ตอนที่ 311 แกกล้าทำหม้อไฟของข้าพังเหรอวะ?

ผู้เล่น A: "อา หม้อไฟราชาเจ้าสมุทรนี่มันหอมจริงๆ!"

ผู้เล่น B: "มันแน่อยู่แล้วดิ!"

ผู้เล่น C: "เร็วเข้า ข้าจะเติมเนื้อ!"

ผู้เล่น D: "เต้าหู้พันใบของข้าหายไปไหนวะ?"

มารในใจ A: "อร่อยๆ!"

มารในใจ B: "อันนี้ก็อร่อย อันนั้นก็อร่อย!"

มารในใจ C: "กินๆๆ!"

มารในใจ D: "หม้อไฟราชาเจ้าสมุทร โคตรอร่อย สุดยอดไปเลย!"

หมอถัวลี่หันขวับกลับมา ก็เห็นว่าข้างหม้อไฟนั่นไม่ได้มีแค่สี่ร่างอีกต่อไป แต่มีถึงแปดร่างกำลังล้อมวงกินหม้อไฟกันอย่างเมามัน

สี่ร่างในนั้น...

เชี่ยเอ๊ย ดันเป็นมารในใจที่เกิดจากพลังของตนเอง!

ที่บัดซบที่สุดคือ ไอ้พวกมนุษย์สี่คนนั้นยังไม่รู้หอยรู้แตดอะไรเลย มัวแต่สวาปามกันอย่างเมามัน ทำเหมือนมารในใจไม่มีตัวตน ถุย! หรือว่าพวกมันไม่ได้สังเกตเลยว่าไอ้ร่างข้างๆ นั่นคือมารในใจของพวกมันเอง?

"พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่? ฆ่าพวกมันซะสิ!"

"อร่อยๆ!"

"รีบลงมือสิวะ!"

"อันนี้ก็อร่อย อันนั้นก็อร่อย!"

"รีบฆ่าพวกมันสิโว้ย ไอ้พวกมารในใจขยะเอ๊ย!"

"เติมเนื้อ ถึงเวลาเติมเนื้อแล้ว!"

หมอถัวลี่แหกปากตะโกนอยู่นาน แต่ก็ไร้ประโยชน์ โมโหจนแทบจะกระอักเลือด

ไม่ต้องพูดถึงไอ้มนุษย์สี่คนที่ทำเหมือนคำพูดของเขาเป็นลมตด สิ่งที่ทำให้ปรี๊ดแตกที่สุดก็คือ มารในใจที่เกิดจากพลังของเขาเองแท้ๆ กลับไม่เห็นหัวเขาเลยสักนิด?

"พวกเจ้า ทำให้ข้าผู้นี้โกรธแล้ว!" หมอถัวลี่สูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ชกหมัดลงบนพื้น

"ปัง!" แรงกระแทกมหาศาลปะทุขึ้นราวกับแผ่นดินไหว!

หม้อไฟและโต๊ะทั้งตัวถูกกระแทกจนลอยละลิ่ว ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ก็ลอยกระเด็นขึ้นไปพร้อมกัน ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้พวกมดปลวก คราวนี้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของข้าผู้นี้แล้วหรือยัง?" เมื่อเห็นว่าในที่สุดตนก็ขัดจังหวะการกินหม้อไฟของอีกฝ่ายได้ หมอถัวลี่ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

"ไอ้เวรนี่มันมาจากไหนวะ?"

"เชี่ยเอ๊ย เนื้อที่ข้าเพิ่งต้มสุกตกพื้นหมดเลย! แม่ร่วงเอ๊ย!"

"สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดในชีวิต ก็คือคนมาขัดจังหวะตอนกินหม้อไฟนี่แหละ!"

"ไม่ต้องถามให้มากความ วันนี้ตีไอ้เด็กเวรนี่ให้ตาย!"

ผู้เล่นทั้งสี่หันขวับกลับมา ล็อกเป้าหมายไปที่หมอถัวลี่!

