บทที่ 265 หลินโจวถูกตบจนตาย?

“ตายแล้วเหรอ?”

เมื่อฝุ่นควันจางหายไป หลินวานชิงกึ่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ชุดรบเยว่หัวแผ่รัศมีแสงจางๆ ออกมา ดูราวกับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนกองหิมะ

ที่มุมปากของเธอมีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย เธอหอบหายใจรัว แววตาฉายแววความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่

โชคดีที่มีชุดรบเยว่หัวช่วยต้านทานการโจมตีส่วนใหญ่เอาไว้ มิฉะนั้น เธอคงต้องจบชีวิตลงที่นี่แน่ๆ

ทว่าแรงกระแทกที่มหาศาลและรุนแรงนั้น ก็ยังทำให้เธอได้รับบาดเจ็บภายในอยู่บ้าง แต่ก็ยังถือว่าไม่รุนแรงนัก

ในขณะเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง

ผู้เล่นพวกนั้นจ้องมองร่างสีขาวประดุจหิมะนั้นตาค้าง อ้าปากจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

“เช็ดเข้? ขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ?”

“นั่นมันการโจมตีเต็มกำลังของบอสระดับเจ็ดเลยนะ! ระดับสองทนไหวได้ไงวะ? นี่มันพลังป้องกันบ้าอะไรกันเนี่ย?”

“ไม่ใช่พลังป้องกันหรอก แต่เป็นชุดที่เธอใส่นั่นต่างหาก! ต้องเป็นระดับเทพนิยายชัวร์!”

ใครบางคนเริ่มตาสว่าง “มิน่าล่ะลูกพี่หลินโจวถึงไม่รีบร้อน ที่แท้ก็เตรียมการไว้หมดแล้วนี่เอง”

หลินโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก มือที่กำดาบกลืนวิญญาณเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขามองไปทางหลินวานชิง ซึ่งฝ่ายหลังก็มองกลับมาและพยักหน้าเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณว่าตัวเองไม่เป็นไร

หลินโจวละสายตากลับมา และจ้องเขม็งไปที่อสูรกายยักษ์แทน

อสูรกายยักษ์เองก็จ้องมองหลินวานชิงด้วยความสงสัยในดวงตาสีเหลืองหม่นคู่โตนั่น

ไอ้มดปลวกระดับสองตัวเดียว ทำไมถึงยังไม่ตาย?

มันไม่เชื่อ และอ้าปากกว้างอีกครั้ง ในลำคอส่วนลึกเริ่มควบแน่นกลายเป็นลำแสงที่เจิดจ้า และพุ่งตรงเข้าหาหลินวานชิงทันที

หลินโจวมีหรือจะยอมให้มันทำตามใจชอบ?

เขากระชับดาบกลืนวิญญาณ พุ่งเข้าไปยืนขวางหน้าหลินวานชิงทันที ลวดลายสีทองบนตัวดาบระเบิดออก แปรเปลี่ยนเป็นเส้นใยสีดำนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าพันธนาการลำแสงนั้นไว้

ดาบกลืนวิญญาณเริ่มสั่นสะท้อน เส้นใยเหล่านั้นสูบกินพลังงานในลำแสงอย่างบ้าคลั่ง

ลำแสงที่พุ่งมาค่อยๆ หรี่แสงลงและเล็กลงเรื่อยๆ จนกระทั่งสลายหายไปในที่สุด ดาบกลืนวิญญาณส่งเสียงหวีดร้องอย่างพึงพอใจ ลวดลายสีทองบนใบดาบยิ่งสว่างจ้ากว่าเดิม

อสูรกายยักษ์อึ้งกิมกี่ไปเลย

มันจ้องมองดาบเล่มนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

การโจมตีของมัน กลับถูกดาบเล่มเดียวเขมือบหายไปงั้นรึ?

พวกผู้เล่นเองก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน

“ดาบของลูกพี่หลินโจว... กินการโจมตีของบอสเข้าไปแล้วเหรอวะ?”

“ไม่ใช่กินโว้ย เขาเรียกว่ากลืนกินต่างหาก”

“ก็ไม่ใช่กลืนกินเฉยๆ นะ แต่มันคือการดูดซับเข้าไปเลยล่ะ”

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

“จะอะไรก็ช่างเถอะ สรุปคือพวกเราชาตินี้คงไม่มีปัญญาทำได้แบบเขาแน่ๆ”

“โฮก——!”

