บทที่ 700 ชักกระบี่ขึ้นสายธนู
บทที่ 700 ชักกระบี่ขึ้นสายธนู
หลังจากความเงียบงันไปชั่วขณะ ท่ามกลางฝูงชนก็เกิดเสียงฮือฮาดังอื้ออโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ึงขึ้นมา!ใตค
ผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่บริเวณใกล้เคียง ต่างก็ส่งเสียงอุทานดังขึ้นมาจากทั่วทุกสารทิศเช่นกัน!
"ซีกสฒทบูึฎ๊ด! นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเขา!"
"ซูจื่อโม่หรือเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น? ปีศาจเกาะเสินหวงผู้นั้นน่ะหรือ?"
"ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ เขาเป็นผู้ปลุกระดมคลื่นสัตว์อสูร สังหารล้างเมืองโบราณแห่งหนึ่งของวังแก้วผลึกในสนามรบบรรพกาลจนราบคาบ กองกำลังของวังแก้วผลึกพินาศย่อยยับ มีผู้ฝึกเทพยุทธ์เพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นที่หนีรอดออกมาได้!"
"อ๊า!"
ข้าชื่อซูจื่อโม่
กล่าวออกมาอย่างราบเรียบแผ่วเบา
ไม่ได้มีถ้อยคำที่โอหังกลืนกินขุนเขานที หรือวางมาดเย่อหยิ่งจองหองแต่อย่างใดปน
ทว่ากลับสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงให้แก่ผู้คนได้ทั้งลาน!
อักษรสามคำว่า 'ซูจื่อโม่' ก็คือกลิ่นอายพลังอัคปาฑหฉานยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว!
อย่างน้อยที่สุดในทุ่งเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงสนามรบบรรพกาลระดับกลางแห่งนี้ ดภซฝะไชื่อนี้ก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสุดยอดสำนักใหญ่ใดๆ เสียอีก!
ซือถูซือแห่งนิกายหลอมศพและเนี่ยฮ่าวแห่งสำนักหุนหยวนทั้งสองคน ขสเฑไจษบรผเมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย รูม่านตาหดเกร็งวูบหนึ่งื สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
เุะธเหลิ่งหมิงขมวดคิ้วแน่น สายตาเย็นเยียบ
หากจะบอกว่าซูจืุใฐก่อโม่ถูกเรียกว่า 'ตัวละคเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นรเล็กๆ' เช่นนั้ชตชรชฒจนคนอื่นๆ ก็เกรงว่าคงจะถูกเรียกว่าเป็นพวกสวะได้เพียงเท่านั้น
แม้แต่สวีเฉิงแห่งตำหนักวายุอสนีที่แต่เดิมเอาแต่เงยหน้ามองฟ้า ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ก็ยังค่อยๆ ก้มหน้าลงมา หรี่ตาทสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นั้งสองข้าง จ้องไปยังซูจื่อโม่เขม็ง ภายในแววตาปรากฏแสงอสนีบาตแลบแปลบปลาบเลือนราง!
"ซูจื่อโม่หรือ? นิมิตคู่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กำเนิดงั้นหรือ?"
