บทที่ 161 มีใครอยากจะขึ้นมาลองดีอีกไหม?

บทที่ 161 มีใครอยากจะขึ้นมาลองดีอีกไหม?

“ฮ่าฮ่าฮ่า เห็นหรือยังว่าชั้นทรงพลังขนาดไหน?”

คิเทลายืนอยู่ท่ามกลางวังวนแสงสีม่วง หัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งด้วยความภาคภูมิใจ

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นร่างของหลี่หลินได้ แต่หลังจากโดนการโจมตีนี้เข้าไป มันก็ไม่มีโอกาสรอดชีวิตหลงเหลืออยู่อย่างแน่นอน

“ฮ่าฮ่าฮ่า แค่ก แค่ก”

ดูเหมือนว่าเสียงหัวเราะของเขาจะดังเกินไป หรือบางทีการโจมตีเมื่อครู่นี้อาจจะสูบพลังงานในร่างกายของเขาไปจนหมดสิ้น

คิเทลาเริ่มไออย่างรุนแรงสองครั้ง

ในเวลาเดียวกัน เลือดสายหนึ่งก็เริ่มไหลซึมออกจากมุมปากของเขา

ทว่า แม้จะเป็นเช่นนั้น มันก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งสีหน้าอันปลาบปลื้มยินดีของเขาได้

บิลส์และวิสยืนอยู่เบื้องล่างเวที ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอันแหลมปรี๊ดของคิเทลา พวกเขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

เหล่าเทพทำลายล้างและเทวดาคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าที่หลากหลายในเวลานี้

แต่โดยรวมแล้ว สีหน้าของพวกเขาค่อนข้างจะผ่อนคลาย

บางคนถึงกับแสดงท่าทีเยาะเย้ยออกมาด้วยซ้ำ

ทว่า ในวินาทีต่อมา

รอยยิ้มบนใบหน้าของคิเทลาที่อยู่บนลานประลองก็ค่อยๆ จางหายไป และแข็งค้างในที่สุด

ท้ายที่สุด ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและปากก็อ้าค้างเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงความตกตะลึง

“น-นี่มัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

คิเทลากล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แสงสีม่วงค่อยๆ จางหายไป และร่างของหลี่หลินก็ยืนหยัดอยู่ที่นั่นอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ไม่นะ ... นี่มันเป็นไปไม่ได้ ...”

คิเทลาตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

เขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าของเขา ...

... หวาดผวาราวกับคนธรรมดาที่เพิ่งเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น

ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างลานประลองถูกดึงดูดด้วยเสียงกรีดร้องของเขา

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ลานประลอง

จากนั้น แทบจะในเวลาเดียวกัน ...

... ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างพร้อมกัน และสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา

แสงสว่างมลายหายไปจนหมดสิ้น และหลี่หลินก็ยืนอยู่ที่นั่นอย่างไร้รอยขีดข่วน

แม้แต่เสื้อผ้าของเขาก็ยังไม่ได้รับความเสียหายใดๆ

สีหน้าของเขาสงบนิ่ง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยแม้แต่น้อย

เมื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุด สีหน้าของไดชินคันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นแนบเนียนหลังจากได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้

“คุณพระช่วย ไอ้เด็กนี่ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ งั้นเหรอ?”

ไดชินคันคิดในใจด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ตามข้อสันนิษฐานของเขา หลี่หลินคนนี้สมควรจะตายหยั่งเขียดไปแล้ว

แต่เขาไม่เพียงแค่ไม่ตายเท่านั้น แต่เขายังไม่เป็นอะไรเลยอีกด้วย

มันเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อจริงๆ

“คุณคิเทลา ผ่านไปสามกระบวนท่าแล้วนะ คราวนี้ตาชั้นลงมือบ้างล่ะ”

หลี่หลินกล่าวอย่างใจเย็น

จากนั้นเขาก็บิดคอและข้อต่อตามร่างกาย

“ก-แก ... อย่าเข้ามานะ”

คิเทลาตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว

เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะป้องกันตัวอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้เขามีเรี่ยวแรง คู่ต่อสู้ก็ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เขาจะต้านทานไหวอย่างแน่นอน

ทว่า ทันทีที่เขากล่าวจบ ร่างของหลี่หลินก็มาปรากฏอยู่ข้างกายเขาเรียบร้อยแล้ว

เปรี้ยง!