แทบจะในเวลาเดียวกัน มารในใจทั้งสี่ก็หันขวับกลับมา ล็อกเป้าหมายไปที่หมอถัวลี่เช่นกัน!

"หืม?" หมอถัวลี่ยังไม่ทันตั้งตัว

"เกียร์สอง ก้าวพริบตาเทวะ!"

ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน พุ่งออกไปในพริบตา!

"ตูม!" ฝ่าเท้าทั้งแปดข้างกระแทกเข้าที่หน้าของหมอถัวลี่อย่างจัง!

หมอถัวลี่: ???

"เชี่ย เนื้อของข้าตกพื้น เอ็งมีปัญญาชดใช้ไหมวะ?"

"วันๆ ไม่รู้จักบำเพ็ญเพียร เอาแต่หาเรื่อง!"

"ถ้าไม่กระทืบเอ็งจนขี้แตก ถือว่าเอ็งขี้สุดแล้ว!"

"บวกมัน!"

ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ร่วมมือกัน รุมกระทืบหมอถัวลี่อย่างบ้าคลั่ง รองเท้าที่เปื้อนขี้สัตว์อสูรไม่ทราบชนิดประทับลงบนหน้าของหมอถัวลี่ดังปังๆ ๆ นับร้อยครั้ง

กระทืบอยู่เต็มๆ สิบลมหายใจ ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ถึงได้หยุดมือ

"ไปๆ ๆ อย่าหัวร้อนเลย กินต่อดีกว่า!"

"เสียเวลาอันมีค่าของข้าจริงๆ! ไอ้เด็กเวรนี่มันมาจากไหนวะ?"

"ถุย! เชี่ย ถ้ากล้ามาหาเรื่องอีก เจอที่ไหนพ่อจะกระทืบที่นั่น!"

ผู้เล่นทั้งสี่ถ่มน้ำลายใส่หน้าหมอถัวลี่กองใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่หม้อไฟ เตรียมตัวกินต่อ

"พวกแกแส่หาที่ตาย!!!" หมอถัวลี่โกรธจัด กลิ่นอายรอยประทับมารยี่สิบสี่สายปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน!

"ตูม!!!" กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวกวาดพัดออกไปราวกับพายุคลั่ง!

เพียงชั่วอึดใจ หม้อไฟและโต๊ะก็ไม่อาจต้านทานได้ ถูกกลิ่นอายที่ปะทุขึ้นมาทำลายจนแหลกละเอียด!

ชิ้นเนื้อราชาเจ้าสมุทร กระเพาะราชาเจ้าสมุทร เนื้อสไลด์ราชาเจ้าสมุทรที่ปลิวว่อนเต็มฟ้า รวมถึงน้ำจิ้มงา กระเทียมบด น้ำมันพริกหม่าล่า และวัตถุดิบอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน แตกกระจายกลางอากาศและสลายหายไปจนหมดสิ้น!

"พวกเจ้ารนหาที่ตายเอง! พวกเจ้าไม่รู้เลยว่ากำลังยั่วยุตัวตนระดับไหนอยู่!"

"ข้าผู้นี้คือหมอถัวลี่! ผู้บัญชาการกองพลที่สองภายใต้สังกัดของท่านมารลี่ซ่า! เผ่ามารระดับห้าอันแข็งแกร่ง ผู้ครอบครองรอยประทับมารยี่สิบสี่สาย ผู้ได้รับการขนานนามว่าผู้ควบคุมมารในใจ ท่านหมอถัวลี่!

"ไอ้พวกมดปลวกเอ๊ย ถึงจะไม่รู้ว่าพวกเจ้าใช้วิธีอะไรควบคุมมารในใจ แต่แล้วยังไงล่ะ? ขยะขอบเขตก่อเกิดเขตแดนอย่างพวกเจ้า คิดจะทำอันตรายข้าผู้นี้ได้แม้แต่เส้นขนงั้นรึ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าผู้นี้จะแสดงพลังให้ดู จะบดขยี้พวกเจ้าให้แหลก บดให้แหลก แล้วก็บดให้แหลก!!!"

