บทที่ 261 เลือกหนึ่งในสอง?

ภายในห้องทำงาน

ซูหมิงยืนอยู่หน้าแผนที่ทั่วทั้งเมือง

นิ้วที่หนากำยำกดลงไปหนักๆ ตรงตำแหน่งของซูเปอร์มาร์เก็ต ก่อนจะเลื่อนไปกดตรงทางขึ้นทางด่วนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“...เห็นได้ชัดว่า การที่โจรเลือกซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ มีความเป็นไปได้สูงว่าหลังจากหนีออกมาจากจัตุรัสฉวินซิง พวกมันก็กบดานอยู่ในเมืองเจียงเป่ยมาตลอด”

“ผมจำได้ว่าช่วงไม่กี่วันก่อนหน้านั้นเพราะเหตุผลพิเศษ เมืองเจียงเป่ยได้ระดมกำลังตำรวจจำนวนมากไปตั้งด่านตรวจตามทางขึ้นทางด่วนและถนนสายหลักทุกสาย”

“และในวันที่ 19 ภารกิจการตรวจค้นสิ้นสุดลง โจรกลุ่มนี้ที่กำลังจะเดินทางออกจากเมือง จึงถือโอกาสลักพาตัวเหอเสวี่ยไประหว่างทาง”

“แต่การมีคนเป็นๆ ติดไปในรถด้วยย่อมเป็นภาระที่เสี่ยงมาก ดังนั้นโจรกลุ่มนี้ไม่มีทางพาเหอเสวี่ยหนีไปไกลนักหรอก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ซูหมิงเลื่อนนิ้วไปตามเส้นทางทางด่วน

“ถ้าผมคาดการณ์ไม่ผิด พวกมันน่าจะกบดานอยู่ในอำเภอเหล่านี้! และเมื่อรวมกับพฤติกรรมที่ผิดปกติของโจรในวันนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกมันจะเดินทางออกจากเขตอำเภอไปแล้วในวันนี้”

เงื่อนไขการคัดกรอง 3 ข้อ:

วันที่ 19 วิ่งผ่านบริเวณใกล้เคียงห้างสรรพสินค้าที่เหอเสวี่ยหายตัวไป

ออกจากเมืองในวันเดียวกัน และเข้าสู่อำเภอหยาง, อำเภอเหอหลิน หรืออำเภออี้ ในวันเดียวกัน

รถที่เดินทางออกจากทั้งสามอำเภอนี้ภายในวันนี้

เพื่อป้องกันไม่ให้คนร้ายเปลี่ยนรถระหว่างทาง ซูหมิงจึงกำชับเป็นพิเศษว่า ในสามข้อนี้ขอแค่เข้าข่ายสองข้อ ก็ให้บันทึกไว้ในรายชื่อที่ต้องตรวจสอบได้เลย

และเมื่อซูหมิงอธิบายความต้องการในการคัดกรองของเขาให้หัวหน้าอู๋เหวินกวงและเหล่าตำรวจในห้องฟัง

ตำรวจหลายนายต่างพากันจ้องมองชายร่างยักษ์กำยำที่ดูเหนือมนุษย์คนนี้อย่างเหม่อลอย

สายตาของพวกเขาดูตกตะลึงยิ่งกว่าตอนที่เห็นซูหมิงครั้งแรกเสียอีก

หากบอกว่าเห็น 'ฮัลค์' ก็ยังพอจะฝืนยอมรับได้ เพราะแค่ร่างกายต่างจากคนทั่วไป

พวกเขายังพอปลอบใจตัวเองได้ว่า ก็แค่สูงกว่าคนปกติ แข็งแรงกว่า กล้ามใหญ่กว่าไม่ใช่เหรอ?

สู้เก่งงั้นเหรอ? สู้เก่งแล้วมันมีประโยชน์อะไร

ตำรวจทำคดีเขาใช้สมองกัน!

แต่ทว่าจากการได้เห็นด้วยตาตัวเองในวันนี้ ชายร่างยักษ์คนนี้ไม่ว่าจะเป็นสัญชาตญาณในการทำคดีหรือการใช้ตรรกะเหตุผล ล้วนอยู่ในระดับที่เหนือชั้นกว่า

เขากวาดล้างความคิดของทุกคนจนหมดสิ้น

ทำให้ตำรวจหลายนายอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกว่าตามไม่ทันจริงๆ

ผู้คนในห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาไว้

แบบนี้ก็ได้เหรอวะ?