หลี่หลินเตะออกไป ซัดเข้าที่ท้องน้อยของเจ้านั่นอย่างจัง

อั้ก!

คิเทลาได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า และเขาก็กระอักเลือดออกมาถึงสามลิตร

จากนั้นร่างทั้งร่างของเขาก็ปลิวละลิ่วกระเด็นถอยหลังไป

ปึก!

ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับบาเรีย และอวัยวะภายในของเขาก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

ส่วนของบาเรียที่เขากระแทกเข้าใส่นั้นถึงกับเกิดรอยร้าวขึ้นมาเลยทีเดียว

ต้องรู้ไว้เลยนะว่า นั่นคือบาเรียที่ไดชินคันเป็นคนจัดเตรียมขึ้นมาเองกับมือ

แต่ตอนนี้ มันกลับปริร้าวจากแรงกระแทก

เห็นได้ชัดเลยว่าการโจมตีที่คิเทลาได้รับนั้นรุนแรงแค่ไหน

และพลังของหลี่หลินนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ครืนนน ... หลังจากที่คิเทลากระแทกเข้ากับบาเรีย ...

... ร่างทั้งร่างของเขากระดอนกลับและร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

วิสัยทัศน์ของเขามืดดับลง และเขาก็สลบเหมือดไปในทันที

ออร่าบนร่างกายของเขาก็อ่อนแรงลงถึงขีดสุดในเวลานี้เช่นกัน

ดูเหมือนมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะหยุดหายใจในวินาทีถัดไป

เอื๊อก!

ท่ามกลางเหล่าเทพทำลายล้างที่อยู่เบื้องล่างลานประลอง มีใครบางคนกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เมื่อมองดูสีหน้าของพวกเขา ใบหน้าของพวกเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงไปเรียบร้อยแล้ว

หลี่หลิน ในฐานะมนุษย์ธรรมดา ...

... กลับสามารถทนรับการโจมตีเต็มกำลังจากเทพทำลายล้างได้โดยไร้รอยขีดข่วน

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ในกระบวนท่าเดียวอีกด้วย

เรื่องราวเหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินและไม่เคยพบเห็นมาก่อนตลอดหน้าประวัติศาสตร์

นอกเหนือจากความตกตะลึงแล้ว ก็ไม่มีสีหน้าใดๆ บนใบหน้าของพวกเขาที่จะสามารถแสดงความรู้สึกในปัจจุบันของพวกเขาออกมาได้อีกแล้ว

ฟู่!

ไดชินคันที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดถอนหายใจด้วยความโล่งอกเบาๆ

ในเวลาเดียวกัน เขาก็สะบัดมือ และบาเรียบนลานประลองก็ถูกปลดออก

เทวดาผู้คุ้มกันของคิเทลา โคนิค รีบพุ่งเข้าไปเพื่อรักษาเทพทำลายล้างของเขา

“โห หลี่หลินนี่ทรงพลังสุดๆ ไปเลย”

“คิเทลาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยสักนิด”

เซ็นโอโบกมือไปมาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

เขาชอบดูคนสู้กันมากที่สุด

เขาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองหลี่หลินเลยเพียงเพราะคิเทลาเป็นลูกน้องของเขา

เขาดูเหมือนจะอยากดูอีกด้วยซ้ำ ราวกับว่าเขายังดูไม่จุใจเลย

“เฮ้อ อ่อนแอเกินไป อ่อนแอเกินไปจริงๆ”

หลี่หลินส่ายหัวและกล่าวอย่างจนใจ

แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ยังคงลอยไปเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน

ทว่า ในครั้งนี้ กลับไม่มีใครปริปากเถียงเขาเลยสักคน

เพราะพวกเขาตระหนักได้ในทันทีว่าสิ่งที่หลี่หลินพูดก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง

เขาไม่ได้หยิ่งยโสโอหัง เขาแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง

“เยี่ยมมาก หลี่หลิน! นายนี่มันดุดันจริงๆ !”

บิลส์กล่าวด้วยความตื่นเต้น

เขาเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างแรง และความขุ่นมัวบนใบหน้าของเขาก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เดิมทีเขาคิดว่าหลี่หลินจบเห่ไปแล้ว

ใครจะไปคิดล่ะว่าเขาไม่เพียงแค่ไม่ตาย แต่เขายังมีชีวิตอยู่และสบายดีอีกต่างหาก

นี่มันเหนือความคาดหมายจริงๆ

ฟู่! วิสเองก็ค่อยๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในเวลานี้เช่นกัน

เมื่อเขาเห็นหลี่หลินถูกโจมตีเมื่อครู่นี้ ใจของเขาก็หล่นวูบ คิดว่าไอ้เด็กนี่คงไม่รอดแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินผิดไป พัฒนาการของไอ้เด็กนี่ในช่วงที่ผ่านมานั้นมันก้าวกระโดดมากจริงๆ !

เขาเพิ่งจะคำนวณการโจมตีของคิเทลาไปเมื่อกี้นี้เอง

แม้แต่สำหรับพวกเขาทีเป็นเทวดา หากพวกเขาต้องการจะสลายการโจมตีนั้น แม้ว่ามันจะง่ายดาย แต่พวกเขาก็ยังคงต้องออกแรงเคลื่อนไหวอยู่บ้าง

แต่เมื่อดูจากการกระทำของหลี่หลินเมื่อครู่นี้ เขาไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยด้วยซ้ำ

เขารับมันเอาไว้ตรงๆ ด้วยร่างกายเนื้อของเขา หรือว่าความแข็งแกร่งในร่างปกติของไอ้เด็กนี่จะก้าวข้ามเทวดาไปแล้วจริงๆ ?

ในหมู่เทพทำลายล้าง ตอนนี้มีความเงียบสงัดดุจป่าช้าปกคลุมไปทั่ว

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าหลี่หลินแข็งแกร่ง แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายจะทรงพลังจนน่าขันขนาดนี้

“มีใครอยากจะขึ้นมาลองดีอีกไหม?”

หลี่หลินมองดูเหล่าเทพทำลายล้างเบื้องล่างเวทีอย่างใจเย็น

เทพทำลายล้างเหล่านี้กวาดล้างท่าทีหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ทิ้งไปจนหมดสิ้น และเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หลิน พวกเขาก็พากันก้มหน้าลง

ใครหน้าไหนมันจะไปสู้เจ้านั่นชนะล่ะฟะ?

การโจมตีเต็มกำลังของเทพทำลายล้างยังทำอะไรเจ้านั่นไม่ได้เลย

หากพวกเขาขึ้นไป พวกเขาก็คงจะมีสภาพไม่ต่างอะไรจากคิเทลาหรอก

ตอนนี้ ทางที่ดีที่สุดคือหุบปากเอาไว้ จะได้ไม่ต้องมาทิ้งชีวิตไปเปล่าๆ

“อะไรกัน ไม่มีใครพูดอะไรเลยงั้นเหรอ?”

“เมื่อกี้พวกแกยังตะโกนกันซะเสียงดังฟังชัดอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นใบ้กินกันไปหมดแล้วล่ะ?”

หลี่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เมื่อตอนที่เขาต่อสู้อยู่บนเวทีเมื่อครู่นี้ ...

... คำพูดที่ถูกเอื้อนเอ่ยอยู่เบื้องล่างล้วนลอยมาเข้าหูเขาทุกถ้อยคำโดยไม่ตกหล่นเลยแม้แต่คำเดียว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═