บทที่ 87 : การแข่งขันวิทยายุทธ์ ! เริ่มได้ !

การฝึกฝนนั้นไม่รู้จักกาลเวลา

เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน  และตอนนี้ก็ผ่านไปกว่า 1 เดือนแล้ว

วันนี้

เมืองหลวงคึกคักอย่างเหลือเชื่อ  มีผู้คนมากกว่าปกติถึง 10 เท่า  แออัดจนแทบจะไหล่ชนไหล่กันเลยทีเดียว

โดยเฉพาะที่โคลอสเซียมในเมืองหลวง

เนื่องจากเป็นสถานที่จัดการแข่งขันวิทยายุทธ์  ศูนย์รวมความบันเทิงขนาดใหญ่ซึ่งว่ากันว่าสามารถรองรับผู้คนได้ถึง 1 ล้านคน  ดังนั้นที่นี่จึงคึกคักยิ่งกว่าเดิมมาก

คนที่มีเงินและอำนาจต่างก็เข้านั่งที่ตามบัตรของตน  ในขณะที่คนที่ไม่รีบร้อนก็กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในวันนี้

สำหรับคนที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อตั๋วก็สามารถรับชมการถ่ายทอดสดได้ทางจอขนาดใหญ่ 4 จอ  ที่ตั้งอยู่บริเวณจัตุรัสขนาดใหญ่ 4 แห่งด้านนอกโคลอสเซียม  และสามารถนำเก้าอี้หรือที่นั่งของตนเองมานั่งชมได้

แน่นอนว่าผู้เข้าร่วมงานในวันนี้ไม่ได้มีเพียงผู้ชมจากทั่วประเทศเท่านั้น

นอกจากนี้ยังมีนักศึกษาปี 1 ถึงปี 4 จากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั่วประเทศพร้อมด้วยครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเจ้าตัวด้วย

ในเวลานั้นคนเหล่านั้นจะมีพื้นที่พักผ่อนของตนเอง  และพื้นที่ของสถาบันหลวงก็กว้างขวางที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

จุดพักผ่อนสำหรับนักศึกษาปี 1 อยู่ด้านล่างสุด

สวีเฟิงกับพรรคพวกนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในที่นั่งของตนอย่างนอบน้อม  จะมีกระดุกกระดิกหน่อยก็ตอนฉวยโอกาสแอบมองพวกรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ด้านหลังและด้านบนเป็นครั้งคราวเท่านั้น

บรรดาผู้ที่มาในวันนี้ต่อให้ทั้งหมดไม่ใช่คนใหญ่คนโตแต่ก็ถือว่าใกล้เคียง  โชคดีที่หลี่เฉิงคุนกับเฉิงอู่เทียนถึงพอดี  ทำให้สวีเฟิงและคณะรู้สึกราวกับได้รับการอภัยโทษ

“คุณชายคุน ? ! คุณชายเฉิง !”

กลุ่มคนเหล่านั้นต่างดีใจและรีบเขาไปทักทายพวกเขา  เหล่านักศึกษารุ่นพี่ที่มักทำให้คนธรรมดากลัวนั้นกลับไม่น่ากลัวถึงขนาดนั้นอีกต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เฉิงคุนและแปดตระกูลใหญ่

อย่างไรก็ตาม...  ในยามจำเป็นเราก็ควรอ่อนน้ำถ่อมตน

เนื่องจากมีข้างบนนั่นมีเฮีย ๆ และเจ่เจ๊จากตระกูลของตนนั่นอยู่หลายคน  ดังนั้นหากตนก่อเรื่องล่ะก็ไม่วายต้องโดนคนเหล่านั้นลงโทษแน่นอน

เมื่อเห็นสวีเฟิงและคณะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม  หลี่เฉิงคุนจึงพยักหน้า  ยิ้มให้  และนั่งลงที่แถวหน้าตามคำเชิญของอีกฝ่าย

