บทที่ 1110 คุณซู มีคุณอยู่ด้วย ผมก็วางใจแล้ว!!!

คุยกันได้ไม่นาน ชายวัยกลางคนก็เดินกลับมา มองดูใบหน้าอันอ่อนเยาว์ตรงหน้า

เขาปวดใจเป็นระลอกๆ

สมาชิกเหล่านี้ อายุพอๆ กับลูกสาวของเขา แต่พวกเขากลับต้องแบกรับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ทะลุฟ้า ต้องต่อสู้เข่นฆ่ากับพวกภูตผีปีศาจเหล่านั้นทุกวัน

หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว

ก็จะเป็นเหมือนกับลูกสาวของตัวเอง......

ตายด้วยน้ำมือของภูตผีปีศาจ

ความเจ็บปวดในแววตาของชายวัยกลางคนปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ ก็ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อย่างรวดเร็ว

เรื่องแบบนี้

ไม่ควรจะเก็บมาคิด

เขาเงยหน้ามองดูเขาเสวียนกุย ลอบคิดในใจว่า: "เบื้องบนไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ ให้ฉันรออยู่ที่นี่เท่านั้น ที่เหลือปล่อยให้คนที่จะมาเป็นคนจัดการ"

"ลึกลับขนาดนี้เลยเหรอ?"

"เบื้องบนส่งใครมากันแน่?"

ชายวัยกลางคนกำลังคิดอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องอุทานดังมาจากที่ไกลๆ: "ผี......"

"มีผีบุกเข้ามาแล้ว"

"เตรียมพร้อม"

แกรก แกรก——

เสียงชักดาบศึกออกจากฝักดังขึ้นเป็นระลอก สายตาของทุกคนในสนามรบ ล้วนจับจ้องไปที่ทิศทางเดียวกัน

สายตาของชายวัยกลางคนก็มองตามมาเช่นกัน กลิ่นอายบนร่างพลุ่งพล่าน สีหน้ามืดครึ้ม

ผีไม่ดูตาม้าตาเรือตนไหนกัน ถึงได้วิ่งมารนหาที่ตายเอาป่านนี้?

"หืม?"

ชายวัยกลางคนนัยน์ตาสว่างวาบ ก็เห็นกลุ่มไอผีพุ่งทะยานมาจากที่ไกลลิบ

ชั่วพริบตา

กลุ่มไอผีนี้ ก็กลายเป็นรถม้าสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายผีสางอันน่าสะพรึงกลัว

บนรถม้า

มีธงผืนหนึ่งแขวนอยู่ โบกสะบัดพลิ้วไหวไปตามสายลม บนนั้นเขียนตัวอักษร 'ม่อ' ขนาดใหญ่เอาไว้

ตัวที่ลากรถม้า

คือผีที่สวมชุดสูท ใส่แว่นตากันแดด ไอผีพุ่งทะลุฟ้า กลิ่นอายชั่วร้ายน่าเกรงขาม

"คุณผี?"

ชายวัยกลางคนมองเห็นรถม้าผี ตอนแรกก็อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

คนที่มาจัดการกับปีศาจในบ่อสั่วหลง ที่แท้ก็คือเขาหรอกเหรอ?

ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าเป็นเขา งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ

ผีที่ลากรถม้า เขาย่อมจำได้ และไม่มีวันลืมเลือน

ลูกสาวของตัวเอง และซากศพของสหายเหล่านั้น ก็คือเขาที่เป็นคนแบกออกมาจากหมู่บ้านเฟิงเหมิน

"เก็บอาวุธซะ คนกันเอง"

ชายวัยกลางคนตวาดเสียงดัง สมาชิกสำนัก 749 ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก จากนั้นก็เก็บอาวุธเข้าที่

"รถม้าผี?"

"ฉันรู้แล้ว เขาคือกุ่ยเจี้ยนโฉว" มีผู้ฝึกตนร้องอุทานออกมา ทำเอาทุกคนตกใจสะดุ้ง

ฟึ่บ!

รถม้าเคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ ชวนเอ๋อร์มองเห็นฝูงชน เขารู้จักเครื่องแบบของคนพวกนี้

เป็นคนของสำนัก 749

"เจ้านาย ถึงที่หมายแล้วครับ" ชวนเอ๋อร์พูดกับทางห้องโดยสารเบาๆ จากนั้นก็เหยียดขาสองข้างจนตึง เบรกรถม้าอย่างเท่ และลงจอดตรงหน้าทุกคนอย่างมั่นคง

"คุณผี"

ชายวัยกลางคนก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว โค้งคำนับให้ชวนเอ๋อร์: "ได้เจอกันอีกแล้วนะครับ"

"เอ๊ะ?"

