บทที่ 1140 ไต้ซือดูออกได้อย่างไร? อาตมาเดาเอา!!!

ซูม่อ: ?

หมายความว่าไง?

ชื่อเสียงของฉันเนี่ย เลื่องลือไปไกลขนาดนี้เลยเหรอ?

ถึงขนาดทำให้หลวงตาผู้ทรงศีลที่มีท่าทางเมตตาตรงหน้า ยอมกล่าววาจาไม่สำรวมออกมาเลยเนี่ยนะ?

ซูม่อถลึงตาใส่ชวนเอ๋อร์อย่างแรง

เป็นเพราะเจ้านี่แท้ๆ

จะแต่งฉายาให้ทั้งที ก็ไม่แต่งให้มันเพราะๆ หน่อย อะไรคือปีศาจเห็นแล้วต้องฉี่ราด?

ฉันเป็นยาขับปัสสาวะหรือไง?

ชวนเอ๋อร์เกาหัวพลางยิ้มแห้งๆ ถอยไปยืนข้างหลังต้าเฮย ไม่ปริปากพูดอะไรอีก

ตอนนั้นก็แค่กะเอาให้มันสัมผัสคล้องจองเฉยๆ

คิดไม่ถึงว่าชื่อเสียงของเจ้านายจะขจรขจายไปไกลขนาดนี้

"อมิตตพุทธ"

หลวงตายิ้มละไม พลางประนมมือ: "ประสกโปรดอย่าถือสา!"

"คำพูดเหล่านี้ ล้วนเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้ความของอาตมาเล่าให้ฟังทั้งนั้น"

"ตอนนั้นอาตมายังนึกสงสัยอยู่เลยว่า กุ่ยเจี้ยนโฉว(ผีเห็นผีครวญ) ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังข่มขวัญผู้คนเช่นนี้ จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร?"

"ได้มาพบในวันนี้"

"ประสกช่างหล่อเหลาสง่างาม ดูมีความรู้ความสามารถสมเป็นยอดคน ทำให้อาตมาประหลาดใจยิ่งนัก"

"อาตมายังไม่ทันได้ขอบคุณประสกเลย! หากไม่ใช่เพราะประสกยื่นมือเข้าช่วย ลูกศิษย์ที่ไม่ได้ความของอาตมาคนนั้น คงได้ฝังร่างอยู่กลางทะเลลึกไปแล้ว"

ซูม่ออึ้งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะนึกขึ้นได้

เชี่ย

หลวงตาตรงหน้านี้ คืออาจารย์ของไต้ซืออีเจี้ยเหรอ?

ซูม่อรู้สึกตกใจอยู่บ้าง

หลวงตาผู้นี้ดูแล้วกลิ่นอายราบเรียบธรรมดา ไม่มีร่องรอยของการฝึกตนเลยแม้แต่นิด กลับสามารถสั่งสอนผู้ฝึกตนอย่างไต้ซืออีเจี้ยออกมาได้?

ไม่ยอมรับไม่ได้จริงๆ

แต่ทว่า......

จะว่าไป หลวงตาคนนี้พูดจาน่าสนใจดีแฮะ ไม่หัวโบราณคร่ำครึ แถมยังรู้จักพลิกแพลงคำพูดมาชมเชยตนเองด้วย

อืม

ช่างน่ารักเหมือนกับไต้ซืออีเจี้ยจริงๆ

หัวแถวตรง

หางแถวถึงได้ไม่เบี้ยวสินะ

ไม่เหมือนพวกที่วัดเหลยหมิงพวกนั้น ที่แต่ละคนปั้นหน้าเป็นคนดีมีศีลธรรม เอะอะก็อ้างพระพุทธองค์ทรงเมตตา

"ที่แท้ไต้ซือก็คือพระอาจารย์ของไต้ซืออีเจี้ยนี่เอง เลื่อมใสมานานแล้วครับ"

ซูม่อทำความเคารพอย่างนอบน้อม: "ผู้น้อยซูม่อ คารวะไต้ซือครับ"

ชวนเอ๋อร์กับเจียวทมิฬเห็นดังนั้น ก็รีบทำความเคารพตามทันที

"พี่ผี ไต้ซืออีเจี้ยคือใครเหรอครับ?" เจียวทมิฬใช้ศอกสะกิดชวนเอ๋อร์พลางกระซิบถาม

"ถึงขนาดทำให้เจ้านายให้เกียรติขนาดนี้ หรือว่าไต้ซืออีเจี้ยคนนั้น จะเป็นยอดคนเหมือนเจ้านายด้วย?"

เจียวทมิฬแอบคิดในใจ

"อ้อ!"

"ไต้ซืออีเจี้ยน่ะเหรอ เป็นคนที่น่าสนใจมากคนหนึ่งเลยล่ะ"

ชวนเอ๋อร์ยิ้มกริ่มพลางกระซิบตอบ: "ต้าเฮย ถ้าแกมีฝีมือแค่ระดับปรมาจารย์ แกกล้าบวกตรงๆ กับระดับเด็ดดาราไหม?"

