั้นจริงๆ

"ดี"

"ป๋ายเทียนเฉิง ฉินซีหลง จ้าวเจี้ยนถัง อวี๋ข่ายอัน..."

"บัญชีแค้นในวันนี้ วันหน้าฉันจะไปคิดบัญชีกับพวกแกเรียงตัวเลยคอยดู"

ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของอู๋เทียนอี้ จิตสังหารทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เขาหันไปจ้องหน้าชายหนุ่ม

"แล้วแกล่ะ"

"แกเป็นคนของใคร"

ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง รีบหมอบราบกับพื้น ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพลางอธิบายละล่ำละลัก

"เทพเจ้าคร้าบ"

"ผมไม่ได้เป็นคนของใครทั้งนั้นครับ"

"ผมชื่อจวงอวี่ต๋า เป็นแค่ลอร์ดตัวเล็กๆ คนนึงเท่านั้น"

"ผมไม่มีเส้นสายอะไรหรอกครับ"

"ที่พวกมันจ้างผมมาก็เพราะพรสวรรค์ของผมนี่แหละ"

"พวกมันบอกว่าไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ ก็จะจ่ายคริสตัลเวทมนตร์ให้ผมหนึ่งหมื่นชิ้น ผมถึงได้ยอมมานี่แหละครับ"

"ผมไม่ได้พาทหารมาด้วยสักตัว แค่อยากจะหาเงินไปเตรียมรับมือกับการบุกของมอนสเตอร์ในวันมะรืนเท่านั้นเองครับ"

จวงอวี่ต๋าพูดไปพลางเปิดหน้าต่างสถานะและประวัติการแชตส่วนตัวกับเจิ้งเทียนเฉิงขึ้นมาให้อู๋เทียนอี้ดูเป็นหลักฐาน

หน้าต่างสถานะแสดงให้เห็นว่าจวงอวี่ต๋าเป็นเพียงลอร์ดระดับสองที่มีพลังรบสูงสุดแค่ฝูงมนุษย์หมาป่าขั้นสองเท่านั้น

ทว่าพรสวรรค์ของเขากลับนับว่าแข็งแกร่งไม่เบาในแง่มุมหนึ่ง

[พรสวรรค์: มิติสงัด (ระดับ C) - เมื่อใช้งานพรสวรรค์ จะสามารถบิดเบือนพื้นที่ในรัศมี 1,000 เมตรได้ ทำให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในนั้นไม่ถูกผู้อื่นพบเห็นและตรวจสอบ (หมายเหตุ: หากมีการเคลื่อนไหวใดๆ ผลของสกิลจะถูกทำลายทันที)]

อู๋เทียนอี้กวาดตามองหน้าต่างสถานะและประวัติการแชตของอีกฝ่าย ก่อนจะระงับจิตสังหารลงเล็กน้อย

"ในเมื่อแกไม่ใช่ตัวการหลัก ฉันจะปล่อยแกไปสักครั้งก็แล้วกัน"

"แต่แกต้องรับปากเงื่อนไขของฉันสองข้อ"

"ข้อแรก ห้ามแกไปร่วมมือกับศัตรูของฉันอีก"

"ข้อสอง ในวันข้างหน้าแกต้องทำงานให้ฉันสามอย่าง"

"ถ้าแกตกลง ฉันก็จะไว้ชีวิตแก"

สัมผัสได้ถึงความเก่งกาจในพรสวรรค์ของจวงอวี่ต๋า อู๋เทียนอี้จึงใคร่ครวญว่าในอนาคตอาจมีเรื่องให้ต้องพึ่งพาหมอนี่อยู่บ้าง เลยตัดสินใจเก็บมันไว้ใช้สอย

"ขอบคุณครับท่าน"

"ขอบคุณครับท่าน"

"ผมตกลงครับ"

"ผมตกลงอย่างแน่นอน"

จวงอวี่ต๋าโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างบ้าคลั่ง รีบตอบรับคำอย่างรวดเร็ว

"ดี ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันจะให้ทหารของฉันไปส่งแกที่อาณาเขตก็แล้วกัน"

อู๋เทียนอี้โบกมือ ก่อนจะสั่งให้อินทรีมารปีกเหล็กกล้าบินลงมาตรงหน้า

"ครับผม ครับผม"

