บทที่ 12 คำสวดมนต์

โบสถ์ รูปปั้นเทพเจ้า แม่ชี การจับตัวประกัน การปิดปาก

องค์ประกอบที่น่าตื่นเต้นเหล่านี้รวมกันเข้า ทำให้เกิดภาพในหัวที่ชวนให้จินตนาการไปไกล

น่าเสียดาย

"อืออออ ช่วยด้วย~" แม่ชีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามแกะมือที่ปิดปากเธอออก ขายาวที่ดิ้นพล่าน ใบหน้างดงามแดงก่ำเพราะหายใจไม่ออก

เธอมองรูปปั้นเทพธิดาอย่างขอความช่วยเหลือ ขณะที่ผู้โจมตีลากร่างเธอออกจากโบสถ์

ทำไมเธอถึงถูกโจมตีในโบสถ์ของหมู่บ้านนี้

ช่วยด้วย! เธอกำลังจะถูกคนร้ายทำร้าย!

แม่ชีน้ำตาไหลด้วยความกลัว เมื่อถูกลากเข้าไปในพุ่มไม้หน้าโบสถ์ เธอเห็นหญิงสาวผมทองในชุดยาวเปื้อนเลือดยืนพิงกำแพงอยู่ กำลังยิ้มให้เธออย่างขอโทษขอโพย

"ชู่ คุณแม่ชี พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรมากนักหรอก" เรเทธีเซียยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก

"พวกเราแค่ต้องการขอความช่วยเหลือ คุณจะไม่กรีดร้องด้วยความกลัวใช่ไหมคะ?"

"......"

แม่ชีกะพริบตาปริบๆ มองเรเทธีเซียที่ยังคงยิ้มอย่างมีไมตรี ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามือที่ปิดปากเธอไว้คลายออก

เธอถอนหายใจเฮือกเบาๆ

ซีมู่ยืดแขนเล็กน้อย มองแม่ชีที่ดูน่าสงสารตรงหน้า แล้วอธิบายว่า "ขอโทษนะครับ คุณแม่ชี"

เขามองไปทางเรเทธีเซียที่บาดเจ็บ

"เพื่อนผมต้องการรักษาอาการบาดเจ็บ และต้องการที่พักพิงชั่วคราวที่ปลอดภัย คุณช่วยพวกเราได้ไหมครับ?"

"ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมต้องจับตัวฉันแบบนี้ด้วยล่ะ!" แม่ชีเม้มปาก ตบอกเบาๆ ด้วยความโล่งอก

จากนั้นเธอก็เห็นสายตาเย็นชาของอัศวินในชุดเกราะสีเงิน

"เพราะเราไม่สามารถไว้ใจคุณได้" ซีมู่พูดสั้นๆ "คืนนี้ผมจะจับตาดูคุณตลอด ถ้าคุณพยายามเปิดเผยการมีตัวตนของพวกเรา ผมจะบีบคอคุณทันที"

แม่ชี: "......"

ถ้าตอนนี้เธอตะโกนขอความช่วยเหลือ เธอจะถูกอัศวินในชุดเกราะเงินฆ่าทิ้งทันที และวิญญาณจะได้ขึ้นสวรรค์ไปพบเทพธิดาเร็วขึ้นไหมนะ

"ขอโทษนะคะ พวกเราก็ไม่มีทางเลือก" เรเทธีเซียยิ้มอย่างรู้สึกผิด ขอโทษแม่ชีที่ดูหมดอาลัยตายอยาก

"พรุ่งนี้พวกเราก็จะไปแล้วล่ะค่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ เชิญตามฉันมาเลย" แม่ชีประสานมือ ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ฉันไม่อาจเพิกเฉยต่อคนบาดเจ็บได้"

"ดี" ซีมู่ดึงเรเทธีเซียขึ้นมา อุ้มเธอไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งชักดาบใหญ่หนักออกมาจ่อที่ลำคอของแม่ชี

"ไปกันเถอะ พาพวกเราไปรักษาอาการบาดเจ็บและพักผ่อน"

"......" รอยยิ้มอ่อนโยนของแม่ชีเริ่มแข็งเกร็ง แต่ร่างกายก็ยังเชื่อฟังดี นำพาซีมู่และเรเทธีเซียไปยังห้องพักของเธออย่างว่าง่าย

