ตอนที่ 23 กฎใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น

เจียงเจ๋อยิ้มแก้เขิน มองดูด้านล่างเวที

“ผมแค่เข้าไปในกฎแบบสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วก็ผ่านด่านมาได้ แต่ความกระตือรือร้นของทุกคนดูจะมากเกินไปสักหน่อย ผมรับมือไม่ทันจริงๆ ครับ”

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับการปฏิบัติอย่างสูงส่งขนาดนี้

คนธรรมดาอย่างเขาเปลี่ยนสถานะกลายเป็นตัวตนสูงสุดที่คนนับหมื่นเทิดทูนในพริบตา

มันรู้สึกอึดอัดจริงๆ

ตอนนั้นเขาแค่ต้องการออกจากฝูงชน แต่คลื่นมหาชนโหมกระหน่ำเกินไป ประชาชนที่คลั่งไคล้แทบจะกลืนกินเขา สุดท้ายไม่มีทางเลือก ต้องขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป

นึกไม่ถึงว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อมาจะทำให้เขารู้สึกมึนงง

ไม่สมจริงเอาเสียเลย

แต่พอเขาลืมตาขึ้น ทุกอย่างกลับสมจริงขนาดนี้

เห็นท่าทีของเขา เสียงโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งข้างล่างก็ค่อยๆ สงบลง

เพื่อรักษาน้ำใจเจียงเจ๋อ เหล่าทหารจึงไม่ได้แสดงอาการคลั่งไคล้จนเกินงามต่อไป

“ผมบอกตามตรงนะ วันก่อนผมยังเป็นคนจรจัดอยู่เลย วันนี้กลายเป็นคนดังระดับประเทศหรือระดับโลกไปซะแล้ว...”

“การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้จิตใจผมปรับตัวไม่ทันจริงๆ อาจจะยังรับความแตกต่างและการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ครับ”

“ผมขอพูดแค่นี้แหละ หวังแค่ว่าทุกคนจะมองผมเป็นเพื่อนที่คุ้นเคยคนหนึ่ง ไม่ต้องเรียกผมด้วยฉายาเวอร์วังอย่าง ‘เทพเจ้า’ เหมือนที่ประชาชนเรียกกัน ผมไม่มีคุณสมบัติพอจะไปเทียบชั้นหรอก”

“จำไว้นะครับ ผมคือเพื่อนของทุกคน เวลาที่พวกคุณสิ้นหวัง ผมจะเป็นเพื่อนที่ดี... ที่ช่วยเปิดประตูแห่งความหวัง และนำแสงสว่างเข้ามาให้!”

พอพูดมาถึงตรงนี้ ทั้งงานพลันตกตะลึง

บนใบหน้าของทุกคนต่างเผยสีหน้าเคารพยำเกรงออกมาโดยไม่รู้ตัว

ใช่แล้ว คุณเจียง คือเพื่อนที่น่าเคารพ... ผู้เปิดประตูแห่งความหวังและนำแสงสว่างเข้ามาสู่ประเทศจีนจริงๆ

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านล่างเวที ทุกคนต่างยอมรับและนับถือเขาจากใจ

เมื่อเสียงปรบมือเงียบลง เจียงเจ๋อก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“เพราะงั้น ผมขอไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำนะครับ กินอะไรนิดหน่อยก็พอแล้ว”

“ผมต้องเตรียมตัวสำหรับกฎพิศวงหัวข้อ ‘กาลเวลา’ ในอีกสามวันข้างหน้า”

ด่านเกี่ยวกับกาลเวลา ในชาติก่อนมีมากมายก่ายกองจนเจียงเจ๋อยังไม่แน่ใจว่าจะเป็นด่านแบบไหน

ทะลุมิติเวลา ความย้อนแย้ง หรือโลกคู่ขนาน?

