บทที่ 35: บอสที่เป็นผู้อัญเชิญเหมือนกัน?

ภายในห้องสมุดอันกว้างใหญ่ถูกหิมะหนาทึบปกคลุม

ซูเฉินและอีกสามคนถูกกดดันให้อยู่แค่บริเวณลิฟต์ ไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว

โชคดีที่นักรบโครงกระดูกที่ถูกอัญเชิญอย่างต่อเนื่องยืนอยู่ด้านหน้า คอยต้านลมและหิมะไว้

พวกเขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ

แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ถือว่าลำบากไม่น้อย

ลมและหิมะยิ่งรุนแรงขึ้น ร่างของมหาจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำก็หายไปจากสายตา

แน่นอนว่าการบดบังสายตาของพายุหิมะส่งผลกับหญิงสาวทั้งสามเท่านั้น

ดวงตาแห่งการมองทะลุของซูเฉินยังคงล็อกตำแหน่งของมันได้อย่างชัดเจน

แม้ว่าสกิลของก็อบลินชาแมนจะคูลดาวน์เสร็จแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถล็อกเป้าได้

ขณะที่ซูเฉินกำลังครุ่นคิด

เซี่ยหลิงหยุนในอ้อมแขนของเขาก็พูดขึ้น "ซูเฉิน ฉันมีวิธีช่วยนาย!"

พูดจบ เธอก็ดันตัวเองออกจากอ้อมแขนที่ร้อนแรงของเขา แล้วยกคทาขึ้น

เซี่ยหลิงหยุนร่ายสกิล

ไม่นาน...

เกราะของนักรบโครงกระดูกด้านหน้าหลายตัวถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็ง

ชั้นน้ำแข็งนี้มีพลังป้องกันอยู่บ้าง แต่ไม่สูงมากนัก

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ มันก็สามารถลดความเสียหายจากเกล็ดหิมะได้ถึง 80%!

ดวงตาของซูเฉินเป็นประกาย เขารีบใช้สกิลขี่ลมอีกครั้ง

และสั่งให้นักรบโครงกระดูกที่มีเกราะน้ำแข็งเป็นแนวหน้า ส่วนตัวอื่นๆ ตามไปด้านหลัง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็สั่งให้ก็อบลินชาแมนใช้สกิลพายุเฮอริเคน

พายุหมุนสูงหลายเมตรหลายลูกพัดเข้าไปในพายุหิมะ

จุดประสงค์คือเพื่อจำกัดการใช้สกิลเคลื่อนย้ายมิติของมหาจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำ

ไม่นาน นักรบโครงกระดูกที่พุ่งฝ่าพายุเข้าไป ก็มาถึงตำแหน่งของมัน

"กระโดดฟัน!"

"ฟันหนัก!"

นักรบโครงกระดูกหลายสิบตัวพุ่งเข้าใส่มันพร้อมกัน โจมตีอย่างดุดัน

มหาจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำพยายามโต้กลับ

มันโบกไม้เท้า เรียกมังกรน้ำแข็งออกมา ฆ่านักรบโครงกระดูกไปหลายตัว

แต่แม้พลังชีวิตจะหมด ฆ่านักรบโครงกระดูกเหล่านั้นก็ยังลุกขึ้น และกระโดดเข้าไปฟันมันอีกครั้ง

แม้มันจะลอยอยู่กลางอากาศ แต่ก็ไม่ได้สูงมาก

เมื่อพื้นที่ถูกจำกัด มันก็ไม่สามารถใช้สกิลเคลื่อนย้ายมิติได้

แม้ความเสียหายของมันจะรุนแรง แต่มันก็ไม่สามารถต้านทานนักรบโครงกระดูกที่ฆ่าไม่ตายและมีจำนวนมหาศาลได้

หลังจากการโจมตีไม่กี่ระลอก

ดาบของนักรบโครงกระดูกฟันเข้าไปที่ลำคอของมัน

พลังชีวิตลดลงจนหมด พายุหิมะหยุดลงทันที

หิมะสีขาวที่ปกคลุมห้องสมุดหายไปอย่างรวดเร็ว

ซูเฉินเดินเข้าไปเก็บของที่ดรอปจากมัน

หนังสือสกิล ‘มังกรน้ำแข็งคริสตัลลึกลับ’

ไม้เท้าระดับหายาก

เสื้อคลุมจอมเวทระดับหายาก

และซูเฉินก็ทำตามสัญญาที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ เขายื่นหนังสือสกิลขั้นที่สามนั้นให้เซี่ยหลิงหยุน

เซี่ยหลิงหยุนรับไว้

แม้เธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่มุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มก็เห็นได้อย่างชัดเจน

ขณะที่ซูเฉินกำลังจะตรวจสอบคุณสมบัติของอุปกรณ์สองชิ้นนั้น

เสียงของเหวินซินก็ดังขึ้นจากไม่ไกล "หืม? มอนสเตอร์พวกนี้ดรอปหนังสือค่าประสบการณ์สกิลด้วยเหรอ?"