ซูหมิงกวาดสายตามองทุกคนในห้อง เห็นความตกตะลึงและความทึ่งในแววตาของทุกคนอย่างชัดเจน

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะรู้สึกพึงพอใจมาก

หรือแม้แต่ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกที่ถูกยกย่องบูชา

แต่ในเวลานี้ ในใจเขามีแต่เพลิงโทสะจากการเสียชีวิตของเหอเสวี่ย อารมณ์อื่นใดจึงไม่มีหลงเหลืออยู่เลย

เขาจึงตบฝ่ามืออันมหึมาเข้าหากันเสียงดังปัง

เพื่อเรียกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์: “พี่น้องครับ! รีบลงมือกันเถอะ! อย่าปล่อยให้รถคันไหนหลุดรอดไปได้เด็ดขาด! ต้องตรวจสอบให้ทั่วถึง!”

“ถ้าเรื่องนี้จบลง! ผมจะเป็นคนขอความดีความชอบจากผู้กำกับจางให้ทุกคนเอง!”

น้ำเสียงที่ห้าวหาญของซูหมิงดังก้องไปทั่วห้องทำงานทีมสาม

และด้วยคำพูดนี้ ตำรวจและตำรวจผู้ช่วยกว่าสิบนายรวมถึงอู๋เหวินกวงด้วย จึงเริ่มภารกิจการตรวจสอบที่ตึงเครียดอีกครั้ง

แม้ว่าเงื่อนไขการคัดกรองของซูหมิงจะช่วยตัดภาระงานมหาศาลออกไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว

แต่ก็ยังมีรถเกือบสองถึงสามร้อยคันที่เข้าข่ายเงื่อนไข

และรถเหล่านี้ ก็ต้องใช้ความมานะอุตสาหะตรวจสอบไปทีละคัน

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกจนถึงหนึ่งทุ่มตรง

หลี่จงและเหล่าตำรวจที่ถูกดึงตัวมาจากกองสืบสวนเพื่อทำคดีฆาตกรรมของไป๋เสี่ยวซง ต่างพากันถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

“หัวหน้าชุดซู! ได้เวลาแล้วครับ พวกเราออกเดินทางกันเลยไหม?”

ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาคล้าย อี้หยางเซียนสี่ (Jackson Yee) เอ่ยขัดจังหวะการตรวจสอบของซูหมิงอย่างระมัดระวัง

ขณะนี้ซูหมิงนั่งอยู่ที่โต๊ะราวกับภูเขาลูกย่อมๆ

เบื้องหน้ามีปึกกระดาษสองกองที่เพิ่งปรินต์ออกมาใหม่ๆ ยังส่งกลิ่นน้ำหมึกและมีความร้อนกรุ่นๆ อยู่

กองหนึ่งคือรูปถ่ายความละเอียดสูงจากกล้องหน้ารถขณะเข้าออกทางด่วนที่เข้าเงื่อนไข

อีกกองหนึ่งคือข้อมูลทะเบียนของรถที่เกี่ยวข้อง

ทว่าแม้จะได้ยินคนคุยด้วย แต่เห็นได้ชัดว่าซูหมิงยังจมดิ่งอยู่กับงาน

เขาจึงตอบกลับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาว่า: “ออกเดินทาง? ไปไหน! พวกคุณหาเบาะแสเจอแล้วเหรอ?”

พูดจบ เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน

แล้วก็ได้เห็นหลี่จงและลูกทีมที่ถือเป้สะพายหลัง ทำหน้าเซ็งๆ พูดไม่ออกอยู่ตรงหน้า

เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองจองตั๋วเครื่องบินไว้ตอนสี่ทุ่ม

คืนนี้ต้องบินไปเมืองหลวงรวดเดียวเพื่อไขคดีฆาตกรรมเมื่อแปดปีก่อนของไป๋เสี่ยวซง

ซูหมิงใช้มือทั้งสองข้างขยี้หัวตัวเองอย่างแรง

เรื่องมันประจวบเหมาะกันพอดีเลย!