ในดวงตาของสวีเฉิง เผยให้เห็นถึงความสนใขึถจใคร่รู้อยู่วูบหนึ่ง
เดิมที พวกเจ้าอ้วนน้อยทั้งเก้าคสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นนถูกผู้ฝึกเทพยุทธ์หลายพันคนปิดล้อมเอาไว้ กลิ่นอายพลังอ่อนโทรม ราวกับว่าพร้อมที่จะถูกซัดกระหน่ำจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกได้ทุกเมื่อ
แต่ทว่าหลังจากที่ซูจื่อโม่เอ่ยปากคฝมณ สนามพลังที่ก่อตัวขึ้นรอบกายของคนทั้งเก้าคนนี้ กลับสามารถยืนหยัดเผชิญหน้าต้านทานกับผู้ฝึกเทพยุทธ์หลายพันคนและสามมหาสำนักที่อยู่โดยรอบได้ โดยไม่ตกเป็นรองเลยแม้แต่น้อย!ตฟไแม
ในทุ่งสนามรบบรรพกาลญญฑถฑาุปหป ชื่อเสียงอันดุร้ายของซูจื่อโม่มงซ เป็นรองเพียงตี้อินเท่านั้น!สะวได
"ศิษย์พี่จคนดฬศเญมต นี่หรือคือตูามใฟึัวละครเล็กๆ ที่ท่าฒกุชแปถฝฮนพูดถึง น้ำเสียงของท่านช่างโอหังเสียจริงนะ"
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกกลับ เจ้าอ้วนน้อยก็รู้สึกผ่อนคลายลง เอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น
เหลิ่งหมิงสีหน้ามืดครึ้ม ไม่สนใจเจ้าอ้วนน้อย แต่กลับหันหน้าไปมองซูจื่อโม่ ประสานมือคารวะเล็กเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงต่ำว่า กฒุ"ชื่อหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเสียงอันยิ่งใหญ่ของสหายเต๋าซู อฬอิข้าเคยได้ยินมานานแล้ว วันนี้ได้มาพบเจอ สมคำร่ำลือจริงๆ"
คแศวฎไซูจื่อโม่สีหน้าเรียบเฉย ฒึถปไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
จิตสังหารในใจของเหลิ่งหมิงพลุ่งพล่าน ทว่าบนใบหนเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้ากลับแค่นหัวเราะแห้งๆ ออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นอีกครั้งว่าีฝฐธยชยฐศธ "สหายเต๋าซู นี่คือการต่อสู้แย่งชิงระหว่างศิษย์สำนักสุสานของข้าืาดฐก ขอเพียงท่านยอมยืนดูอยู่เฉยๆ ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ข้าจะต้องมีของตอบแทนให้อย่างแน่นอน!"
"โอ้?" ซูจื่อโม่เลิกคิ้วขึ้น ย้อนถาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับมกลับไปว่า "ข้าต้องการภาพหวงเฉวียน เจ้าจะให้ข้าหรือไม่เล่า?"จาดตทยเา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
คราวนี้ถึงตาของพวกเจ้าอ้วนน้อยหัวเราะออกมาดังลั่นบ้าง
เหลิ่งหมิงสูดลมหาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นยใจเข้าลึก ข่มไฟโทสะในใจเอาไว้ ระงับอารมณ์ความรู้สึก ฝืนยิ้มพลางกล่าวว่า
"สหายเต๋าลญซลณศพฒจ้อเล่นแล้ว ภาพหวงเฉวียนคือสมบัติวิเศษสูงสุดของสำนักสุสานข้า ข้าไม่มีทางมอบให้ท่านได้ นอกเหนือจากภาพหวงเฉวียนแล้ว สมบัติวิเศษในสุสานขนาดใหญ่นี้ รแทธท่านสามารถเลือกหยิบไปได้ตามใจชอบเลย!"
"เช่นนี้ไม่ได้!"
ซูจื่อโม่ยังไมอซดฏสมื่ทันได้เอ่ยปาก สวีเฉิงที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวออกมา พูเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนูถ พร้อมกับกล่าวอย่างเย็นชาว่า
หึพ"เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน ในสุสานขนาดใหญ่นีือถถถถต้จะต้องมอบให้ข้า!"
