บทที่ 8 ค่าความชั่วร้ายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในชั่วขณะนั้น เสียงหัวเราะของโรเจอร์ดังก้องผ่านเด็นเด็นมุชิ ราวกับกระจายไปทั่วทั้งโลก

ทุกคนที่จับตาดูการประหารชีวิตครั้งนี้ต่างรู้สึกไม่เข้าใจ คนธรรมดาทั่วไปต่อสู้ดิ้นรนเพียงเพื่อจะมีชีวิตอยู่เท่านั้น

ความตายเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่งสำหรับชีวิต ไม่ว่าจะเป็นบุคคลสำคัญแค่ไหน เมื่อเผชิญหน้ากับความตายอาจจะร้องไห้น้ำตานอง หรืออาจจะเงียบสงบ แต่พวกเขาไม่เคยเห็นใครหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้านมาก่อน

"อยากได้สมบัติของข้าหรือ? ถ้าอยากได้ก็ให้ทั้งหมดเลย! ไปหาเอาสิ! ข้าได้ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น..."

ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนด้วยความโกรธของเซ็งโกกุก็ดังขึ้นพร้อมกัน: "ประหาร!!"

ในพริบตา หอกยาวของเควินแทงเข้าหัวใจจากด้านข้าง เพราะในขณะที่โรเจอร์เอ่ยประโยคนั้นออกมา ค่าความชั่วร้ายในมุมมองพิเศษของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากเดิมที่มีค่าเพียง 1,635 กลับกลายเป็น 125,000 ภายในเวลาไม่กี่วินาที

ในขณะที่เพื่อนร่วมประหารอีกคนที่อยู่ตรงข้ามยกหอกยาวขึ้น ค่าความชั่วร้ายก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง แต่เควินรอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ในวินาทีถัดมา ร่างของโรเจอร์ที่ไม่มีการต่อต้านใดๆ ก็ถูกแทงทะลุทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เควินที่เตรียมพร้อมอยู่ทางด้านซ้ายของเขา แทงหอกยาวเข้าสู่หัวใจของโรเจอร์เป็นคนแรก

จับวิญญาณ!

"ฮึ่ม..."

ลมพายุรุนแรงพัดกระหน่ำขึ้นอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าที่แจ่มใสเมื่อครู่ถูกเมฆดำปกคลุมในเวลานี้

วินาทีต่อมา ฟ้าแลบฟ้าร้อง

ราวกับเป็นการเฉลิมฉลองการเริ่มต้นยุคใหม่ สายฝนหนาทึบโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า ชำระล้างเมืองลอกทาวน์ทั้งเมือง

จากนั้น เสียงอึกทึกก็เริ่มขึ้น

คำพูดสุดท้ายของโรเจอร์ก่อนตาย ถูกส่งผ่านเด็นเด็นมุชิ ผ่านแท่นประหารเล็กๆ แห่งนี้ ทำให้ทั้งโลกเริ่มเดือดพล่าน

ในขณะเดียวกัน ก็ทำให้แผนการทั้งหมดของเซ็งโกกุที่เคยมั่นใจกลายเป็นเรื่องไร้สาระ

เซ็งโกกุผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นนักยุทธศาสตร์มาตั้งแต่สมัยเป็นพลเรือเอก ตอนนี้กำลังมองดูด้านล่างแท่นประหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม้แต่ลมหายใจก็หนักหน่วงขึ้น

เขารู้ดีว่าการประหารโรเจอร์จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออนาคตของโจรสลัด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าเพราะคำพูดของโรเจอร์ จะทำให้คนธรรมดาทั่วไปในโลกนี้ หรือแม้แต่คนที่จะเกิดในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า จะออกทะเลโดยมีสมบัติลับยิ่งใหญ่เป็นความฝัน และกลายเป็นโจรสลัด!

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

เซ็งโกกุโบกมือด้วยความโกรธ: "โจรสลัดทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ให้ลงมือทันทีบนเกาะนี้!"