เมื่อเห็นแบบนั้นพวกสวีเฟิงก็ไปย่อตัวตรงหน้าเขาแล้วหัวเราะอย่างเขินอาย

“คุณชายคุน  ในที่สุดคุณก็มา  การอยู่ที่นี่มันลำบากเหลือเกินจริง ๆ ครับ”

หลี่เฉิงคุนหัวเราะเบา ๆ แล้วตบไหล่

“ไม่เป็นไรหรอก  พวกเราก็มาถึงแล้วนี่  จริงมั้ย”

“ใช่ ๆ ถ้าไม่มีพวกคุณชายคุนอยู่ล่ะก็  แค่พูดเรายังไม่กล้าเลย...”

หลี่เฉิงคุนรู้สึกทั้งขบขันทั้งหงุดหงิด  เขาเหลียวมองนักศึกษารุ่นพี่นับหมื่นคนแล้วหันมาหาสวีเฟิง

“ปีนี้มีคนกลับมาเข้าร่วมงานค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นสวีเฟิงก็รีบยิ้มออกมา

“ใช่ครับ  อย่างน้อยนักศึกษาปีสูงของมหาลัยเราก็มาถึงหนึ่งในสาม  ถือว่ามากกว่าปกติ”

“มีแต่คนที่คิดว่าตัวเองจะไม่ติดอันดับเท่านั้นที่ไม่มา”

นักศึกษาปี 1 และปี 2 มุ่งเน้นการพัฒนาตนเอง  แต่เริ่มตั้งแต่ปี 3 จะต้องออกไปทำภารกิจต่าง ๆ ดังนั้นจึงไม่ค่อยได้อยู่ที่สถาบัน  พอถึงปี 4 ส่วนใหญ่ก็กำลังเตรียมตัวเพื่อเก็บหน่วยกิตให้ครบตามกำหนดจบการศึกษา  ดังนั้นจึงไม่ค่อยเห็นนักศึกษาปี 4 อยู่ที่สถาบัน

การแข่งขันวิทยายุทธ์จัดขึ้นทุกปี  และผู้ที่ชนะเลิศจะได้รับรางวัลและคะแนนโบนัสเพิ่มเติม  ดังนั้นนักศึกษาที่คิดว่าตนเองมีความสามารถจึงอยากกลับมาเข้าร่วมการแข่งขันกันทั้งนั้น

กระนั้น  นี่ไม่ใช่สิ่งที่กลุ่มของหลี่เฉิงคุนต้องเก็บมาใส่ใจ  หลังจากเหลือบมองแล้วก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไป

“แล้วก็ปีนี้มีนักศึกษาจากมหาลัยอื่นมาเยอะเหมือนกันนะ”

เมื่อเห็นหลี่เฉิงคุนมองไปรอบ ๆ ดูบริเวณอื่น ๆ สวีเฟิงก็หัวเราะเบา ๆ

“ทั้งหมดนี่เป็นเพราะเหตุการณ์ตอนแดนลับภูเขาไท่หมิงครั้งก่อนน่ะสิครับ  เรื่องนี้ทำเอาแม้แต่รุ่นพี่ปีสามปีสี่ที่ได้ยินได้ฟังยังต้องแห่กันมาดูเลย”

“ไม่อย่างนั้นปีนี้คงไม่มีคนเยอะแบบนี้หรอก”

ความสำเร็จอันน่าทึ่งของห้อง 1 นั้นเป็นอะไรที่ไม่เคยมีมาก่อนซึ่งเขียนเป็นประวัติศาสตร์ได้เลย  ดังนั้นมันจึงดึงดูดความสนใจอย่างมากเป็นธรรมดา

แต่...  หลี่เฉิงคุนก็มักจะโกรธทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าอัปลักษณ์ของพวกลั่วซือหาน