ซูจื่อโม่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
"การสืบทอดของจักรพรรดิอสนี ส่วนหนึ่งตกอยู่ในตำหนักวายุอสนี แน่นอนว่า ตำหนักวายุอสนีมิได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิอสนี ทว่าเป็นฝีมือของศิษย์จักรพรรดิอสนี เคล็ดวิชาตญธคยผาตวจื่อเตี้ยน เล่มนี้ ก็คือวิชาม้วนหนึ่งที่ขาดหายเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงไปในตำหนักวายุอสนีนั่นเอง"
หลินเสวียนจีโคจรเคล็ดวิชาญยหส่งเสียงทางจิตรูปแบบหนึ่ง ญฒดพเสียงจึงดังขึ้นมาในห้วงคำนึงของซูจื่อโม่
ซูจื่อโม่พยักหน้า
สวีเฉิงมองดูพวกซูจื่อโม่ จู่ๆ ก็กล่าวเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงขึ้นมาว่า
"วิชาม้วนนี้อยู่ในมือของผู้ใด ขอเพียงพวกเจ้าฬฒคส่งมอบมันออกมา ปอโข้าก็สามารถถอนตัวออกจากการต่อสู้แย่งชิงในครั้งนี้ได้!"
"พี่สวี ท่านกซขดบิณเช..."
ะอลเหลิ่งหมิงสีหน้าเปลี่ยนไป เพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ถูกสวีเฉิงโบกมืืทอขัดจังหวะเสียก่อน
สวีเฉิงกล่าวเสียงเรียบว่า "ข้าต้องการเพียง เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน เท่าธฉนั้น ส่วนขโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์องสิ่งอื่นข้าไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย!"
ต่อให้เหลิ่งหมิงจะซ่อนเร้ิาขชญนความรู้สึกเก่งกาจเพียงใด ทว่าสีหน้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาในยามนี้ ก็กลับกลายเป็นดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่งศรงแหจด
เจ้าอ้วนน้อยแค่นหัวเราะเย็นชา "ที่แท้ก็คือเส้นสายของศิษย์พี่นี่เอง ลฬพนโญณฎษฑข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ร้ายกาจ
ร้ายกาจจริงๆ"
"ไม่มีผู้ใดส่งมอบ เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน ออกมาเลียยหรือ?"
รออยู่คขบไฎศวึุชฐรู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดตอบสนองทโฏษไูโรน ภายในดวงตาของสวีเฉิงก็ปรากฏแสงอสนีบาตแลบแปลบปลาบ จิตสังหารพลุ่งพล่านรุนแรง!
สวีเฉิงกล่าวเสียงเย็นเยียบว่า "หากไม่มีผู้ใดส่งมอบออกมา ข้าก็คงทำได้เพียงคิดว่า แงภพนคมสามีคนแอบซุกซ่อนวิชาที่สูญหายไปของตำหนักวายุอสนีของข้าเอาไว้ สมควรขปนสผปิตาย!"
"เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน อยู่ในใฑญมยมือข้า หากต้องการล่ะก็..." ซูจื่อโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ก็เข้ามซฎขึาเอาไปสิ"
เพียงคำพูดสั้นๆ ง่ายๆ สองสามคำใิฐเจืหธฑะ แจฮฉิฑฐทะกลับทำให้ผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่เฝ้ามองอยู่บริเวณใกล้เคียงรู้สึกฮึกเหิม เลือดลมเดือดพล่านขึ้นมาได้
"นี่คือคิเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นดจะปะทะกันซึ่งๆ หน้าแล้วสิ!"
"ยอดคนฟ้าประทานทั้งสอวงท่านนี้มาเผชิญหน้ากัน เกรงว่าคงจะต้องเกิดศึกสะท้านฟ้าขึ้นมาเป็นแน่ หรือว่าการต่อสู้แยสปจบทท่งชิงในทำเนียบนิมิต จะต้องเปิดฉากขึภฮฎอณื้นก่อนกำหนดกัน?"
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ภายในใจของเหลิ่งหมิงก็ปิติยินดียิ่ง
นี่นับว่าเป็นฟ้าหลังฝนโดยแท้
พุคหากมีคนแสดงความอ่อนแอ แล้วยอมส่งมอบ เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน ออกมาูจริงๆ สถานสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นการณ์ตรงหน้านี้ ใครแพ้ใครชนะก็ยังไม่อาจล่วงรู้ได้
ทว่ามาบัดนี้ สวีเฉิงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างเดียวกับเขาเท่านั้น!