ด้านหนึ่งคือกลุ่มโจรลักพาตัวที่ไร้ความเป็นมนุษย์และไร้ศีลธรรม

อีกด้านหนึ่ง คือคดีฆาตกรรมไป๋เสี่ยวซงที่กำลังเป็นที่จับตามองไปทั่วโลกออนไลน์

ทั้งสองคดีล้วนเร่งด่วนอย่างยิ่ง

ที่จริงเมื่อเทียบกับคดีเก่าที่ผ่านมานานหลายปีแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคดีลักพาตัวเหอเสวี่ยที่เพิ่งเสียชีวิตไป คดีปัจจุบันแบบนี้ย่อมสำคัญกว่า

เพราะการที่โจรกลุ่มนี้ที่ฆ่าคนเป็นผักปลา ยอมสละเหอเสวี่ยที่อยู่ในกำมือไปแล้ว มันหมายความว่าพวกมันมีเป้าหมายใหม่แล้วหรือเปล่า?

หากไม่สามารถไขคดีได้ทันท่วงที มีความเป็นไปได้สูงว่าโจรกลุ่มนี้จะลงมือฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างบ้าคลั่งอีก

แต่ซูหมิงก็ยากที่จะเอ่ยปากพูดว่าขอรออีกสักสองสามวัน

ในเวลานี้กระแสของคดีไป๋เสี่ยวซงบนโลกออนไลน์ยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด

ถึงขั้นที่คอมเมนต์ใต้เพจทางการของตำรวจเจียงเป่ยพุ่งเกินหลักหมื่นไปแล้ว

ภายใต้ความกดดันจากกระแสสังคมมหาศาลขนาดนี้

หากไม่รีบไขคดีให้เร็วที่สุด ซูหมิงจะสู้หน้าผู้กำกับจางเซี่ยงเฉียนที่เอาตำแหน่งหน้าที่มาเป็นเดิมพันเชื่อใจเขาอย่างไร้เงื่อนไขได้อย่างไร

คดีนี้หากไม่นำหลักฐานที่แน่นหนาดั่งเหล็กกล้าออกมา เส้นทางข้าราชการที่เดิมทีโชติช่วงของจางเซี่ยงเฉียน

จะต้องถูกปิดฉากลงอย่างน่าเศร้าแน่นอน

ในขณะเดียวกัน สถานการณ์ที่ได้เปรียบในการต่อสู้ระหว่างหัวหน้าชุดหม่ากับตระกูลหวัง ก็จะพลอยทรุดฮวบลงตามการย้ายตัวของจางเซี่ยงเฉียนไปด้วย

และผลลัพธ์แบบนี้ ซูหมิงเองก็ยอมรับไม่ได้เช่นกัน

อู๋เหวินกวงดูเหมือนจะมองเห็นความลำบากใจของซูหมิง เขาจึงยิ้มร่าลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน

ก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าซูหมิง แล้วพูดด้วยท่าทางนอบน้อมว่า: “ผู้ชี้แนะซูครับ ผมว่าท่านเดินทางไปเมืองหลวงก่อนเถอะครับ ทางคดีฝั่งนี้ท่านช่วยวางแนวทางการสืบสวนให้พวกเราจนลงตัวหมดแล้ว”

“งานที่เหลือ ก็แค่การไล่ตรวจสอบตามขั้นตอนเท่านั้น”

“ทันทีที่งานตรวจสอบมีผลออกมา ผมจะรีบแจ้งให้ท่านทราบทันทีครับ!”

น้ำเสียงของอู๋เหวินกวงนอบน้อมเป็นพิเศษ ถึงขั้นจะใช้คำว่าน้อมรับคำสั่งก็ไม่เกินเลยไปนัก

คำก็ท่าน สองคำก็ท่าน ดูเหมือนจะมองซูหมิงเป็นผู้บังคับบัญชาสายตรงของตัวเองไปแล้ว

เรื่องนี้ทำให้หลี่จงถึงกับมองค้อนด้วยความประหลาดใจ

เฮ้ย?

ไอ้อ้วนอู๋เป็นอะไรไปเนี่ย!

ทำไมจู่ๆ กลายเป็นติ่งตัวยงของซูหมิงไปซะได้?

หลี่จงเอียงคอมองอู๋เหวินกวงที่กำลังโน้มตัวลงเล็กน้อยอย่างสงสัย

แล้วเหลือบมองซูหมิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแต่มีความสูงพอๆ กับอู๋เหวินกวงที่ยืนอยู่

ทำสีหน้าไม่เข้าใจสุดๆ