ทหารสื่อสารเริ่มระดมกำลังทหารเรือทันที ทั้งนายพลระดับกลางที่มาด้วยจากกองบัญชาการ และทหารเรือจำนวนมากเริ่มปฏิบัติการ

แต่ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว

มีคนขัดขวางคุซัน และมีคนทำให้สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงกะทันหัน คนธรรมดาและโจรสลัดปะปนกันไปหมด ทั้งลานกว้างวุ่นวายไปทั่ว

และโจรสลัดที่มาที่เมืองลอกทาวน์ก็ไม่ใช่พวกไร้ชื่อเสียง ทั้งเกคโกะ มอเรียที่เพิ่งเริ่มออกเดินทางและยังไม่หมดกำลังใจ ครอกโคไดล์ที่ยังไม่ได้ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่ปลูโตเนียน และจูราคีล มิฮอว์คที่กำลังจะกลายเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลกและนักล่าของกองทัพเรือ...

มากมายเหลือเกิน โรเจอร์ได้เปิดยุคแห่งความวุ่นวาย ในยุคเช่นนี้ คนธรรมดาจะต้องเผชิญกับความทุกข์ยากมากขึ้นในอีกยี่สิบกว่าปีข้างหน้า

แต่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา... ก็ไม่เคยมีการปฏิวัติที่ไม่นองเลือด!

สายตาของเควินมองไปทางท่าเรือของเมืองลอกทาวน์ คุซันผู้มีพลังผลไม้ปีศาจน้ำแข็ง ถูกวางแผนโดยเซ็งโกกุให้อยู่ที่ท่าเรือตั้งแต่แรก

แต่ตอนนี้เขาถูกขัดขวาง คุซันวัย 25 ปี ยังไม่ได้ขึ้นถึงจุดสูงสุด

แต่ตอนนี้ก็เป็นโอกาสสำหรับตัวเองเช่นกัน

"ฉึก!"

หลังจากดึงหอกยาวออก ก็ขว้างออกไปทันที ทะลุอากาศในพริบตาแทงทะลุร่างของคนที่มีค่าความชั่วร้าย 900 ปักลงที่ด้านล่างแท่นประหาร

เซ็งโกกุมองดูแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

เควินกระโดดลงจากแท่นประหาร พลางดึงหอกยาวออกมา: "พวกแกน่ะ ฉันว่าวันพีซคงไม่เกี่ยวอะไรกับแกมากนักหรอก"

พูดจบ เควินก็ไปอยู่ด้านหลังของคนที่มีค่าความชั่วร้าย 600 อีกคนแล้ว

"ฮ่าๆๆ! ออกทะเล! ไปหาสมบัติลับยิ่งใหญ่กัน นั่นมันสมบัติของราชาโจรสลัดนะ! ไปเป็นราชาโจรสลัดกัน!"

พูดจบ หอกยาวของเควินก็แทงเข้าที่ท้ายทอยของเขาโดยตรง เลือดและสมองกระเด็นเต็มพื้นเมื่อดึงหอกออก ทำให้คนรอบข้างตกใจถอยหลังกรูด

"แกจะเป็นราชาอะไรล่ะ?"

เควินไม่หยุดฝีเท้า มุมมองพิเศษมองหาคนที่มีค่าความชั่วร้าย

หนึ่งร้อยสาม, หนึ่งร้อยแปด, เก้าสิบ, สามร้อยสอง, เก้าสิบห้า...

ไม่นาน เควินก็ถูกจำได้

"นั่นมันเควิน เพชฌฆาตจากเมืองลอสกาปในทะเลตะวันตก ไอ้บ้านี่มาประหารราชาโจรสลัดที่เมืองลอกทาวน์เนี่ยนะ?!"

"มันเป็นสมุนของทหารเรือ! ฆ่ามันซะ!"

"ไล่ล่าพวกเราไม่เลิก ฟันมันให้ตายก่อน!"

...