เขาเองก็ยังฟันธงไม่ได้ในทันที

“หวังว่าสามวันต่อจากนี้ ทุกคนจะไม่รบกวนผมนะ”

พูดจบเจียงเจ๋อก็ยิ้มแล้วโค้งคำนับให้คนด้านล่างเวที จากนั้นจึงเดินลงจากเวทีไป

ครั้งนี้ไม่มีใครเข้ามาขวางอีก

คำพูดเมื่อครู่ของเขาเข้าไปนั่งอยู่ในใจของทุกคน

ผู้นำคนหนึ่งรีบยกมือ พูดด้วยความลนลาน “โอ๊ะๆๆ ไม่ได้นะครับ ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”

เห็นเจียงเจ๋อโค้งคำนับ ผู้นำบนเวทีและทหารด้านล่างก็ทำตัวไม่ถูก รีบลุกขึ้นโค้งคำนับตอบไปยังทิศที่เจียงเจ๋อเดินจากไป จนกระทั่งแผ่นหลังของเจียงเจ๋อหายลับไปจากสายตา ถึงได้กลับมานั่งที่เดิม

หลังจากเจียงเจ๋อจากไป บรรยากาศในงานก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

ผู้นำบนเวทีต่างมองหน้ากัน ตอนแรกก็งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังปรับจูนความคิดให้ตรงกัน พอความคิดตรงกันแล้วถึงได้เผยรอยยิ้มออกมา

“เขาไม่รู้สึกผยองหรือหยิ่งยโสเพราะสถานะที่เปลี่ยนไปเลย”

“คุณเจียงคนนี้ ไม่ใช่แค่คุณธรรมผ่านเกณฑ์ แต่ความเป็นคนก็ผ่านเกณฑ์ด้วย!”

“ฝากประเทศจีนไว้กับสุภาพบุรุษท่านนี้ อาจจะเป็นเกียรติของพวกเราก็ได้!”

“...”

เหล่าทหารด้านล่างก็กระซิบกระซาบกัน เพียงแต่บรรยากาศครั้งนี้ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณเจียง!”

“คนแบบนี้แหละที่น่าเอาเยี่ยงอย่าง ไม่ใช่พวกพอมีอำนาจมีเงินหน่อยก็ทำตัวกร่าง”

“ตอนนี้คนทั้งประเทศต่างยกย่องคุณเจียง ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขาเป็นตัวแทนนิสัยใจคอของคนประเทศจีน การปราศรัยสั้นๆ ครั้งนี้คงบรรจุลงในแบบเรียนไปตลอดกาลแน่!”

“แหงสิ มนุษย์คนแรกที่ก้าวข้ามขีดจำกัด ไม่ว่าคุณเจียงจะผ่านด่านกฎในวันหน้าได้ไหม เขาก็ถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์แล้ว”

“...”

คืนนี้ไม่มีใครเข้ามารบกวน

เจียงเจ๋ออาบน้ำเสร็จก็หลับไปอย่างสบายใจ

วันต่อมา เจียงเจ๋อไปดู ‘วิลล่าริมน้ำ’ หลังที่ 1

ที่นี่รัฐจัดเตรียมพ่อบ้านระดับพิเศษและทหารมืออาชีพนับสิบนายมาคอยคุ้มกัน

แม้แต่คนทำความสะอาด ซักผ้า ทำอาหาร ก็ยังเป็นยอดฝีมือระดับปริญญาโทจากโรงเรียนนายร้อย

แม้จะไม่ค่อยชิน แต่เบื้องบนบอกว่าเป็นกฎเหล็ก ความปลอดภัยในชีวิตต้องมาก่อน

เจียงเจ๋อจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เดี๋ยวก็คงชินเอง

วันที่สอง เขาติดรถทหารคุ้มกันไปหารือกับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญในเมืองซูโจว

หลักๆ คือเจียงเจ๋อเป็นฝ่ายสอนประสบการณ์การผ่านด่านกฎ

แชร์ประสบการณ์ว่าต้องอนุมานยังไง หาคำตอบยังไง และแยกแยะศัตรูยังไง

ข้อมูลพวกนี้ส่วนใหญ่เจียงเจ๋อปั้นแต่งขึ้นมา แม้จะเป็นเรื่องแต่ง แต่ก็ทำให้ผู้เชี่ยวชาญได้รับประโยชน์มหาศาล

เพราะเขาคงบอกไม่ได้หรอกว่าตัวเองทะลุมิติมา และเคยเล่นเกมพวกนี้ในชาติก่อน

แม้สองวันนี้จะมีนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ทั่วโลกพยายามจะสัมภาษณ์เจียงเจ๋อ แต่สุดท้ายก็ถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกันไว้ด้านนอก ด้วยเหตุผลว่าคุณเจียงชอบความสงบ