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องมานี้ ทั้งๆภฐืีฝฬ ที่รแใฉิฬไถจูู้ว่า เคล็ดวิชาจื่อเตี้ยน อยู่ในมือของซูจื่อโม่ สวีเฉิงแม้แต่ข้ออ้างที่จะถอนตัวจากไปยังไม่มี ทำได้เพียงเลือกที่จะลงมือเท่านั้น!
"ดีซภแฒทธถร ดี ดีมาก!"
สวีเฉิงพยักหน้าติดๆ กัน จ้องมองไปยังซูจื่อโม่ ในดวงตาเต็มไปด้วยจิตต่อสู้อันเดือดพล่าน กลิ่นอายพลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะกล่าวสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอย่างช้าๆ ว่า
"เดิมทีข้ายังคิดจะละเว้นเจ้าสักครั้งหนึ่ง รอจนกว่าจะถึงเมืองว่านเซี่ยง แล้วค่อยไปประลองชิงชัยตัดสินแพ้ชนะกับเจ้า!"
"ทว่าบัดนี้ ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเองธภยฟซบตศิฒ เช่นนั้นก็โทษข้าไม่ได้แล้ว!"
พูดจากันไม่เข้าหู ชักกระบี่ขึ้นสายธนู ศึกใหญ่พร้อมปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ!
"โอ้โฮ"
บริเวณด้านนอกวงล้อมของฝูงชน ษมีเสียงหยอกล้อหยันเยาะดังลอยมา
"ครึกครื้นถึงเพียงนี้ ข้าเองก็อยากจะเข้ามาร่วมวงด้วยเสียหน่อย"
สิ้นเสีสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยงนี้ ผู้ฝึกเทพยุทธ์ของนิกายหลอมศพ สำนักหุนหยวนฉมซธนาฟีตผ แและตำหนักวายุอสนี ฏหคโยฒก็พากันถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็วราวกับหลีกหนีโรคระบาด แหวกทางออกเป็นเส้นทางสายหนึ่ง ด้วยเกรงว่าจะหลบหนีไม่ทัน
ผู้ฝึกเทพยุทธ์กลุ่มหนึ่งเดินก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ
ผู้ฝึกเทพยุทธ์เหล่านี้ล้วนสฉิฮฒวมใส่ชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ผู้ที่เป็นผู้นำเอามือไพล่หลัง ฑฐิขนดจท่าทางเบาหวิวไร้น้ำหนัก แลบลิ้นสีแดงชาดเลียริมฝีปากชตภฑ พลางก้าวเดินเข้ามา
หนึ่งในห้ากลุ่มนอกรโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ีต สำนักพิษ!
ในบรรดาสำนักพิษ บนร่างของผู้ฝึกเทพยุทธ์แต่ละคน แคฑลุหฬฟล้วนพกพายาพิษร้ายแรงนานาชนิดอันหลากหลายติดตัวเอาไว้ หากเผลอไปสัมผัสโดนเข้าเพียงชนิดเดียว ก็มีสิทธิ์ที่จะทิ้งชีวิตเอาไว้ได้ง่ายๆ!
เจ็ดพิษสกัดแห่งสำนักพิษ ยิ่งมีชื่อเสียงอันดุร้ายเลื่องลอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับือระบือไกล
ต่อให้ระดับตบะของเจ้าจะลึกล้ำเพียงใด หากโดนเจ็ดพิษสกัดแห่งสำนักพิษเข้าไปแล้ว ใเฑบฮขาแชก็ยากที่จะหนีรอดความตายไปได้!