เจียวทมิฬส่ายหน้ารัวๆ : "นั่นมันตั๊กแตนขวางรถถัง เอาไข่ไปกระทบหินชัดๆ! การทำแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายเลย"

"ข้าไม่กล้า และไม่มีทางทำแบบนั้นแน่! เว้นเสียแต่ว่าระดับเด็ดดาราคนนั้นจะข่มเหงรังแกข้าจนถึงทางตัน การสู้ตายถวายหัวก็อาจจะพอลองดูได้"

ชวนเอ๋อร์ถามต่อ: "แล้วถ้าทำเพื่อคนธรรมดาที่ไม่เกี่ยวข้องกับแกเลยล่ะ?"

เจียวทมิฬอึ้งไป

"คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้า ข้าจะไปสู้ตายเพื่อพวกเขาทำไมล่ะ......"

พูดได้ครึ่งคำ เจียวทมิฬก็เริ่มเข้าใจ แววตาเริ่มมีความเคารพเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

"ถูกต้องแล้ว"

ชวนเอ๋อร์เอ่ยชม: "ไต้ซืออีเจี้ยคือคนประเภทนั้นแหละ"

"ยอมดวลเดี่ยวกับระดับเด็ดดารา เพื่อคนธรรมดาที่ไม่รู้จักกันเลย"

"ไม่มีความแค้นเคือง ไม่มีความเสียใจ ต่อให้ต้องตายก็ไม่นึกเสียดายชีวิต"

เจียวทมิฬพยักหน้า นัยน์ตาแนวตั้งมีความเลื่อมใสเพิ่มขึ้น: "คนแบบนี้สิ ถึงจะคู่ควรเรียกว่าไต้ซือ"

"ไม่เหมือนไอ้พวกที่วัดเชียนกู่นั่น......"

พอนึกถึงตอนที่ร่างเจียวถูกเฉือนทิ้ง เจียวทมิฬก็แค้นจนกัดฟันกรอด

และเพราะเหตุนี้เอง มันถึงไม่ค่อยถูกชะตากับพวกหัวโล้น ออกจะไปทางต่อต้านด้วยซ้ำ

พอได้ฟังชวนเอ๋อร์เล่าแบบนี้ มันจึงยอมนับถือ 'ไต้ซืออีเจี้ย' ขึ้นมาหลายส่วน

หลวงตาหัวเราะร่า ในปากฟันหน้าหายไปสองซี่ ดูเหมือนจะมีลมรั่วออกมาเวลาพูด

"ประสกซูช่างนุ่มนวลเหมือนหยกงามอย่างที่ลูกศิษย์อาตมาบอกไว้จริงๆ"

"รีบเข้าบ้านเถอะ"

"อาตมาจะรินน้ำชาให้"

"ลูกศิษย์อาตมาประเดี๋ยวก็คงกลับมาแล้ว"

หลวงตาพาพวกซูม่อทั้งสามคนเข้าบ้าน แล้วรินน้ำชามาสี่จอก วางไว้บนโต๊ะ แม้แต่มังกรวิญญาณก็ยังมีส่วนด้วย

มังกรวิญญาณไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พอได้รับอนุญาตจากซูม่อ ก็หมอบลงกับถ้วยชาแล้วซดน้ำชาดังซวบๆ ทันที

"ประสกทั้งสองคนดื่มไม่ได้ แค่ดมกลิ่นก็นับว่าไม่เลวแล้ว"

หลวงตามองไปที่ชวนเอ๋อร์และเจียวทมิฬ

"ต้นชาหลังวัดฝ่าอวิ๋น อาตมาปลูกเองกับมือ อยู่เป็นเพื่อนอาตมาผ่านลมหนาวมาหลายสิบปี รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว"

ชวนเอ๋อร์กับเจียวทมิฬสบตากัน แอบประหลาดใจในใจ หลวงตารูปนี้ดูแล้วกลิ่นอายราบเรียบธรรมดา

คิดไม่ถึงว่า——

จะมองออกจริงๆ หรือ?

เจียวทมิฬลองลูบหัวตัวเองดู ก่อนมานี่ข้าเก็บเขาเจียวไปหมดแล้วนะ

"ไต้ซือ ท่านดูออกได้ยังไงครับ..." ชวนเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะถามออกไป

หลวงตายิ้มพลางกล่าว "ลูกศิษย์อาตมาเคยบอกไว้ กุ่ยเจี้ยนโฉวมักจะมีภูตผีตนหนึ่งติดตามอยู่ข้างกายเสมอ เขาเรียกว่า 'พี่ผี'"

"อาตมาล่วงรู้ฐานะของประสกซู จึงเดาว่าโยมคงจะเป็น 'พี่ผี' ท่านนั้น"

ชวนเอ๋อร์รู้สึกเบิกบานใจและแอบภูมิใจอยู่นิดๆ

เห็นไหมล่ะ

ติดตามเจ้านายเนี่ย มีฐานะนะเว้ย

"ส่วนประสกท่านนี้......"

สายตาของหลวงตาตกลงบนร่างของเจียวทมิฬ ซูม่อเองก็เงยหน้าขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อาจารย์ของไต้ซืออีเจี้ย

มองออกได้อย่างไรว่าเจียวทมิฬไม่ใช่คน

หลวงตายิ้มอย่างขัดเขินแล้วกล่าวว่า: "เอาเถอะ! อาตมาเดาเอาเองน่ะ——"