วันที่สาม เจียงเจ๋อตามทหารไปที่เขตทหาร เพื่อทดสอบขีดจำกัดร่างกายด้านต่างๆ เป็นพิเศษ

วิ่ง 100 เมตร: 6.7 วินาที (ยังไม่ผ่านการฝึก)

วิดพื้น: 12,000 ครั้ง (ยังไม่ผ่านการฝึก)

ทดสอบความทนทานกล้ามเนื้อ: ความสูงในการตกจากที่สูงขีดสุด... 20 เมตร ถ้าเกิน 20 เมตรจะรู้สึกชาที่ขา

ทดสอบความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อ: ระยะ 50 เมตร กระสุนปืนพกยิงไม่ทะลุฝ่ามือ แต่จะมีเลือดออก

ความสูงในการกระโดดไกลขีดสุด: 13 เมตร สูงเท่าตึก 4 ชั้น!

......

หลังผ่านการทดสอบมากมาย เหล่าทหารก็รับรู้ความแข็งแกร่งของเจียงเจ๋ออย่างชัดเจน

“เก่งเกินไปแล้ว!”

“เรียกได้ว่าแกร่งเกินไป เหนือกว่ามนุษย์ทุกคนบนโลกอีก!”

“นี่แค่จบด่านแรกนะ ถ้าคุณเจียงผ่านด่านนรกภูมิได้อีกสักด่าน ต่อไปคงกลายเป็นซูเปอร์แมนเลยมั้ง?”

“คงไม่ถึงขั้นซูเปอร์แมน แต่ต่อไปคงไม่กลัวกระสุนปืนพก แล้วอาจจะลองรับกระสุนปืนไรเฟิลได้ด้วยซ้ำ”

“อิจฉาจัง ฉันอยากเก่งแบบนี้บ้าง...”

“นายเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ ถ้าเข้าไปในด่านระดับนรกภูมิ 10 ดาว นายจะอยู่ได้กี่ชั่วโมงเชียว?”

“ฮือๆๆ อยู่ไม่ถึงชั่วโมงหรอก”

“จริงสิ วอลเตอร์จากประเทศอังกฤษเป็นไงบ้าง เหมือนไม่ได้ข่าวเขาเลย?”

“ได้ข่าวว่าวอลเตอร์ก็รอดมาได้นะ แต่ได้แค่ระดับ F คนอังกฤษได้อายุขัยเพิ่มคนละ 2 ปี แต่เพราะชื่อเสียงคุณเจียงดังเกินไป เลยไม่มีใครสนใจวอลเตอร์”

“ว้าว ดูท่าเขาจะมุดหัวอยู่ในสำนักงาน 7 วันจนรอดมาได้จริงๆ แฮะ”

“...”

ในที่สุดสามวันก็ผ่านพ้นไป!

วันใหม่มาถึง

บนสนามฝึกซ้อมของเขตทหารเมืองซูโจว ทหารทั้งเขตทหารมานั่งล้อมวงกัน

เนื่องจากอีกเดี๋ยวจะเป็นเวลาที่เจียงเจ๋อต้องออกศึกอีกครั้ง

เหล่าผู้นำ ทีมแพทย์ นักโภชนาการ ทำการตรวจร่างกายเจียงเจ๋อเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหา อู๋เฉวียนโหย่วผู้นำสูงสุดของเขตทหารก็ถามอย่างจริงจัง “คุณเจียง คุณปฏิเสธรอบนี้ได้นะ พวกเรารับความเสียหายจากการเสียเมืองไปหนึ่งเมืองไหว”

ได้ยินดังนั้น เจียงเจ๋อส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มปฏิเสธข้อเสนอนั้น “ชีวิตผมคนเดียว จะเทียบกับคนทั้งเมืองได้ยังไง วางใจเถอะครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ ไม่มีปัญหาหรอก”

อู๋เฉวียนโหย่วไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตบไหล่เจียงเจ๋อ พยักหน้าอย่างรู้ใจ

เมื่อเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืนตรง!

[กฎพิศวงรอบใหม่มาแล้ว ต่อไปจะทำการกำหนดผู้ถูกเลือกจากทั่วโลก!]

.................................................................