บทที่ 29: ดันเจี้ยนขั้นที่สามระดับนรก

ดันเจี้ยนทุ่งแมลงยักษ์ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหยุนฮวา

หลังจากออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว ซูเฉินกับเหวินซินก็รีบเดินทาง

ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงจุดรวมตัวที่มีประตูแสงของดันเจี้ยนทุ่งแมลงยักษ์

"การจำกัดเลเวลของดันเจี้ยนจะคำนวณจากค่าเฉลี่ยเลเวลของทีม"

"พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่ค่าเฉลี่ยของพวกเราไม่เกินช่วง เลเวล 10 ถึง เลเวล 20"

"ฉันก็สามารถเข้าไปในดันเจี้ยนกับนายได้"

ระหว่างที่เดินเข้าไปในจุดรวมตัว เหวินซินอธิบายคำถามที่ซูเฉินเพิ่งถาม

เธอไม่คิดเลยว่าซูเฉินจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานแบบนี้

หรือว่าที่ผ่านมา เขาเก็บเลเวลคนเดียว? โดยไม่มีมืออาชีพเลเวลสูงช่วยเลย?

เหวินซินแทบไม่อยากเชื่อ

แม้แต่เธอที่มีอาชีพระดับตำนาน ช่วงแรกก็ยังต้องให้รุ่นพี่พาไปเคลียร์ดันเจี้ยน

ไม่อย่างนั้น เธอก็แทบจะสู้มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนไม่ไหว ทำได้แค่ออกไปล่าพวกก็อบลินตามค่ายในป่า

ซึ่งไม่มีประสิทธิภาพ และได้ค่าประสบการณ์น้อยมาก

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ซูเฉินไม่เพียงไม่มีใครพาเก็บเลเวล แต่เขายังเป็นฝ่ายพาคนอื่นไปด้วย

พอคิดได้แบบนั้น ดวงตาของซูเฉินก็เป็นประกาย เขาพูดขึ้น "งั้นก็หมายความว่า ถ้าค่าเฉลี่ยเลเวลของทีมเราถึงเลเวล 20"

"เราก็สามารถเข้าดันเจี้ยนขั้นที่สามได้ใช่มั้ย?"

มุมปากของเหวินซินกระตุก เธอมองเขานิ่งๆ "นายรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

"ดันเจี้ยนขั้นที่สองนายยังไม่เคลียร์เลย จะไปขั้นที่สามแล้วเหรอ?"

"แล้วก็... ถึงจะเข้าได้ ฉันก็ไม่พานายไปหรอก"

"แค่ฉันคนเดียว หากจะเคลียร์ดันเจี้ยนขั้นที่สามระดับง่ายก็ยังต้องใช้แรงพอสมควร"

"ถ้าพานายไปด้วย ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย"

ซูเฉินหัวเราะ เอามือไพล่หลัง "พี่สาว ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ~"

"ระวังคางตกถึงพื้นเพราะตกใจนะ!"

เหวินซินเอาแขนล็อกคอเขาทันที "นายเนี่ย พูดไม่กี่คำก็เหลิงแล้วนะ"

"ถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เดี๋ยวจะลอยขึ้นฟ้าไปซะก่อน"

อาชีพของเธออยู่ในสายอาชีพอัศวิน ตอนนี้จึงสวมชุดเกราะอยู่

ตามปกติควรจะใส่เกราะอกแข็งและหนา แต่เพราะรูปร่างช่วงอกของเธออวบอิ่มมาก ช่วงบนของหน้าอกของเธอจึงล้นออกมา

ซูเฉินถูกกดอยู่ตรงนั้น

เขารู้สึกว่าจมูกร้อนวูบ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะไหลออกมา…

เขาพยายามดิ้นรน หวังจะหลุดออกมา

แต่เหวินซินกดเขาไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากไม่ไกล

"เหวินซินใช่มั้ย?"

"ใช่เธอจริงๆ ด้วย!"