ปใใโชฏลผู้ฝึกเทพยุทธ์สำนักพิษเหล่านี้มีจำนวนเพียงร้อยกว่าคนเท่านั้น ทว่ากลับทำให้ผู้ฝึกเทพยุทธ์ของนิกายหลอมศพชปขคณวแืืถ สำนักหุนหยวนจฐลไกูศโว รฐบฬลนฬและตำหนักวายุอสนี ุวงแตกกระเจิง พากันหลีกทางให้
สวีเฉิงมองดูชายหนุ่มที่เป็นผู้นำ ขมวดคิ้วเล็กน้อยถโปกฮาก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงต่ำว่า
"ตู้เหริน เจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่?"
หลินเสวียนจีดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทำท่าทางราวกับมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น กระซิบข้างหูซูจื่อโม่ด้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวยเสียงแผ่วเบาว่าฟ
"ข้าเดาว่า น่าจะมาหโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์าเจ้าเพื่อชำระแค้นนะ"
ซูจื่อโม่ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
เมื่อยี่สิบปีก่อนฏ ในทุ่งสนามรบบาลิใสบแอขรรพกาลระดับต้น เป็นเพราะเสี่ยวหนิงถูกพิษจนเกือบจะสิ้นใจ เขาจึงบัญตฑภผุฏเขฏงเกิดโทสะ ษะพธิฟูหสังหารล้างบางขุมกำลังของสำนักหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาพิษที่อยู่ในสนามรบบรรพกาลจนราบเป็นหน้ากลอง!
ฟคผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่ถูกเรียกว่า 'ตู้เหริน' ลูบปลายคางตนเอง แกล้งถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า
"สหายเต๋าเหลิ่งหมิงเฉผตไญธเฮ ได้ยินมาว่าพวกเจ้าพบเจอกับปาฒืนจดถฑัญหาเข้าแล้วอย่างนั้นหรือ?"
"ถูกต้ะึแเลโไวมองแล้ว" เหลิ่งหมิเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงเองก็เดาใจตู้เหรินไม่ออกเช่นกัน
ตู้เหรินหัวเราะร่วน พลางกลสฐญ่าวว่า
"ข้าสามารถยืนอยู่ฝุจญอผเผจั่งเดียวกับเจ้าได้ ทว่าสมบัติวิเศษในสุสานขนาดใหญ่นี้ ข้าจะต้องขอมีศมวษฬงึส่วนแบ่งด้วย!"
"ตกลง!" เหลิ่งหมิงปิติยินดียิ่งฒนะึีปฉศศฒ รีบกล่าศวตอบว่า
"เรื่องนั้นย่อมแน่นอนอยู่แล้วฉดื ขอเพียงสหายเต๋าเลือกที่จะช่วยเหลือข้าอฝาฉศณฮ สมบัติวิเศษในสุสานขนาดใหญ่นี้ ย่อมต้องมีส่วนของสหายเต๋าอยู่ด้วยอย่างขาดเสียมิได้!"
ทนตู้เหรินคหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่อยๆ หันหน้าไป มองไปยังซูจื่อโม่ด้วยแววตาอาฆาตแค้นแสยะยิ้มพลางกล่าวว่า
"ซูจื่อโม่ ยังจำได้หรือไม่ศ เมื่อยี่สิบปีก่อนใฟภเเ สทศะจกเจ้าได้สังหารผู้ฝึกเทพยุทธ์สำนักพิษผู้หนึ่งที่ชื่อ 'ตู้ไค' ในสนามรบบรรพกาล?"
"ข้าคือพี่ชายของเขา วันนี้แหละ ข้าจะมาเอาชีวิตเจ้า!"
รอยยิ้มของตู้เหริน ราวกับวิญญาณร้ายในขุมนรกก็มิปาน ชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
ซูจื่อโม่สีหน้าราบเรียบ ดึงดาบเซวี่ยชุ่ยออกมภฐไททไฏืศกาจากถุงเก็บของโดยตรง พยักหน้าพลางกล่าวว่า
"เช่นนั้นเจ้าก็เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมาได้จังหวะพอดีเลย ข้าจะได้ฆ่าทิ้งไปพร้อมกันเสียเลย!"
มนฬ-สองสิงห์:ผู้แปล-