ซูเฉินรีบเดินไปทันที เขารับหนังสือมาดู

[ไอเทม: หนังสือค่าประสบการณ์สกิลขั้นที่สองระดับสูง]

[คำอธิบาย: เมื่อใช้งาน จะเพิ่มค่าประสบการณ์ 2000 ให้กับสกิลขั้นที่สอง]

ลมหายใจของซูเฉินเริ่มถี่ขึ้น

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการอยู่พอดี!

ขอแค่มีหนังสือค่าประสบการณ์สกิลมากพอ สกิลของเขาก็จะเลเวลอัปได้

เมื่อสกิลเลเวลอัป ก็จะกระตุ้นพรสวรรค์ ‘วิวัฒนาการสกิล’ ทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

"ผมต้องการหนังสือค่าประสบการณ์สกิลมาก ผมขอได้มั้ย?" ซูเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เหวินซินยิ้ม "นายเป็นคนฆ่ามอนสเตอร์ทั้งหมด อยากได้ก็เอาไปเถอะ"

ปกติแล้ว ของรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยน ทุกคนในทีมจะต้องแบ่งเท่าๆ กัน เพราะไม่สามารถวัดผลงานของแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ

การบัฟ รักษา หรือการล้างสถานะของนักบวช ไม่สามารถพิจารณาจากตัวเลขได้

การแบ่งเท่าๆ กันจึงเป็นวิธีที่ยุติธรรมที่สุด

แต่ทีมของพวกเขาแตกต่างออกไป

แม้ซูเฉินจะไม่ใช่คนที่เลเวลสูงสุด แต่เขาเป็นตัวทำความเสียหายหลักเพียงคนเดียว และแทบไม่ต้องพึ่งพาคนอื่นเลย

แม้ทั้งสามจะช่วยได้บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่เดินตามมาเฉยๆ

อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า

ดังนั้น พวกเธอจึงไม่แย่งสิ่งที่ซูเฉินต้องการ

ซูเฉินพยักหน้า กล่าวขอบคุณทุกคน แล้วเก็บของที่ดรอปจากจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำทั้ง 43 ตัว

นอกจากสองตัวที่ดรอปอุปกรณ์และหนังสือสกิล ที่เหลือทั้งหมดเป็นหนังสือค่าประสบการณ์สกิลขั้นที่สองระดับสูง

ซูเฉินดีใจมาก!

สิ่งที่เขากำลังคิดคือ เขาจะฟาร์มหนังสือค่าประสบการณ์สกิลจากดันเจี้ยนนี้

และหลังจากออกไป เขาจะตั้งรับซื้อหนังสือค่าประสบการณ์สกิลในราคาสูง

หากทำแบบนี้ไปจนถึงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สกิลขั้นที่สองที่เหลือของเขาจะต้องอัปเลเวลจนสูงสุดทั้งหมดแน่นอน

หลังจากเก็บกวาดสนามรบ ทั้งสี่ก็เปิดประตูหลักของห้องสมุด

ด้านนอกเป็นลานกว้าง ไม่มีมอนสเตอร์

เมื่อเดินตรงไปทางขวา ก็จะไปถึงพื้นที่กลางของปราสาท

ระหว่างเดินในลาน พวกเขามองลงไปด้านล่าง ก็เห็นเสาหินสูงร้อยเมตรตั้งเรียงราย

บนยอดเต็มไปด้วยนักธนูล่ามังกรผู้ตกต่ำ

หญิงสาวทั้งสามจึงเข้าใจในที่สุด ว่าซูเฉินต้องเผชิญกับอะไรบ้างหน้าประตูเหล็กก่อนหน้านี้

ทั้งสี่มุ่งตรงไปยังประตูหลักตรงกลางของปราสาท

นักรบโครงกระดูกผลักประตูเปิดออก

พระราชวังอันกว้างใหญ่ปรากฏตรงหน้าทั้งสี่คน

ภายในมีขนาดเท่าสนามฟุตบอลประมาณสามถึงสี่สนาม

นอกจากเสาขนาดใหญ่แล้ว ก็แทบไม่มีการตกแต่งอื่นๆ เลย

มอนสเตอร์ในห้องโถงมีไม่มาก ทำให้รู้สึกว่าพื้นที่กว้างขวาง

มีเพียงร่างหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ปลายสุดของห้อง

ซูเฉินปล่อยม่านตาโลหิตลอยเข้าไปตรวจสอบข้อมูล

[มอนสเตอร์: ราชาผู้ตกต่ำ - คริม]