เหวินซินเงยหน้ามอง แล้วเธอก็เห็นสาวสวยสองคนหน้าตาคล้ายกัน แต่บุคลิกต่างกัน คนหนึ่งเย็นชา อีกคนสดใส กำลังเดินเข้ามา

เมื่อเข้ามาใกล้…

หญิงสาวหน้าตาเย็นชาคนนั้นก็เบิกตากว้าง รีบพุ่งเข้ามา แล้วดึงซูเฉินออกจากอ้อมอกของเธอทันที

"ฟู่… ฉันรอดแล้ว!" ซูเฉินถอนหายใจโล่งอก เงยหน้าขึ้นเตรียมจะขอบคุณคนที่ช่วยไว้

แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าหนึ่งในนั้นคือเซี่ยหลิงหยุน

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง?" เขาถามด้วยความประหลาดใจ

"ถ้าฉันไม่มา นายกะจะอยู่ในอ้อมอกผู้หญิงคนนั้นต่อไปงั้นเหรอ?" สายตาของเซี่ยหลิงหยุนกวาดมองเขากับเหวินซิน แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ

ซูเฉินเกาหัวอย่างเขิน ๆ ไม่รู้จะตอบยังไง

ในตอนนั้น เหวินซินก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกๆ "ซูเฉิน เธอคือใคร?"

"นี่คงเป็นซูเฉินคนนั้นสินะ" ก่อนที่ซูเฉินจะตอบ หญิงสาวอีกคนที่มากับเซี่ยหลิงหยุนก็พูดขึ้นก่อน

เธอก็เป็นสาวสวยรูปร่างดี แม้จะยังไม่เท่ากับพี่น้องตระกูลเหวิน

แต่เมื่อเธอยื่นมือมา ซูเฉินก็รีบจับมือแล้วพูด "ผมชื่อซูเฉิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

สาวคนนั้นยิ้ม แล้วแนะนำตัว "ฉันคือเซี่ยหยุน เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลิงหยุน"

"และก็เป็นรุ่นพี่ของเหวินซินที่อยู่ข้างๆ นายด้วย~"

ซูเฉินหันไปมองเหวินซินที่กำลังจ้องเซี่ยหลิงหยุนอยู่ แล้วเกาหัวอย่างเก้อๆ "เอ่อ... โลกมันแคบจริงๆ แฮะๆ"

เซี่ยหยุนยิ้มเล็กน้อย แล้วพูด "ว่าแต่ พวกเธอมาลงดันเจี้ยนใช่ไหม?"

"งั้นมาจัดทีมด้วยกันดีมั้ย?"

"เราขาดคนมาช่วยถัวเฉลี่ยเลเวลพอดี"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เซี่ยหลิงหยุนก็เลิกจ้องเหวินซิน แล้วรีบพยักหน้า "เอาสิ!"

เธออยากเข้าดันเจี้ยนกับซูเฉินมากที่สุด

แต่เหวินซินดึงซูเฉินตัวกลับไป แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ได้ที่ไหนล่ะ? รุ่นพี่เลเวล 32 แล้วนะ"

"ถ้าพวกเราสองคนเข้าไป ค่าเฉลี่ยเลเวลก็จะเกิน 20 จะเข้าด้วยกันได้ยังไง?"

เซี่ยหยุนชะงักไปเล็กน้อย เธอมองซูเฉินด้วยความสงสัยแล้วถาม "ตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่..."

"13!" ซูเฉินตอบทันที

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเซี่ยหยุนแข็งค้างทันที

เธอมองซูเฉินนิ่งๆ

ผ่านไปสักพัก เธอก็หันไปมองเซี่ยหลิงหยุนข้างๆ แล้วถอนหายใจ "ฉันคงแก่แล้วจริงๆ รุ่นใหม่เก่งกว่ารุ่นเก่ามาก"

"เดิมทีคิดว่าหลิงหยุนเลเวล 11 ในห้าวันก็ถือว่าอัจฉริยะมากแล้วนะ"

"ไม่คิดว่าจะมีคนที่เหนือกว่านั้นอีก"

"แต่แบบนี้แหละดีแล้ว ถึงจะคู่ควรกับความชอบของหลิงหยุน ฮิๆ~"

เธอแซวแล้วหัวเราะเบาๆ

ความเย็นชาของเซี่ยหลิงหยุนหายไปทันที เธอกระทืบเท้าแล้วพูด "พี่หยุน~!"

"ฉันแซวไม่ได้หรือไง? เขินเหรอ?"

สองพี่น้องวิ่งไล่กัน หยอกล้อกันไปมา

เหวินซินโน้มตัวเข้ามาใกล้ซูเฉิน แล้วกระซิบเบาๆ "ดูสิ นายก่อเรื่องอะไรไว้ ไปทำอีท่าไหนถึงไปสนิทกับเด็กสาวคนนั้นได้ รีบบอกมานะ"

ซูเฉินเกาหัวแล้วถอนหายใจ "ช่วยไม่ได้ บางทีหน้าตาดีเกินไปมันก็ทุกข์แบบนี้แหละ"

เหวินซินคันไม้คันมืออยากจะตีเขาสักที แต่พอมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขา เธอก็พูดอะไรไม่ออก

เพราะซูเฉินพูดความจริง

ดูจากอุปกรณ์แล้ว อาชีพของเซี่ยหยุนน่าจะเป็นสายนักรบ

เธอจับตัวเซี่ยหลิงหยุนได้อย่างง่ายดาย แล้วหันมายิ้มให้ทั้งสอง

"ถ้าเลเวลไม่เหมาะกัน งั้นเราคงไม่รบกวนแล้ว"

"ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้ว เรายังต้องไปหาคนมาช่วยถ่วงเลเวล งั้นพวกเรา..."