อสูรกายยักษ์เริ่มเดือดดาล

มันเป็นถึงอสูรกายระดับเจ็ดที่น่าเกรงขาม แต่กลับไม่สามารถสังหารมนุษย์ที่อ่อนแอได้สักคนเดียว ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูเผ่าพันธุ์อื่น มันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

พริบตาต่อมา มันอ้าปากกว้างและพ่นลำแสงออกมาอีกหนึ่งชุด

ดาบกลืนวิญญาณก็ทำหน้าที่เดิม คือกลืนกินจนลำแสงหายวับไป

อสูรกายยักษ์พ่นออกมาอีก ดาบก็กลืนเข้าไปอีก

มันระดมพ่นอยู่เจ็ดแปดครั้ง ดาบกลืนวิญญาณก็เขมือบเรียบทั้งเจ็ดแปดครั้งเช่นกัน

ในที่สุดอสูรกายยักษ์ก็ยอมรามือชั่วคราว มันหุบปากลงและจ้องมองดาบเล่มนั้นด้วยความหวาดระแวง

หลินโจวกระชับดาบแน่น จ้องมองอสูรกายยักษ์พลางยกยิ้มมุมปาก “มีอีกไหม?”

อสูรกายยักษ์ไม่ตอบคำถาม แต่มันกลับแผดคำรามด้วยโทสะ และตบอุ้งเท้ามหึมาลงมาเต็มแรง

หลินโจวเบี่ยงกายหลบได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับสะบัดดาบฟันสวนเข้าที่อุ้งเท้าของมัน

【-80,432】

อสูรกายเกอดังเจ็บปวดจนแผดคำรามลั่น

เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทราวกับอัสนีบาตนับหมื่นสายฟาดลงที่ข้างหู หลินโจวรู้สึกปวดแปลบที่แก้วหูจนในหัวส่งเสียงวิ้งไม่หยุด

พวกผู้เล่นรอบข้างยิ่งอาการหนักกว่า บางคนเอามืออุดหูทรุดลงกับพื้น บางคนถึงกับเลือดออกเจ็ดทวาร และบางคนก็กลายเป็นแสงสีขาวหายไปโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ

หลินโจวขบฟันแน่น กายาอมตะทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาแก้วหูที่ได้รับบาดเจ็บ

ทว่าเขายังไม่ทันได้ตั้งหลัก ฝ่ามือยักษ์ของเกอดังก็ตบลงมาอีกครั้ง

ความเร็วนั้นรวดเร็วเสียจนแทบจะหยุดลมหายใจ แรงลมจากฝ่ามือบดขยี้พื้นดินจนแตกร้าว เศษหินสาดกระจายไปทั่ว

หลินโจวคิดจะหลบ ทว่าร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีจากแรงกระแทกของเสียงคำรามทำให้เขาขยับตัวช้าไปก้าวหนึ่ง

ในที่ห่างออกไป ซูชิงเสวี่ยรูม่านตาหดเกร็ง เธอตะโกนก้องด้วยความตกใจ:

“หลินโจว ระวัง!”

เธอชูไม้เท้าซวงอวี่ขึ้น พยายามจะใช้พลังน้ำแข็งเข้าควบคุมเกอดังอีกรอบ

ไอเย็นเริ่มลามเลียจากปลายไม้เท้าตรงไปยังข้อเท้าของเกอดัง ทว่าคราวนี้เกอดังเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว

มันยกเท้าขึ้นและกระทืบลงเบื้องหน้าเบาๆ ทว่ากลับเป็นท่ากระทืบปฐพี

สมรภูมิทั้งผืนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผืนแผ่นดินแตกร้าว รอยแยกขนาดมหึมากระจายออกไปทุกทิศทางและลึกจนมองไม่เห็นก้น

ผู้เล่นต่างพากันกรีดร้องและหนีตายกันวุ่นวาย บางคนวิ่งช้าไปหน่อยถูกรอยแยกสูบกลืนหายไปทันที เสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังดังมาจากใต้ดิน “ไม่! ช่วยฉันด้วย!”