ในพริบตา โจรสลัดคนหนึ่งหันกลับมาและยิงปืนใส่

อย่างไรก็ตาม การโจมตีแบบนี้ เควินหลบได้อย่างง่ายดาย หอกยาวในมือที่กลายเป็นสีแดงถูกพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทะลุอกฝ่ายตรงข้าม

การเปิดหีบสมบัติมามากมาย ไม่ใช่แค่เพื่อเปิดไอเทมเท่านั้น!

ต้องรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นเงาโคลนหรืออื่นๆ หรือแม้แต่ความสามารถและทักษะที่จะได้รับในภายหลัง การใช้งานพื้นฐานทั้งหมดล้วนเป็นพลังกาย

การเพิ่มพูนร่างกาย ความสามารถในการควบคุมพลังกายอย่างสมบูรณ์แบบ และจิตใจที่แน่วแน่ของตัวเอง บัตรคุณสมบัติร่างกายและบัตรคุณสมบัติจิตใจ สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือจุดมุ่งหมายของเขา และเป็นรากฐานที่แท้จริงในการยืนหยัด

ความเร็วในการตอบสนองที่เพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เขาก้าวข้ามธรณีประตูของฮาคิการสังเกตการณ์ไปแล้ว

"ฉึก!"

หอกยาวพุ่งทะยานฝ่าอากาศ แต่คราวนี้กลับไม่มีเลือดสาดกระเซ็น

ส่วนที่ถูกหอกยาวแทงทะลุ แตกออกเหมือนดินโคลน แล้วกลับคืนสภาพเดิมอีกครั้ง

ผู้ใช้ผลไม้ปีศาจธาตุธรรมชาติ การแปรสภาพเป็นธาตุทำให้การโจมตีทางกายภาพไร้ผล

"ฮ่าๆๆๆ! เควิน เพชฌฆาตสมุนของทหารเรือ การโจมตีของแกไม่มีผลกับข้าหรอก!"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน คนตรงหน้านี้ไม่ได้หยุดฝีเท้า ยังคงวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปทางท่าเรือ

ค่าความชั่วร้ายแค่ 1,600 โจรสลัดบนลานกว้างเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ปลาตัวนี้เห็นได้ชัดว่าเควินไม่อยากปล่อยไป

"ธาตุธรรมชาติสินะ"

เควินยิ้มเล็กน้อย ไม่สนใจหอกยาวที่ปักอยู่บนพื้น แล้ววิ่งไล่ตามอีกฝ่ายไปอีกครั้ง

"ไอ้ทหารเรือบ้า! ข้าบอกแล้วไงว่าการโจมตีของแกไม่มีผลอะไรกับข้าเลยไอ้บ้า!"

ท่ามกลางเสียงด่าทอ เควินเข้าใกล้แล้วต่อยออกไปหนึ่งหมัด

"โครม!"

เพียงหมัดเดียว ก็ทำให้ผู้ใช้ผลไม้ปีศาจธาตุธรรมชาตินี้กระเด็นออกไป กระดูกสะบักที่ไหล่แตกละเอียด

"อึก อึก..."

หลังจากไอเป็นเลือด คนผู้นี้มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ: "เป็นไปได้ยังไง?! ทำไมแกถึงตีโดนข้าได้?"

เควินไม่ตอบ มองไปรอบๆ ลานกว้างว่างเปล่าแล้ว

"ผู้ใช้ผลไม้ปีศาจธาตุธรรมชาติที่ไม่ได้ฝึกฝนฮาคิการสังเกตการณ์ ก็แค่ผู้มีความสามารถพิเศษเท่านั้นแหละ"

พูดจบ ก็ต่อยหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง

"โครม!"

อีกครั้ง อีกฝ่ายกระเด็นออกไป

...

ผู้อ่านทั้งหลาย ช่วยติดตามอ่านด้วยนะคะ แค่เปิดดูทุกวันก็พอแล้ว การติดตามอ่านสำคัญมากสำหรับนิยายใหม่นะคะ!

(จบบทที่ 8)