ยังไม่ทันพูดจบ ซูเฉินก็พูดแทรก "ใครบอกว่าไม่เหมาะล่ะ?"

"หืม?"

ทั้งสามสาวชะงัก ไม่เข้าใจความหมายของเขา

ซูเฉินคำนวณแล้วพูด "พี่ซินเลเวล 25 พี่หยุน 32 หลิงหยุน 11 ผม 13 ค่าเฉลี่ยก็เกิน 20 แล้วนี่นา"

"แบบนี้ก็เข้าดันเจี้ยนขั้นที่สามได้พอดีไม่ใช่เหรอ?"

เซี่ยหลิงหยุนลองคำนวณ แล้วดวงตาก็เป็นประกายทันที "จริงด้วย พอดีเลย!"

"พอดีอะไรล่ะ?" เหวินซินดึงซูเฉินไว้

"ฉันบอกแล้วว่า แม้แต่พวกเราที่เป็นขั้นที่สาม แต่การเคลียร์ดันเจี้ยนขั้นที่สามก็ไม่ใช่เรื่องง่าย"

"ถ้าพาพวกนายสองคนไป ต่อให้มีรุ่นพี่ที่เป็นขั้นที่สี่อยู่ด้วย ก็ยังลำบากมาก นายไม่เข้าใจหรือไง?"

เซี่ยหยุนไม่พูดอะไร ก้มหน้าลงเหมือนกำลังครุ่นคิด

ซูเฉินพยายามเกลี้ยกล่อม "พี่ซิน เชื่อผมสักครั้งเถอะ พลังของผมเกินกว่าที่พี่จะจินตนาการได้แน่นอน"

"พี่กับพี่หยุนไม่ต้องลงมือเลย แค่ผมคนเดียวก็พาพวกพี่เคลียร์ดันเจี้ยนขั้นที่สามระดับนรกได้"

"ให้โอกาสผมพิสูจน์หน่อยเถอะ"

เหวินซินกลอกตา "นายพูดเว่อร์ขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ ไปไกลถึงระดับนรกแล้ว... ฉันว่า..."

"เหวินซิน ไม่ลองให้โอกาสซูเฉินลองดูหน่อยเหรอ?" จู่ๆ เซี่ยหยุนก็พูดแทรก

เธอมองซูเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้ม "เธออาจจะยังไม่รู้ ตอนนี้ซูเฉินดังมากในเมืองหยุนฮวา"

"ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน งั้นก็ลองเชื่อเขาดูเถอะ..."

เหวินซินอึ้ง "รุ่นพี่ ทำไมต้องไปเข้าข้างเขาด้วย? พี่ก็รู้ว่าดันเจี้ยนขั้นที่สามยากแค่ไหน?"

"เอาล่ะ ตกลงตามนี้!" ซูเฉินรีบส่งคำเชิญเข้าทีมให้เซี่ยหลิงหยุนและเซี่ยหยุน

หลังจากทั้งสองรับคำเชิญ พวกเขาก็เปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังจุดรวมตัวของดันเจี้ยนขั้นที่สาม

แม้เหวินซินจะไม่พอใจ แต่ก็ต้องรีบตามไป

ใกล้ๆ ดันเจี้ยนทุ่งแมลงยักษ์ มีดันเจี้ยนขั้นที่สามอยู่แห่งหนึ่ง

ไม่นาน… ทั้งสี่ก็มาถึงหน้าประตูแสงของดันเจี้ยน และก้าวเข้าไป

ในฐานะหัวหน้าทีม ซูเฉินเป็นคนเลือกระดับความยาก

เขาไม่ลังเลเลย เลือกระดับนรกทันที

[ติ๊ง! ยืนยันความยากระดับนรกแล้ว! กำลังเข้าสู่ดันเจี้ยนขั้นที่สาม — ปราสาทล่มสลาย กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม]

ทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนนี้ สีหน้าของเซี่ยหยุนและเหวินซินก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในทันที

……………