บทที่ 660 - ยินดีด้วย คุณเลือกเส้นทางสู่ความตายแล้ว!

บทที่ 660 - ยินดีด้วย คุณเลือกเส้นทางสู่ความตายแล้ว!

เขากางมือสองข้างออก สีหน้าดูไร้เดียงสาแต่น่าโดนอัดชะมัด

"ถ้าอย่างนั้นผมก็ยิ่งไม่ต้องไกล่เกลี่ยแล้วล่ะ"

"พวกคุณเป็นนักโทษประหารไปแล้ว ผมจะมานั่งไกล่เกลี่ยหาพระแสงอะไร?"

"อย่างมากผมก็แค่แนะนำให้เพชฌฆาตลงมือให้เร็วหน่อย จะได้จบๆ ไป ทุกคนจะได้เลิกงานเร็วๆ"

จางเหวินปั๋วยืนอึ้งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนไปหมด

ความรู้ทางกฎหมายและทักษะการโต้วาทีที่เขาภาคภูมิใจ ถูกอีกฝ่ายใช้สันดานอันธพาลบดขยี้จนพังทลายลงในพริบตานี้

เจียงเฟิงก็มองจนตาค้าง

ประธานศาลเซี่ย... ไปหาตัวตลกที่เล่นนอกลู่นอกทางขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย?!

ขมับของจางเหวินปั๋วเต้นตุบๆ รู้สึกโลกหมุนคว้าง หัวเหมือนจะระเบิด

มาอยู่เขตโรงงานสิบปี เขาไม่เคยเจอผู้พิพากษาแบบนี้มาก่อนเลย!

ผีหลอกชัดๆ!

ศาลแห่งนี้ที่ผุดขึ้นมาจากดิน ไม่ว่าจะเป็นข้างในหรือข้างนอก ล้วนแผ่รังสีความชั่วร้ายออกมาทั้งนั้น!

หรือว่าพวกนี้จะเป็นคนของเจียงเฟิงทั้งหมดเลยวะ?!

กล้ามเนื้อใบหน้าของจางเหวินปั๋วกระตุก จ้องเขม็งไปที่ขงหรงฉือ "ผมจะไปร้องเรียนคุณ!"

ขงหรงฉือเลิกคิ้วขึ้น ไม่สนใจไยดี

"ตามสบาย"

"ผมเป็นคนไม่มีกิเลสก็เลยแข็งแกร่ง ไม่ได้หวังจะเลื่อนตำแหน่งอยู่แล้ว การร้องเรียนของคุณ ถือว่าเป็นการประดับบารมีให้ประวัติการทำงานของผมเลยล่ะ"

"คุณ!"

จางเหวินปั๋วยอมแพ้เลยจริงๆ โดนร้องเรียนยังถือว่าเป็นเกียรติอีก? นี่มันคนบ้ามาจากไหนเนี่ย!

ตอนนี้ เจียงเฟิงก็มองออกแล้ว

ผู้พิพากษาขงคนนี้ เกลียดความชั่วร้ายเข้าไส้ และยึดความคิดตัวเองเป็นใหญ่มาก

นิสัยแบบนี้ หากอยู่ในศาลแบบเดิมๆ ก็จะกลายเป็นแกะดำ และเป็นเป้าหมายที่ถูกกดขี่

แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ กลับกลายเป็นมีดที่คมที่สุด

การที่เจียงฮุ่ยชงให้เขามาอยู่ศาลไกล่เกลี่ย ถือว่าเป็นการใช้งานคนได้ถูกที่ถูกทางจริงๆ

ในบรรดาคนที่ถูกฟ้องในเขตโรงงานทั้งหมดนี้ มีคนดีสักกี่คนกัน?

ให้เขาได้แสดงฝีมือเต็มที่ เอาไว้ด่าพวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้แหละถูกต้องแล้ว

เมื่อเจียงเฟิงคิดได้ดังนั้น จึงเอ่ยปากขึ้น "ผู้พิพากษาขง ผมเพิ่งได้หลักฐานใหม่มา สามารถพิสูจน์ได้ว่าบริษัทเว่ยไหลแมนูแฟคเจอริ่ง มีเจตนาใช้สารเคมีเพื่อทำร้ายชีวิตพนักงานจริง"

"โอ้? มีของดีเหรอ?" ขงหรงฉือหูผึ่งขึ้นมาทันที "เร็ว เอามาให้ดูหน่อย"

จางเหวินปั๋วกัดฟันกรอด ของดีบ้านแกสิ!