ชวนเอ๋อร์เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ทั้งตกใจและดีใจ: "ผู้อำนวยการเฉิง? คุณไม่ได้อยู่ที่เมืองเหอซื่อหรอกเหรอ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"เรื่องมันยาวน่ะครับ......แล้วคุณซูล่ะครับ?" ชายวัยกลางคนถาม

"เจ้านาย มีคนรู้จักครับ"

ชวนเอ๋อร์หันหน้าไปตะโกนบอก "ผู้อำนวยการเฉิงชิงซาน จากเมืองเหอซื่อครับ"

ซูม่อเลิกม่านรถม้าขึ้น มองเห็นเฉิงชิงซาน ชายวัยกลางคนผู้มีตบะแข็งแกร่งผู้นี้ เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่หมู่บ้านเฟิงเหมินในวันนั้น ก็ดูซูบผอมและแก่ชราลงไปอีกหลายส่วน

ผมที่จอนทั้งสองข้างถูกย้อมด้วยสีขาวไปไม่น้อย

"ผู้อำนวยการเฉิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

ซูม่อโค้งคำนับเล็กน้อย เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าจะมาเจอคนคุ้นเคยที่นี่

เฉิงชิงซานหัวเราะฮ่าๆ ก้าวไปจับมือซูม่อ: "คุณซู มีคุณอยู่ด้วย ผมก็วางใจแล้ว"

กลุ่มผู้ฝึกตนที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉิงชิงซาน ต่างก็มองซูม่อด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก

กุ่ยเจี้ยนโฉวในตำนานผู้นี้......

ก็ไม่ได้มีสามหัวหกแขนซะหน่อยนี่นา

"เอ๊ะ! ผู้อำนวยการเฉิงเหมือนจะสนิทกับกุ่ยเจี้ยนโฉวมากเลยนะ?" มีคนเอ่ยปากเสียงเบา

"ฉันได้ยินมาว่า......เรื่องที่หมู่บ้านเฟิงเหมินในวันนั้น ก็ได้กุ่ยเจี้ยนโฉวเป็นคนช่วยจัดการนั่นแหละ"

"ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน ภูตผีที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านปิดผนึกนั่นร้ายกาจมาก พวกเราเสียคนไปในนั้นไม่น้อยเลย แม้แต่ศพก็ยังหาไม่เจอ"

"แล้วก็เป็นผีตนหนึ่ง ที่แบกพวกเขากลับออกมา น่าจะเป็นเขาคนนี้แหละมั้ง?"

สายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและซาบซึ้งใจของกลุ่มผู้ฝึกตน ตกมาอยู่ที่ร่างของชวนเอ๋อร์

ชวนเอ๋อร์ยืดอกขึ้น รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

แม่มเอ๊ย

ความรู้สึกที่ได้รับการเคารพยกย่องจากผู้คน

มันดีจริงๆ

ได้ติดตามเจ้านาย

ดีจริงๆ เล้ย

"ผู้อำนวยการเฉิง มาเมืองซูเฉิงได้ยังไงครับ?" ซูม่อเอ่ยถามยิ้มๆ

"เฮ้อ"

เฉิงชิงซานแววตาหม่นหมองลง กล่าวว่า: "ผู้รับผิดชอบของเมืองซูเฉิงเดิมทีเป็นเพื่อนสนิทของผมเอง เมื่อหลายวันก่อนตอนที่ต่อสู้กับภูตผี เพื่อปกป้องคนธรรมดาทั้งหมู่บ้าน เขาก็เลยพลีชีพตายตกไปตามกันกับผีตนนั้นน่ะครับ"

"ผมมาที่นี่ ก็เพื่อมารับตำแหน่งแทนเขา เพื่อรักษาความสงบสุขของเมืองซูเฉิงไว้ครับ"

ซูม่อแววตาแฝงความขอโทษ: "เสียใจด้วยนะครับ"

ถึงแม้ว่าจะมีตัวเองช่วยแบ่งเบาภาระความกดดันไปได้บ้างแล้ว แต่สำนัก 749 ก็ยังมีคนอีกนับไม่ถ้วน ที่ใช้ชีวิตของตัวเองปกป้องความสงบสุขของประเทศมังกรอยู่ตลอดเวลา

"ไม่เป็นไรครับ"

เฉิงชิงซานยิ้มอย่างปลงตก: "มาเมืองซูเฉิงก็ดีเหมือนกัน พอดีจะได้มาพักผ่อนหย่อนใจด้วย"

ซูม่อเม้มปาก

เขาย่อมรู้ดี ถึงความหมายในคำพูดของเฉิงชิงซาน ลูกสาวของเขา ได้กลายเป็นชื่อบรรทัดหนึ่งที่ไม่สะดุดตาบนป้ายหลุมศพไปเสียแล้ว

ซูม่อกำลังจะเอ่ยปาก

ทันใดนั้น

พื้นดินก็สั่นสะเทือน เสียงคำรามดังกึกก้องกัมปนาท ดังมาจากยอดเขาเสวียนกุยที่อยู่ไกลออกไป!