จวงอวี่ต๋าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย จากนั้นอินทรีมารปีกเหล็กกล้าก็โฉบคาบร่างของเขาบินหายไปในทิศทางอาณาเขตที่เขาชี้บอก

หลังจากจัดการส่งจวงอวี่ต๋าไปพ้นทางแล้ว อู๋เทียนอี้ก็หันกลับมาเตรียมคิดบัญชีกับทหารที่เหลืออยู่ในสนามรบต่อ

เวลานี้ในสนามรบ เมื่อลอร์ดจำนวนมากล้มตายลง ทหารบางส่วนก็แตกพ่ายหนีไป ทว่าก็ยังคงเหลือทหารขั้นสามอยู่อีกเกือบสี่ร้อยตัว

ส่วนฝูงหมาป่าศึกที่ผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมาเมื่อครู่ จำนวนก็ลดฮวบลงเหลือเพียงร้อยกว่าตัวเท่านั้น

อู๋เทียนอี้เห็นฉากตรงหน้าก็ไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหารในใจได้อีกต่อไป

เขากระพือปีกโฉบทะยานเข้าสู่สมรภูมิรบทันที

จากนั้นก็สาดคมมีดวายุและปืนใหญ่อัดอากาศกระหน่ำโจมตี ปลิดชีพศัตรูในสนามรบอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากการนองเลือดผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดอู๋เทียนอี้ก็นำกองกำลังของตนสังหารทหารที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น

[ขอแสดงความยินดี คุณสังหารทหารขั้น 4 จำนวน 20 ตัว และทหารขั้น 3 จำนวน 679 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ 8,790 แต้ม และคริสตัลเวทมนตร์ 8,790 ชิ้น]

[ขอแสดงความยินดี ระดับของคุณเลื่อนเป็น 9 แล้ว]

[- หน้าต่างสถานะลอร์ด -]

[ลอร์ด: อู๋เทียนอี้]

[ระดับ: 9 (5976/25600)]

[อาชีพ: ไม่มี]

[พลังรบ: E+]

...

ผ่านศึกนองเลือดในครั้งนี้ อู๋เทียนอี้ก็สามารถเลื่อนขึ้นเป็นระดับเก้าได้สำเร็จ พลังรบส่วนตัวของเขาก็เทียบเท่ากับสิ่งมีชีวิตหายากขั้นสามแล้ว

แน่นอนว่าเพราะเขาไม่มีสกิลอะไรติดตัวเลย หากต้องต่อสู้กันจริงๆ เกรงว่าเขาคงสู้ทหารขั้นสามระดับทั่วไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทว่าแม้เขาจะเลื่อนระดับขึ้นมาได้ แต่ทหารใต้อาณัติกลับสูญเสียอย่างหนัก

หมาป่าศึกหนึ่งร้อยหกสิบสี่ตัวตอนนี้กลับเหลือรอดเพียงหกสิบเจ็ดตัวเท่านั้น

พยัคฆ์เพลิงมารปีกเหล็กกล้าสิบแปดตัวก็ตายในสมรภูมิรบไปสามตัวจนเหลือแค่สิบห้าตัวเท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้เขาแทบจะคลุ้มคลั่ง

อู๋เทียนอี้แบกรับความโกรธแค้นและจิตสังหารอันเปี่ยมล้น เปิดช่องแชตส่วนภูมิภาคขึ้นมาแล้วส่งข้อความที่ไม่ได้ส่งมานาน

[ดินแดนเทพสรรพสัตว์ - อู๋เทียนอี้: @ดินแดนโครงกระดูก - ป๋ายเทียนเฉิง @ดินแดนวิหารศักดิ์สิทธิ์ - จ้าวเจี้ยนถัง @ดินแดนสัตว์คลั่ง - อวี๋ข่ายอัน @ดินแดนมนุษย์มังกร - ฉินซีหลง... พวกแกทำได้ดีมาก ฉันจะบุกไปตัดหัวพวกแกเรียงตัวเลยคอยดู จงรอรับการมาเยือนของฉันให้ดีล่ะ]

[จบแล้ว]