เจียงเฟิงนำรายงานการตรวจร่างกายที่พวกเยี่ยนฝานฮวารวบรวมมาได้ออกมา

"ผู้พิพากษาขง นี่คือรายงานความเปลี่ยนแปลงของเซลล์ในร่างกายของพนักงานใหม่ 16 คน หลังจากทำงานในบริษัทเว่ยไหลแมนูแฟคเจอริ่งได้หนึ่งปี"

"เซลล์เม็ดเลือด เซลล์ผิวหนัง เซลล์อวัยวะภายใน ล้วนได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง หากปล่อยไว้แบบนี้ ความเสี่ยงที่จะกลายเป็นมะเร็งจะเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า และอาการอวัยวะล้มเหลวก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น"

"แต่จากการตรวจสอบของเรา บริษัทเว่ยไหลแมนูแฟคเจอริ่งไม่มีมาตรการป้องกันที่มีประสิทธิภาพเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นทางเราจึงมองว่า ทางบริษัทมีแนวโน้มที่จะจงใจทำร้ายครับ"

ขงหรงฉือรับเอกสารไป เปิดดูอย่างละเอียด

เขาแค่เป็นคนใช้อารมณ์ แต่ไม่ได้หมายความว่าความสามารถในการทำงานจะแย่

เมื่อดูจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นถาม "มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ไหม ว่าทางจำเลยรับรู้ถึงสถานการณ์ภายในโรงงานอย่างชัดเจน แล้วยังจงใจไม่ปรับปรุง?"

บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที

วินาทีต่อมา เฝิงหวงปินก็รีบปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมไม่รู้เรื่อง! โรงงานของเราได้มาตรฐานทุกอย่าง เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับผม!"

จางเหวินปั๋วมีเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก

เขาเข้าใจกฎหมายดี จึงยิ่งเข้าใจถึงความอันตรายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำถามนี้

ขงหรงฉือขมวดคิ้ว มองเจียงเฟิงที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแวบหนึ่ง ก็เข้าใจได้ทันที

เขาเดาได้ว่า เจียงเฟิงคงจะยังไม่มีหลักฐานสำคัญชิ้นนั้น

ดังนั้น ขงหรงฉือจึงเอ่ยปากขึ้นอย่างมีนัยยะ

"เฝิงหวงปิน การที่คุณไม่รู้เรื่อง ก็ถือว่าไม่มีเจตนาในทางจิตใจจริงๆ"

"แต่นั่นเรียกว่ากระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็ต้องติดคุกเหมือนกัน"

"หา?" ก้อนเนื้อบนใบหน้าของเฝิงหวงปินสั่นกระเพื่อม "เกี่ยว... เกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะ!"

หางตาของจางเหวินปั๋วกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ผู้พิพากษาคนนี้กำลังช่วยเจียงเฟิงชงเรื่องชัดๆ ยังมีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่บ้างไหมเนี่ย!

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็จับประเด็นสำคัญได้ นั่นคือเจียงเฟิงไม่มีหลักฐานโดยตรงที่จะพิสูจน์ได้ว่าผู้บริหารระดับสูง "รู้แล้วยังจงใจทำ"

ต่อให้พูดยังไง มันก็เป็นแค่ "ความประมาท"

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางเหวินปั๋วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รอดูหมากก้าวต่อไปของเจียงเฟิง

แววตาของเจียงเฟิงมืดหม่นลงเล็กน้อย เขามองเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของจางเหวินปั๋วทั้งหมด และแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

เขาถึงค่อยเอ่ยปาก

"อยากจะให้ผมถอนฟ้อง มันก็ง่ายนิดเดียว"

"จ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้ผู้ป่วยทุกคนเป็นสิบเท่าของค่ารักษาจริง รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในครอบครัวของพวกเขาไปอีกยี่สิบปีข้างหน้า ตรวจร่างกายพนักงานในบริษัททุกคนและออกค่ารักษาให้ทั้งหมด และสุดท้าย ออกมาขอโทษต่อสังคมอย่างเป็นทางการ"

จางเหวินปั๋วได้ยินดังนั้น ก็แอบดีใจจนเนื้อเต้น

เดาถูกจริงๆ ด้วย!

อุตส่าห์อ้อมค้อมมาตั้งไกล ที่แท้เจียงเฟิงก็ทำไปเพื่อเงินนั่นแหละ!

ส่วนข้อเรียกร้องที่ตามมาข้างหลังนั้น ก็แค่ทำไปเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองเท่านั้นเอง

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จางเหวินปั๋วก็ลุกพรวดขึ้นยืน แสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยว "เป็นไปไม่ได้! ฝ่ายเราไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงขนาดนั้น! ในเมื่อฝ่ายคุณเรียกร้องอย่างไร้เหตุผล ผมว่าเราก็ไม่จำเป็นต้องไกล่เกลี่ยกันแล้วล่ะ ไปเจอกันในศาลเลยดีกว่า!"

พูดจบ เขาก็กระแทกตัวนั่งลงอย่างแรง สีหน้าเด็ดเดี่ยว

ขงหรงฉือส่ายหน้าอย่างจนใจ ถอนหายใจเบาๆ "เฮ้อ เดิมทีก็จบสวยๆ ได้แท้ๆ ทำไมต้องดึงดันจะเอาให้ถึงประหารด้วยนะ"

จางเหวินปั๋วถึงกับหายใจสะดุด หมอนี่ชักจะสาปแช่งจนติดเป็นนิสัยแล้วใช่ไหม!