[ระดับ: บอสระดับทองดำ]

[เลเวล: 30]

[พลังชีวิต: 1 / 1]

[มานา: 200000 / 200000]

[พลังโจมตี: 1]

[ความทนทาน: 1]

[ความคล่องแคล่ว: 1]

[พลังวิญญาณ: 60000]

[สกิล: อัญเชิญทหารผู้ตกต่ำ, อัญเชิญแม่ทัพผู้ตกต่ำ, อัญเชิญนักธนูล่ามังกรผู้ตกต่ำ, อัญเชิญพลแม่นธนูล่ามังกรผู้ตกต่ำ, อัญเชิญจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำ, อัญเชิญมหาจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำ, อัญเชิญสายลับผู้ตกต่ำ, อัญเชิญเพชฌฆาตผู้ตกต่ำ, ราชาและประชาชนรวมเป็นหนึ่ง]

...

ซูเฉินรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย!

บอสตัวนี้น่าสนใจมาก!

เพราะมันก็เป็นผู้อัญเชิญเหมือนกัน!

สิ่งที่ทำให้เขาสนใจที่สุดคือ... สกิลสุดท้ายของมัน

[ราชาและประชาชนรวมเป็นหนึ่ง: ตราบใดที่สิ่งมีชีวิตอัญเชิญทั้งหมดยังไม่ตาย ความเสียหายทุกประเภทจะถูกสิ่งมีชีวิตอัญเชิญรับแทน และผู้อัญเชิญจะไม่ได้รับความเสียหาย]

ผู้อัญเชิญจะไม่ได้รับความเสียหาย จนกว่าสิ่งมีชีวิตที่อัญเชิญออกมาทั้งหมดจะถูกกำจัด...

นี่มันสกิลสุดโกงของผู้อัญเชิญชัดๆ!

ซูเฉินไม่ได้พยายามปกปิดแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภของเขาเลย

เมื่อทั้งสี่ก้าวเข้าสู่ห้องโถง

ร่างที่นั่งหลับอยู่บนบัลลังก์ก็เงยหน้าขึ้น ราวกับสิงโตตื่นจากการหลับใหล ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าเกรงขาม

ทันใดนั้น มันก็ตบไปที่เท้าแขนของบัลลังก์ ร่างต่างๆ ในชุดเกราะเต็มยศก็เริ่มปรากฏขึ้นในห้องโถงที่ว่างเปล่า

ทหารผู้ตกต่ำ, แม่ทัพผู้ตกต่ำ, นักธนูล่ามังกรผู้ตกต่ำ, จอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำ, มหาจอมเวทแห่งวังหลวงผู้ตกต่ำ และยังมีสายลับผู้ตกต่ำกับเพชฌฆาตผู้ตกต่ำ ที่ซูเฉินกับคนอื่นๆ ยังไม่เคยเจอ

รวมแล้วมีมอนสเตอร์กว่าร้อยตัว และบอสอีกสี่ตัว!

กองทัพแบบนี้ทำให้หญิงสาวทั้งสามถึงกับอึ้ง

"จะ... จะสู้ยังไงเนี่ย?" เหวินซินพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เซี่ยหยุนก็พูดขึ้น "สมแล้วที่เป็นดันเจี้ยนขั้นที่สามระดับนรก.."

"ถ้าไม่มีซูเฉิน"

"ต่อให้ทีมสี่สิบคนก็คงผ่านได้ยากมาก!"

เซี่ยหลิงหยุนไม่พูดอะไร ดวงตาของเธอเป็นประกาย มองไปที่ซูเฉิน

เธอเชื่อมั่นว่า ซูเฉินจะต้องพาพวกเธอผ่านสถานการณ์นี้ไปได้แน่นอน

และซูเฉินก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขายืนอยู่ด้านหน้า

"จะสู้ยังไงเหรอ?"

"ก็แค่บุกตรงๆ ไปเลย!"

พูดจบ เขาก็ปล่อยม่านตาโลหิตออกไป แล้ววางวงอัญเชิญอย่างต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังอัญเชิญแองเจล่าออกมาอยู่ข้างๆ เขาด้วย

……………