หมอถัวลี่คำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น!

การรุมกระทืบของผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่เมื่อครู่นี้ ไม่ได้ทำอันตรายหมอถัวลี่ได้แม้แต่นิดเดียว!

ไม่แม้แต่จะทำให้ผิวหนังของหมอถัวลี่ถลอกด้วยซ้ำ!

พลังของรอยประทับมารยี่สิบสี่สายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!

นั่นคือเผ่ามารระดับห้า เทียบเท่ากับยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ระดับเทวะโอสถ!

มดปลวกขอบเขตก่อเกิดเขตแดนกระจอกๆ จะทำอันตรายได้ยังไง?

หมอถัวลี่แค่โดนกระทืบจนมึนงงไปชั่วขณะเท่านั้น!

มารในใจที่เกิดจากพลังของตัวเอง กลับหันมากระทืบตัวเองเนี่ยนะ?

มารในใจก่อกบฏได้ด้วยเหรอวะ? ตั้งแต่เกิดมาตลอดการเข่นฆ่าสามพันปี หมอถัวลี่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย!

แต่ช่างเถอะ!

มารในใจก่อกบฏรึ?

ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าผู้นี้ก็จะฆ่าทิ้งให้หมด!

พลังของเผ่ามารระดับห้า รอยประทับมารยี่สิบสี่สาย จะให้ไอ้พวกมดปลวกมนุษย์พวกนี้ได้เห็นเป็นขวัญตา!

"หืม?" ทว่าหมอถัวลี่กลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงแปลกๆ ในอากาศ

"หม้อไฟ หายไปแล้ว?" ผู้เล่นทั้งสี่มองไปที่หม้อไฟที่แทบจะกลายเป็นเถ้าถ่านพร้อมกัน ทุกคนถึงกับช็อกแดก

จากนั้น...

ก็คือความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด!

"ตูม ตูม ตูม!!!" แรงกดดันมหาศาลปะทุขึ้นพร้อมกัน!

กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากร่างของผู้เล่นทั้งสี่!

กลิ่นอายแห่งพลังแห่งเจตจำนง!

ที่บัดซบยิ่งกว่านั้นคือ บนร่างของมารในใจทั้งสี่ ก็มีกลิ่นอายอันน่ากลัวปะทุออกมาเช่นกัน!

กลิ่นอายของพลังแห่งเจตจำนงแบบคูณสอง!

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้ง 4 บรรลุพลังแห่งเจตจำนง: แกกล้าทำหม้อไฟของข้าพังเหรอวะ? ระดับ: ขั้นต้น!"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้ง 4 บรรลุพลังแห่งเจตจำนง: เสียงสะท้อนของสายแดก ระดับ: ขั้นต้น!"

ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ ปะทุพลังแห่งเจตจำนงระดับขั้นต้นออกมาพร้อมกัน!

จากนั้น พลังแห่งเจตจำนงที่เหมือนกันเป๊ะทั้งแปดสายก็เกิดการสั่นพ้อง หลอมรวมเข้าด้วยกันและปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วอึดใจ พลังแห่งเจตจำนงของทั้งแปดคนก็ส่งเสริมซึ่งกันและกัน จนไปถึงระดับที่ทัดเทียมกับขั้นสมบูรณ์!

แต่เรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็เกิดขึ้นอีกครั้ง!

"ตูม ตูม ตูม!" เบื้องหลังผู้เล่นทั้งสี่ พลังสายเลือดสัตว์อสูรนับล้านสายปะทุขึ้นพร้อมกัน!

ส่วนเบื้องหลังมารในใจทั้งสี่ ก็ปะทุพลังสายเลือดสัตว์อสูรที่เพิ่มเป็นสองเท่า หรือกว่าสองล้านสายออกมาพร้อมกัน!

"???" หมอถัวลี่ถึงกับเอ๋อแดกไปเลย ถึงกับอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"ทุกคน ใจเย็นๆ พวกเจ้าต้องใจเย็นๆ นะ!"