“เหอะ  โชคหมา ๆ จริง ๆ ในการแข่งขันวิทยายุทธ์ครั้งนี้  กูจะบดขยี้พวกแม่งทั้งหมดไว้ใต้ตีนซะ !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นสวีเฟิงก็ดูร่าเริงขึ้นมาทันที

“ว่าแต่คุณชายคุน  ผมได้ยินมาว่าอาทิตย์ก่อนอาจารย์สอนพิเศษของคุณพาไปแดนลับแห่งใหม่  ผ่านไปอาทิตย์นึงแล้วคุณทะลุกไปถึงขอบเขตนักยุทธ์แล้วใช่มั้ยครับ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นหลี่เฉิงคุนก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

“ใช่  ไม่ใช่แค่ห้องเราเท่านั้นนะ  ห้องของคุณชายฉินกับคุณชายซูก็มีไปฝึกที่แดนลับแห่งใหม่ครึ่งเดือนอยู่เหมือนกัน”

“อาจารย์ของพวกเขาเยี่ยมมากเลยได้ไปก่อน  แต่อาจารย์ของพวกเราไม่เก่งเท่าเลยได้ไปช้ากว่า”

“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก  ถึงแม้ฉันจะพลาดการฝึกไปอาทิตย์นึงก็ตาม  แต่สุดท้ายตอนนี้ฉันได้เป็นนักยุทธ์ 4 ดาวก็โอเคแล้ว”

“โอ้โห ! !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นพวกสวีเฟิงต่างเบิกตาโตด้วยความอึ้ง

“นักยุทธ์สี่ดาว ?”

“แค่สามเดือนเอง  คุณชายคุนก็ไต่ระดับขึ้นเป็นนักยุทธ์ 4 ดาวแล้วเหรอ”

“คุณชายคุนเก่งเกิ๊น  ใคร ๆ ก็อิจฉา  อย่างผมเนี่ยยังติดอยู่ที่ศิษย์ยุทธ์แปดดาวอยู่เลย”

หลี่เฉิงคุนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ราวกับเป็นปรมาจารย์

“ไม่เลวแล้ว  นายมีศักยภาพระดับบี  การจะมาถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์แปดดาวในสามเดือนก็แข็งแกร่งว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของคนที่มีศักยภาพระดับบีทั้งหมดแล้วล่ะ”

“จริง”

เฉิงอู่เทียนไขว่ห้างแล้วหัวเราะ

“ระดับการฝึกฝนของคนส่วนใหญ่ในปัจจุบันนี้อยู่ที่ขอบเขตศิษย์ยุทธ์ห้าดาว  นายไปถึงแปดดาวได้ก็โดดเด่นกว่าใคร ๆ แล้วล่ะ”

สวีเฟิงเกาหัวอย่างเขินอาย

“พอคุณพูดแบบนั้นแล้วผมก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้งเลย”

“อ้อ  แล้วระดับพลังฝึกฝนของพวกคุณชายฉินตอนนี้ไปถึงไหนแล้วล่ะครับ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นหลี่เฉิงคุนจึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบว่า

“เท่าที่ฉันรู้  คุณชายฉินบรรลุถึงขอบเขตนักยุทธ์เก้าดาวสุดปลายยอดแล้วตั้งแต่เมื่อเจ็ดวันก่อน”

“ที่สำคัญคือเขายังได้สมบัติล้ำค่าหายากที่เปลี่ยนแปลงตัวเขามา  แล้วก็มีกระบี่เทพระดับปราชญ์จากแดนลับอีกแห่งด้วย”

“ฉันได้ยินมาว่าภายในกระบี่เทพนั้นนั้นมีมรดกอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่  คิดว่าในระหว่างที่กักตนอยู่ในแดนลับมาตลอดเจ็ดวัน  คุณชายฉินคงจะบรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ได้แล้วล่ะนะ”

“ปรมาจารย์ยุทธ์เลยเหรอ ? ? ?”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นพวกสวีเฟิงก็รีบปิดปากโดยสัญชาตญาณ

“บ้าไปแล้ว...  สามารถบรรลุขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ได้ในเวลาแค่สามเดือน  แถมยังได้รับมรดกกับสมบัติล้ำค่าอีกด้วย  นี่มันโชคดีอะไรกันเนี่ย...”

“กระบี่เทพระดับปราชญ์  แม่จ้าว ! แม้แต่แปดตระกูลใหญ่ก็ยังหวงแหนและต้องเก็บไว้เป็นมรดกตกทอดประจำตระกูล !”

“สวรรค์โปรด  นี่คือศักยภาพระดับเอสที่แท้ทรูงั้นเหรอ  คุณชายฉินกำลังจะเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่...”

“งั้นก็แปลว่าคุณชายฉินจะได้แชมป์ในการแข่งขันวิทยายุทธ์ครั้งนี้ใช่มั้ยเนี่ย”

ทุกคนต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ  จากนั้นก็เริ่มตื่นเต้น

หลี่เฉิงคุนพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

“แน่นอน  ครั้งนี้คุณชายฉินได้รับโอกาสอันดีเยี่ยม  ในด้านพลังก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลแล้ว”

“ในการแข่งครั้งนี้เห็นว่าเขาไม่แค่จะมาคว้าอันดับหนึ่งเท่านั้นนะ  แต่ยังอยากจะเหยียบย่ำพวกเย่จิ่นชิวให้จมดินด้วย !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นแววตาของพวกสวีเฟิงลุกวาว

“แปลว่าคุณชายฉินจะได้ครองใจหญิงงามนางแล้วนั้นน่ะสิ”

“แน่นอนสิ  ผู้หญิงทุกคนชื่นชมความแข็งแกร่ง  แม้แต่ราชินีน้ำแข็งอย่างเย่จิ่นชิวก็ไม่เว้นหรอก”

หลี่เฉิงคุนส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ

“ตราบใดที่คุณชายฉินแสดงพลังที่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดออกมา  แค่เย่จิ่นชิวธรรมดา ๆ ก็ไม่ใช่ตัวอะไรร้อก...”

สวีเฟิงหัวเราะเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ค่อย ๆ แข็งกร้าวขึ้น

“คุณชายคุนพูดถูกแล้ว  แบบนั้นไม่ใช่แค่เย่จิ่นชิวเท่านั้น  พวกลั่วซือหานเองก็อาจจะต้องคุกเข่าต่อหน้าคุณชายฉินด้วย”

“จริงสิ  ไอ้เวรเฉินมู่นั่นมันก็ไปฉกตัวเย่เมี่ยวเตี๋ยกับหวางหยู่หนิงไปตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อนด้วยไม่ใช่นิ  สาวสวยระดับเอสตั้งสี่คน ! คุณชายฉินนี่โชคดีเรื่องผู้หญิงจริง ๆ !”

หลี่เฉิงคุนเยาะเย้ยและเอียงคออย่างเย่อหยิ่ง

“คุณชายฉินได้แสดงเจตนาอย่างชัดเจนแล้วว่าครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเย่จิ่นชิวต้องคุกเข่าบนลานประลองเท่านั้น  แต่จะร่วมมือกับตระกูลจ้าวและตระกูลหลี่ของฉันนอกลานประลองช่วยกันกดดันตระกูลเย่เพื่อทำให้เย่จิ่นชิวเต็มใจเป็นผู้หญิงของเขา !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้น  สวีเฟิงและหมู่คณะก็รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีข่าวใหญ่เปิดเผยออกมา  ดวงตาของแต่ละคนต่างก็เป็นประกายและรีบยื่นหน้าไปสุมหัวกันเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม

และในขณะนั้นเอง

ฉินหลานและซูซิงหางและอื่น ๆ อีกมากมาย

ได้มาถึงแล้ว