เธอศรัทธาในเทพธิดาแห่งชีวิต จึงให้ความสำคัญกับชีวิตเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของคนอื่น เธอก็ยังให้ความสำคัญกับชีวิตของตัวเองมากกว่าเล็กน้อย

เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เธอควรจะแจ้งยามรักษาการณ์ของหมู่บ้านก่อน เพื่อควบคุมตัวแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองคนนี้ไว้ก่อน หลังจากยืนยันว่าพวกเขาไม่มีอันตราย ค่อยทำการรักษา

แต่นั่นก็ต่อเมื่ออัศวินในชุดเกราะเงินไม่ได้ข่มขู่เธอ เธอไม่อยากให้คอตัวเองถูกบีบจนแหลก

ลองดูก่อนว่าสองคนนี้อันตรายแค่ไหน

...... ...

ในห้อง

แสงเทียนสั่นไหว ส่องสว่างทั่วห้องมืด

"รักษาทันเวลา ไม่ถึงกับเป็นแผลถึงตาย" แม่ชีนั่งข้างเตียง จับข้อมือของเรเทธีเซียเบาๆ มองดูบาดแผลจากลูกธนู

"ประกอบกับการรักษาของฉัน อีก 4-5 วันก็จะหายสนิท"

"ขอโทษนะคะ พวกเราไม่สามารถอยู่ได้ 4-5 วัน" เรเทธีเซียส่ายหน้า อธิบายกับแม่ชี "พวกเรากำลังถูกไล่ล่า อยู่นานเกินไปจะเป็นอันตราย"

"ถูกไล่ล่า?" แม่ชีขมวดคิ้ว ปฏิกิริยาแรกของเธอไม่ใช่การสงสารเรเทธีเซียและอัศวินในชุดเกราะเงิน

แต่เป็นความกังวลว่าความปลอดภัยของหมู่บ้านจะได้รับผลกระทบหรือไม่ ชาวบ้านจะถูกลากเข้ามาพัวพันด้วยหรือเปล่า ในฐานะที่เธอเป็นบุคลากรทางศาสนาเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน เธอต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของชาวบ้าน ไม่อาจเอาชีวิตของทั้งหมู่บ้านไปเสี่ยงเพื่อช่วยคนแปลกหน้า

เรื่องราวแบบในนิยายวีรบุรุษ ที่แม่ชีในหมู่บ้านเล็กๆ ช่วยเหลือคนแปลกหน้า แล้วทำให้ครอบครัว เพื่อนฝูงของตัวเองตกอยู่ในอันตราย ในกรณีที่แย่ที่สุดญาติและเพื่อนอาจต้องตายไปสองสามคน

สำหรับสถานะและจุดยืนของเธอแล้ว นั่นเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง

"เรเทธีเซียเป็นเจ้าหญิงองค์โตของอาณาจักรดอกไอริส เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์" ซีมู่กอดอก พูดล้อเล่นกับแม่ชี

"แต่ถูกน้องสาวแย่งชิงบัลลังก์ ตอนนี้กำลังถูกกลุ่มมือสังหารไล่ล่า รอให้พวกเรายึดอาณาจักรคืนมาได้ จะมอบทองคำให้คุณหนึ่งร้อยล้านเหรียญ"

"ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก" เรเทธีเซียอธิบายเสียงเบา แม้ว่าเธอจะยึดอาณาจักรคืนมาได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบทองคำหนึ่งร้อยล้านเหรียญเป็นรางวัล

"แต่ฉันสามารถให้สามหมื่นเหรียญทองได้"

"อย่างน้อยสามหมื่นก็ดูมีหวังที่จะได้รับ" แม่ชีพึมพำเบาๆ มือทั้งสองข้างจับข้อมือของเรเทธีเซีย แสงสีเขียวอ่อนเรืองออกมาจากมือ

ซีมู่เห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เริ่มรอคอยอย่างสงบ โลกนี้มีเทพเจ้ามากมาย และเทพธิดาแห่งชีวิตก็เป็นหนึ่งในนั้น ทั้งยังมีอำนาจสูงสุดในบรรดาเทพเจ้าทั้งหมด รองจากเทพเจ้าแห่งความรู้ทั้งปวงที่มีตำแหน่งสูงสุดเท่านั้น