"ใจเย็นพ่องดิ!!!"

ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่คำรามลั่นพร้อมกัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หมอถัวลี่!

"ตูม!!!" ความเร็วของผู้เล่นทั้งสี่นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทั้งสี่ลงมือพร้อมกัน หมัดทั้งสี่ปะทะเข้าที่ร่างของหมอถัวลี่อย่างจัง!

"พรวด!" หมอถัวลี่กระอักเลือดคำโต หน้าอกถูกทะลวงเป็นรูโหว่สี่รู!

ได้รับบาดเจ็บสาหัสในพริบตา!

แต่ทันใดนั้น มารในใจทั้งสี่ก็กระโดดขึ้นกลางอากาศ ฟาดลูกเตะทั้งสี่เข้าใส่ ทำลายหน้าอกของหมอถัวลี่จนแหลกละเอียด!

"ข้าผู้นี้จะสู้ตายกับพวกเจ้า!"

"ตูม ตูม ตูม!"

"เดี๋ย... เดี๋ยวก่อน..."

"ตูม ตูม ตูม!"

"เลิกตีได้แล้ว เลิกตีได้แล้ว!!!"

"ตูม ตูม ตูม!"

หมอถัวลี่ร้องไห้แล้ว!

ทำไมกัน?

ทำไมมดปลวกมนุษย์ขอบเขตก่อเกิดเขตแดนทั้งสี่คนนี้ ถึงมีสายเลือดสัตว์อสูรมากกว่าหนึ่งล้านสายในร่าง?

และหลายสายในนั้นยังเป็นของมหาอสูรขอบเขตวัฏจักรอัมฤทธิ์ด้วย?

พวกมันไปเอาสายเลือดมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

แต่ที่ไร้สาระที่สุดก็คือ...

ทำไมแค่ข้าพังหม้อไฟเน่าๆ ไปใบเดียว พวกมันทั้งสี่คนถึงได้เดือดปุดๆ ขนาดนี้? ถึงกับบรรลุพลังแห่งเจตจำนงที่เหมือนกันเป๊ะพร้อมกัน? แถมยังสั่นพ้องส่งเสริมกันจนเทียบเท่ากับขั้นสมบูรณ์อีก?

นี่แม่งก็ช่างมันเถอะ!

แต่ทำไม...

มารในใจที่เกิดจากพลังของข้าแท้ๆ ดันเสือกบรรลุพลังแห่งเจตจำนงไปด้วย แล้วยังหันมากระทืบข้าพร้อมกันอีก?

"เดี๋ยวก่อน... ข้าผู้นี้ ก่อนตายข้ามีเรื่องอยากจะถาม..." หมอถัวลี่ยกมือที่อาบไปด้วยเลือดและมีสภาพเละเทะขึ้นมา

"?" ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ชะงักไป

"พวกเจ้า ไม่ปรารถนาพลังงั้นรึ?" หมอถัวลี่ถาม

ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร การมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งอย่างสายเลือดสัตว์อสูรนับล้านสาย ย่อมต้องมีความปรารถนาในพลังอย่างสุดซึ้งถึงจะครอบครองมันได้!

เมื่อปรารถนาพลัง ก็ย่อมก่อเกิดมารในใจที่แสวงหาพลัง!

มารในใจที่แสวงหาพลังเช่นนี้ สิ่งแรกที่ควรทำก็คือการฆ่าร่างต้น เพื่อช่วงชิงพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นมาไม่ใช่รึ?

"พลัง? ไม่อินว่ะ!" ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่ตอบพร้อมกัน

???

"แล้วอำนาจล่ะ? สาวงามล่ะ? วาสนาล่ะ? โชคชะตาล่ะ?" หมอถัวลี่ยิงคำถามกระแทกวิญญาณสี่คอมโบซ้อน!

ของพวกนี้ ไม่มีมนุษย์คนไหนที่จะไม่แสวงหาหรอก!