แม้จะคิดว่ามองแผนการของเจียงเฟิงทะลุปรุโปร่งแล้ว แต่คำพูดของขงหรงฉือก็ยังคงทิ่มแทงหูเหมือนเข็มเหล็กอยู่ดี

ส่วนเจียงเฟิงนั้นยังมีสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าอย่างนั้นก็เจอกันในศาลครับ"

"ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ"

เฝิงหวงปินทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้อนเนื้อที่พุงทำเอากระดุมเสื้อสูทกระเด็นหลุด เขาผุดลุกขึ้นตะคอก "ที่แกพูดนี่เรียกว่าให้โอกาสเหรอ! แกอยากจะให้พวกเราตายชัดๆ! ไปกันเถอะ!"

พูดจบ เฝิงหวงปินก็ดึงแขนจางเหวินปั๋วให้ลุกขึ้น แล้วเดินปึงปังออกจากศาลไกล่เกลี่ยไป

การไกล่เกลี่ยล้มเหลว

เจียงเฟิงลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้ขงหรงฉือเป็นเชิงขอบคุณตามมารยาท "ผู้พิพากษาขง ขอบคุณมากครับ"

แต่ขงหรงฉือกลับทำหน้ามึนงง "ขอบคุณผม? ผมช่วยอะไรคุณงั้นเหรอ?"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะมองเจียงเฟิง

เจียงเฟิงกับหลี่จิ้งมองหน้ากัน

หลี่จิ้งบุ้ยปาก "เป็นผู้พิพากษาที่แปลกจังเลยนะคะ"

เจียงเฟิงหัวเราะเบาๆ

ครั้งนี้ประธานศาลเซี่ยเรียกแต่คนแปลกๆ มาทั้งนั้นเลยแฮะ

ดูเหมือนว่าจะต้องไปทำความรู้จักกับผู้พิพากษาในเขตรับผิดชอบให้ดีซะแล้วสิ เพราะยังไงซะ ที่นี่ก็คือฐานที่มั่นของเขา

...

อีกด้านหนึ่ง บนรถ

เฝิงหวงปินร้อนรนจนแทบนั่งไม่ติด "ทำยังไงดี? ทางคุณมาก็ยังไม่มีข่าวอะไรมาเลย พรุ่งนี้ก็จะขึ้นศาลแล้วนะ!"

แต่จางเหวินปั๋วกลับเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

"จะลนลานไปทำไม"

"ผมมองไพ่ตายของเจียงเฟิงทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว ในมือเขาไม่มีหลักฐานชิ้นสำคัญหรอก ก็แค่แกล้งขู่พวกเราให้กลัวเท่านั้นแหละ"

เฝิงหวงปินดีใจเนื้อเต้น "จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นแค่ผมยืนกรานว่าไม่รู้เรื่องก็ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?"

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก" จางเหวินปั๋วส่ายหน้า "หลักฐานใหม่ที่ได้มาวันนี้ เพียงพอที่จะเอาผิดเราในข้อหาบกพร่องต่อหน้าที่ และประมาททำให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บได้ ซึ่งก็เป็นคดีอาญา ต้องติดคุกอยู่ดี"

สีหน้าของเฝิงหวงปินสลดลงอีกครั้ง "แล้ว... จะทำยังไงดีล่ะ?"

มุมปากของจางเหวินปั๋วยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเย็นยะเยือก

"ก็ซ้อนแผนมันไปเลยสิ"

"พรุ่งนี้ตอนขึ้นศาล เจียงเฟิงจะต้องใช้ข้อหา 'จงใจฆ่าคน' มาปั่นกระแสสังคมแน่ๆ พวกเราก็ตามน้ำเล่นไปตามบทของเขานั่นแหละ"

"พวกเราจะยอมรับผิดกลางศาล สารภาพเองเลยว่าบกพร่องต่อหน้าที่ ออกมาขอโทษต่อสังคม และสัญญาว่าจะให้เงินชดเชยอย่าง 'สมเหตุสมผล' พร้อมกับรีบปรับปรุงโรงงานทันที"

ในดวงตาของจางเหวินปั๋วมีประกายเจ้าเล่ห์พาดผ่าน

"ละครบทไหนที่คนทั่วไปชอบดูมากที่สุด? ก็คือบทคนบาปกลับใจยังไงล่ะ"

"งั้นพวกเราก็มาเล่นบทคนบาปกลับใจให้ดูสักครั้งแล้วกัน"

"ข้อแลกเปลี่ยน ก็เป็นแค่เงินชดเชยที่สมเหตุสมผล ซึ่งไม่ได้มากมายอะไรเลย ใช้เงินก้อนนี้ ไม่เพียงแต่จะสลัดข้อเรียกร้องของเจียงเฟิงทิ้งไปได้ แต่ยังสามารถล้างภาพลักษณ์ดำมืดของพวกเรา ให้กลับมาขาวสะอาดหมดจดได้ด้วย!"

เฝิงหวงปินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะปรากฏความดีใจอย่างบ้าคลั่ง

ใช้เงินแค่นิดเดียว ก็สามารถล้างชื่อเสีย ให้กลายเป็นป้ายทองคำได้เลยเหรอ?

(จบแล้ว)