บางคนยื่นมือไปฉุดรั้งเพื่อนไว้ ทว่ากลับถูกดึงร่วงลงไปพร้อมกัน

บางคนยืนนิ่งอยู่ที่ขอบเหวด้วยร่างกายที่สั่นเทาและใบหน้าซีดขาว

บางคนทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะวิ่งหนีก็ยังทำไม่ได้

พื้นดินใต้เท้าของซูชิงเสวี่ยเองก็เริ่มแตกร้าว รอยแยกขนาดใหญ่กำลังลามเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วสูง

เธอมุ่งหน้าถอยหลังหนีสุดชีวิต ทว่ารอยแยกนั้นกลับรวดเร็วกว่า เธอหนีไม่พ้นแน่ๆ

ในจังหวะที่เธอกำลังจะร่วงหล่นลงสู่เหวลึก เงาร่างสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง และรวบตัวเธอโอบกอดไว้ ก่อนจะพาเธอกระโดดหนีพ้นขอบรอยแยกนั้นมาได้ทันท่วงที

โม่โหย่วเสวี่ยประคองซูชิงเสวี่ยลงบนโขดหินที่ยังอยู่ในสภาพดี พลางหอบหายใจรัว “พี่ซู พี่ไม่เป็นไรนะ?”

ซูชิงเสวี่ยใบหน้าขาวซีด เธอส่ายหัวเบาๆ ทว่าสายตากลับจับจ้องไปยังทิศทางที่หลินโจวอยู่ด้วยความกังวลอย่างถึงที่สุด

หลินโจวถูกฝ่ามือยักษ์ของเกอดังตบเข้าเต็มรัก

พละกำลังอันมหาศาลนั้นตบเขากระแทกจมลงไปใต้ดิน พื้นดินระเบิดออกเป็นหลุมลึก ฝุ่นควันตลบอบอวล เศษหินสาดกระจายไปทั่วบริเวณ

ผู้เล่นเหล่านั้นเฝ้าจ้องมองไปยังหลุมลึกนั่น ใครบางคนพึมพำออกมาว่า:

“ลูกพี่หลินโจว... ตายแล้วเหรอ?”

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ในหลุมลึกหลงเหลือเพียงรอยเลือดเนื้อที่แหลกเหลวเป็นทาง

ไม่มีแสงสีขาวของการฟื้นคืนชีพ ไม่มีเงาร่างที่ลุกขึ้นมาใหม่ มีเพียงกองเลือดเนื้อที่กำลังขยับเขยื้อนอยู่เท่านั้น

โม่โหย่วเสวี่ยหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเครือ “ลูกพี่...”

หลินวานชิงกุมกระบี่ซวงอิ๋นไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

ซูชิงเสวี่ยกระชับไม้เท้าแน่นจนนิ้วซีด

ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็เริ่มเสียขวัญ

“ลูกพี่หลินโจวตายแล้วเหรอ? เป็นไปได้ยังไงวะ?”

“นั่นมันหลินโจวนะโว้ย! อันดับหนึ่งในสี่ตารางเชียวนะ! จะมาตายง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง?”

“พวกนายดูนั่นสิ! กองเลือดเนื้อนั่น! มันยังขยับอยู่! เขายังไม่ตาย!”

ทุกสายตาจับจ้องไปยังกองเลือดเนื้อเหล่านั้น จ้องมองมันที่กำลังบิดเบี้ยวและหลอมรวมกันใหม่

กระดูกประสานกัน กล้ามเนื้องอกเงย และผิวหนังปกคลุมร่างกายอีกครั้ง

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หลินโจวก็หยัดยืนขึ้นมาจากหลุมลึก ทั่วทั้งร่างเปลือยเปล่า เขาหยิบเสื้อนอกออกมาจากพื้นที่จัดเก็บมาสวมใส่อย่างไร้อารมณ์

กายาอมตะ ทำให้เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้เล่นที่มองดูเงาร่างนั้นอยู่ ใครบางคนถึงกับพึมพำออกมาว่า:

“เช็ดเข้... ขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ?”

“สมกับเป็นระดับเทพจริงๆ ความสามารถที่เหลือเชื่อขนาดนี้ยังมีครอบครองได้”

......

เกอดังเองก็จ้องมองหลินโจวด้วยความสงสัยในดวงตาสีเหลืองหม่นคู่โตนั่น

มนุษย์คนนี้ ทำไมถึงยังไม่ตาย?

มันยกอุ้งเท้ามหึมาขึ้น และเตรียมจะตบลงมาอีกครั้ง

หลินโจวกระชับดาบกลืนวิญญาณแน่น ลวดลายสีทองบนตัวดาบสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เขาจ้องเขม็งไปที่อสูรกายยักษ์ ในดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ฝ่ามือนี้น่ะ เขาจำแม่นเชียวล่ะ!

(จบบท)

แจ้งนักอ่านทุกท่านครับ ตอนนี้ผมแปลถึงบทที่265 ต้นฉบับตอนนี้อัพถึงบทที่273 (11/4/69) ผมจะแปลแล้วอัพเดทให้ทุก5บทนะครับ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านครับ ^^