แต่เดิม โลกเป็นหนึ่งเดียวกัน จนกระทั่งเทพเจ้าแห่งความรู้ทั้งปวงเสด็จลงมา ปลูกต้นไม้ต้นหนึ่ง โลกที่เคยเป็นหนึ่งเดียวก็เริ่มเคลื่อนไหว ความขัดแย้งและความเป็นหนึ่งเดียวกันก็กำเนิดขึ้น

และเทพธิดาแฝดแห่งความตายและชีวิตก็ถือกำเนิดขึ้นมาด้วย

หลังจากนั้น พร้อมกับการปะทะกันของความขัดแย้งและความเป็นหนึ่งเดียว โลกก็เติบโตขึ้น แนวคิดที่ซ่อนอยู่ในความเป็นหนึ่งเดียวก็ปรากฏออกมา

ความรู้ สงคราม โรคระบาด ความมั่งคั่ง สัญญา ความงาม ศิลปะ การวางแผน การโกหก และแนวคิดอื่นๆ กลายเป็นเทพเจ้าที่สามารถรับรู้ได้

และในบรรดาเทพเจ้าเหล่านี้ เทพธิดาแห่งชีวิตเป็นเทพเจ้าที่มีอำนาจรองจากเทพเจ้าแห่งความรู้ทั้งปวงเท่านั้น

ครู่ต่อมา

แม่ชีเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ยิ้มให้เรเทธีเซียที่ดูอ่อนแรง "รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปเอายามา"

เธอลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินออกไปนอกห้อง แต่กลับพบว่าไหล่ของเธอถูกซีมู่กดไว้ สายตาของทั้งสองสบกัน

"ไปด้วยกัน"

"...พอดีต้องการคนช่วยเหมือนกัน" แม่ชีพูดอย่างไม่เต็มใจ พาซีมู่ออกไปยังห้องยา

เธอไม่เพียงแต่รับผิดชอบดูแลความศรัทธาของชาวบ้าน แต่ยังทำหน้าที่...หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้นคือ บุคลากรทางศาสนาทุกคนที่สังกัดเทพธิดาแห่งชีวิต ล้วนเป็นบุคลากรทางการแพทย์

ในสายตาของผู้คนในโลกนี้ แนวคิดเรื่องแพทย์นั้นเชื่อมโยงกับบุคลากรทางศาสนาอย่างใกล้ชิด แทบจะเป็นเรื่องเดียวกันเลยทีเดียว

...... ...

ในห้องยา

"อ้อใช่ คุณแม่ชีครับ" ซีมู่อุ้มสมุนไพรกองใหญ่ มองแม่ชีที่ดูเหมือนจงใจให้เขาขนของมากๆ แล้วถาม

"ผมสามารถเรียนรู้คำสวดมนต์เพื่อรักษาได้ไหมครับ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าอยากเรียนรู้คำสวดมนต์" แม่ชีแค่นเสียง อธิบายให้ซีมู่ฟัง "ก็ต้องมีความศรัทธาที่แรงกล้าเพียงพอ"

"ผมมีความศรัทธาอย่างลึกซึ้งต่อเทพธิดาแห่งชีวิตครับ!" ซีมู่พูดอย่างจริงจัง ส่วนแม่ชีก็ตกลงตามคำขอของซีมู่ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนอยากดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

การจะเรียนรู้คำสวดมนต์ได้นั้น ต้องมีความศรัทธาที่มั่นคงเพียงพอ และต้องมีความเข้าใจในแนวคิดเรื่องชีวิตในระดับหนึ่งด้วย

ในหมู่บ้านที่มีคนมากมายขนาดนี้ นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครสามารถใช้คำสวดมนต์ที่เกี่ยวข้องกับเทพธิดาแห่งชีวิตได้เลย

อย่างไรก็ตาม ไม่นานนัก

"นี่...เป็นไปได้ยังไง!"

ในห้องโถงใหญ่ของโบสถ์ แม่ชีเอามือปิดปากด้วยความตกใจ มองแสงสีเขียวอ่อนที่เรืองออกมาจากฝ่ามือของซีมู่ อัศวินคนนี้เชื่อในเทพธิดาแห่งชีวิตจริงๆ หรือ

ซีมู่ลดมือลง ยิ้มให้แม่ชี "ดูเหมือนจะไม่ยากเท่าไหร่นะครับ"

(จบบทที่ 12)