ตราบใดที่มีความปรารถนา ย่อมต้องเกิดมารในใจ และมารในใจก็จะฆ่าร่างต้นเพื่อตอบสนองความปรารถนานั้น!

"พวกข้าขี้เกียจแม้แต่จะไปเก๊กหล่อขิงคนอื่น จะไปแคร์ของพวกนี้ทำไม? ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการกินหม้อไฟของข้าลดลง!" ทั้งแปดเสียงตอบพร้อมกัน

"งั้น... ต่อให้ความปรารถนาของพวกเจ้าคือการกิน! มารในใจของข้าเอ๋ย พวกเจ้ารีบไปฆ่ามนุษย์ทั้งสี่คนนี้สิ ทำแบบนี้ พวกเจ้าก็จะได้ครอบครองของอร่อยพวกนั้นแต่เพียงผู้เดียวไม่ใช่รึ?" หมอถัวลี่เอ่ยช้าๆ ในที่สุดก็พูดประโยคที่เจ้าเล่ห์ที่สุดออกมา!

ในเมื่อสู้ด้วยกำลังไม่ได้...

ก็ต้องใช้แผนการสกปรกแล้ว!

หมอถัวลี่รู้ตัวว่ากำลังจะตาย ทางรอดเดียวก็คือการยุแยงมารในใจให้แปรพักตร์!

ตราบใดที่มารในใจแปรพักตร์ ก็ย่อมสามารถฆ่ามนุษย์ทั้งสี่คนนี้ได้!

ถึงตอนนั้น มารในใจกลับคืนมา ตัวเขาก็จะรอด!

"หึหึหึ ฆ่ามนุษย์ทั้งสี่คนนี้ซะ ก็จะได้ฮุบหม้อไฟอะไรนั่นไว้คนเดียว แบบนี้ไม่ดีกว่ารึ?" หมอถัวลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายอย่างยิ่ง

"แกโง่ปะเนี่ย!"

"หม้อไฟน่ะ ต้องแย่งกันกินหลายๆ คนดิวะถึงจะโคตรอร่อย!"

"เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ แกมันโง่ของแท้!"

"ฆ่าแม่งเลย!"

ผู้เล่นทั้งสี่และมารในใจทั้งสี่พูดพร้อมกัน ราวกับกำลังประกาศสัจธรรม

หมอถัวลี่: ???

"เดี๋ย... เดี๋ยวก่อน..."

"ตูม ตูม ตูม!"

ฝ่าเท้าใหญ่ทั้งแปดกระทืบลงมา บดขยี้หมอถัวลี่จนกลายเป็นเศษเนื้อ ตายสนิทชนิดที่ตายกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

"ไอ้นี่มันกินได้ปะ? หืม? โคตรแข็งเลย!" ผู้เล่นคนหนึ่งหยิบแก่นมารของหมอถัวลี่ขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ไม่รู้ว่ะ ในถุงมิติของข้ามีหม้อสแตนเลสใบใหญ่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ยังไม่ได้ใช้ ลองดูไหมล่ะ?"

"เอาดิ ต้มไปนานๆ หน่อย เดี๋ยวก็เปื่อยเองแหละ!"

"ถ้าต้มไม่เปื่อยก็เคี่ยวแม่งเลย กระดูกยังเคี่ยวจนละลายได้ โรยยี่หร่า ทาน้ำพริก จิ้มน้ำส้มสายชูหน่อย อา... หอมฟุ้ง!"

"กินๆๆ!"

ร่างทั้งแปดพูดไปพลางหยิบหม้อไฟออกมาอีกใบ จัดเตรียมวัตถุดิบต่างๆ ลงไป จากนั้นก็โยนแก่นมารของหมอถัวลี่ลงไปก้นหม้อแล้วค่อยๆ ต้ม

ไม่ไกลนัก บนหัวครึ่งซีกที่หลงเหลืออยู่ของหมอถัวลี่ น้ำตาสีดำหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลรินลงมา...