ตอนที่ 134: มังกรจระเข้โบราณ (ฟรี)

“เซ็ตศักดิ์สิทธิ์มังกรพิโรธ… ต่อให้มีเขามังกรกับกระดูกมังกร อัตราสำเร็จก็ยังต่ำขนาดนี้” ออร์สันขมวดคิ้ว

เมื่อคืนเขาไปหาเผ่าคนแคระสีเทาพร้อมวัตถุดิบจากมังกรน้ำแข็ง แต่ถึงจะมีพวกนั้นช่วย อัตราการสร้างเซ็ตศักดิ์สิทธิ์มังกรพิโรธเลเวล 35 ก็ยังอยู่แค่ 35%

วิธีเพิ่มเป็น 70% ก็มีอยู่ นั่นคือใช้ผลึกมังกรศักดิ์สิทธิ์เป็นวัตถุดิบหลัก

แต่เขาไม่คิดว่าคุ้ม เพราะตอนนี้ผู้กลืนกินความตายมีค่าการเติบโตจากการกลืนกินถึง 300% แล้ว และจำเป็นต้องใช้ผลึกมังกรเพื่อเลื่อนขั้นเป็นสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครอง

เมื่อเทียบกันแล้ว แน่นอนว่าต้องให้ความสำคัญกับการอัปเกรดสัตว์ขี่ก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้ใช้ผลึกมังกร ก็แค่เพิ่มโอกาส ไม่ได้การันตีความสำเร็จ ทำให้ความคุ้มค่ายิ่งต่ำเข้าไปอีก

“ช่างมัน อัปตราประทับวิญญาณก่อนก็แล้วกัน” ออร์สันพึมพำ

แต่ในใจ เขากำลังวางแผนจะหาโอกาสไปจัดการ [เบิร์นส์] ผู้พิทักษ์มังกรดินตัวนั้น

ปัญหาวัตถุดิบ แค่ฆ่ามังกรเพิ่มอีกสักสองสามตัวก็จบ

ออร์สันปลอมตัว ก่อนออกจากเมืองและเรียกผู้กลืนกินความตายออกมา

“สัตว์อสูรระดับลอร์ด… อะไรวะพี่ใหญ่ พวกเราตีมอนเลเวล 22 อยู่ แกเรียกของแบบนี้มาแย่งมอนเนี่ยนะ?”

“ออร์ซิกซ์? นั่นออร์กอดไม่ใช่เหรอ?”

“โคตรเว่อร์ บอสเลือดสิบล้านกว่า เป็นสัตว์เลี้ยงเขาเนี่ยนะ?”

…

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ออร์สันนั่งอยู่บนหลังผู้กลืนกินความตาย ทำเอาผู้เล่นที่กำลังฟาร์มอยู่นอกเมืองอ้าปากค้าง

ร่างมหึมาทำให้หนังศีรษะชาวาบ หลายคนเริ่มเพ้อฝันว่าจะได้ขี่สัตว์อสูรแบบนี้บ้างในมิติอนันต์ แต่ก็มีเสียงเยาะเย้ยปนมาเหมือนกัน

“ทำเท่ไปงั้นแหละ นอกจากสัตว์โง่นั่น ของเทพมันก็หลุดหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ ตอนนี้ยังไม่กล้าถอดชุดปลอมเลย กลัวคนเห็นของกากมั้ง ฮ่าๆ”

ข่าวที่ว่าออร์กอดโดนนักขี่มังกรถอดของ รวมถึงป้อมสวรรค์กำลังจะโดนบุก ทำให้หลายกิลด์เริ่มซ้ำเติม

ในสายตาพวกเขา กิลด์นักล่าเทพแทบจะจบแล้ว และออร์กอดก็กำลังจะกลายเป็นตัวตลก

ออร์สันได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่สนใจแม้แต่น้อย

เขามองผู้เล่นเหล่านั้นอย่างเย็นชา ก่อนจะยิ้มบาง เขาตั้งใจไม่ถอดชุดปลอม เพื่อให้คนพวกนี้เข้าใจผิดต่อไป

ฟู่มมม!

ลมกรรโชกพัดกระหน่ำ

ผู้กลืนกินความตายกางปีกกว่าร้อยเมตร ซัดผู้เล่นกระจัดกระจาย ก่อนจะพุ่งทะยานหายไปบนฟ้าในพริบตา

สิบนาทีต่อมา ออร์สันมาถึงเหนือป้อมสายฟ้าม่วง

“ฝนพิษ?”

สายตาเขาเปลี่ยนไปทันที

ฝนสีม่วงตกลงมาจากฟ้า

ติดพิษ -1000

ติดพิษ -1200

…

ดาเมจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หมอกพิษหนาทึบปกคลุมทั่วฟ้า ทำให้มองไม่เห็นเมืองด้านล่าง

นี่คือเหตุผลที่ป้อมสายฟ้าม่วงได้ชื่อนี้ หมอกพิษทำหน้าที่เป็นกำแพงธรรมชาติ ปกป้องทั้งเมือง

“เสียงถอนหายใจของเทพแห่งลม”

ออร์สันสะบัดไม้เท้า พายุลมพัดกระจายหมอกพิษ ดาเมจหยุดลงทันที

“ทรราชอำมหิตออร์กอด… ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า” เสียงทุ้มหนักดังขึ้นในหูของเขา

“ผู้พิทักษ์ป้อมสายฟ้าม่วงงั้นเหรอ” สีหน้าของออร์สันมืดลง

“รู้ที่ต่ำที่สูง แล้วไสหัวไป!” เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้พิทักษ์ป้อมสายฟ้าม่วงคือมังกรจระเข้ แม้จะมีคำว่ามังกร แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เผ่ามังกร มันคือเต่ายักษ์มีพิษ

แต่ด้วยพลังมหาศาล ทำให้ได้รับสถานะผู้พิทักษ์ ศักดิ์เทียบเท่ามังกรระดับล่าง

“อยากให้ป้อมสายฟ้าม่วงประกาศสงครามกับฉันเหมือนเมืองแพนดาโนลินหรือไง?”

ออร์สันแค่นเสียง อีกฝ่ายเงียบ ออร์สันพูดต่อเสียงนิ่ง “ฉันมาทำภารกิจ ถ้าแกกล้าลงมือ ฉันจะฆ่าแก”

“หึ ฆ่ามังกรป่าแก่ๆ ตัวเดียวแล้วคิดว่าตัวเองเก่งงั้นเหรอ”

ตูม!

สายฟ้าสีม่วงพุ่งลงมา อวกาศรอบตัวแตกกระจาย พลังทำลายล้างปะทุขึ้น

ผู้กลืนกินความตายคำราม ปล่อยลมหายใจทำลายล้างสวนกลับทันที

แต่สิ่งที่ทำให้ออร์สันตกใจ คือสายฟ้านั้นแตกตัวกลายเป็นสิบกว่าสาย!

ตูม!

แรงระเบิดกระแทกใส่ร่างผู้กลืนกินความตายโดยตรง เกล็ดสีชาดของมันเริ่มถูกกัดกร่อน

ติดพิษ -10000

ติดพิษ -15000

…

เพียงไม่กี่วินาที ดาเมจก็สะสมเกือบแสน!

“จะเอาจริงใช่ไหม… งั้นก็ดี!”

ดวงตาออร์สันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง หมอกพิษยังปกคลุมอยู่ มองไม่เห็นศัตรู แต่ถ้าไม่มีบาเรีย เมืองนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

วงเวทเคออสหกแฉกปรากฏขึ้นเหนือป้อมสายฟ้าม่วง ธาตุไฟพุ่งพล่าน สลายหมอกพิษ ออร์สันยกไม้เท้าด้วยสีหน้าเย็นชา

“เพลิงพรหมศ...”

“หยุด! ชาวเมืองบริสุทธิ์ อย่าทำแบบนี้!”

เสียงผู้พิทักษ์เริ่มสั่น มันตกใจที่ออร์สันเอาจริงขนาดนี้

“สายไปแล้ว” เสียงของออร์สันเย็นเฉียบ

ลูกไฟปรากฏขึ้น ส่องสว่างทั้งท้องฟ้า

ในหมอกสีม่วง เงาขนาดมหึมาเคลื่อนไหว นั่นคือมังกรจระเข้

“สวรรค์ลงทัณฑ์” ออร์สันพึมพำ

อุกกาบาตตกลงมาจากฟ้า สามลูกพุ่งตรงไปยังฐานกิลด์ในเมือง เขาไม่สนว่าชาวเมืองจะเป็นยังไง โดนเล่นก่อน ก็ต้องเอาคืน

“ไอ้เด็กบ้า!!”

เสียงคำรามสะเทือนฟ้า ร่างมหึมาพุ่งขึ้นสูงหลายร้อยเมตร หัวขนาดภูเขาอ้าปากงับเพลิงพรหมศักดิ์สิทธิ์เข้าไปทั้งลูก จากนั้นก็พุ่งไปกลืนอุกกาบาตทั้งสามลูก!

คริติคอลรุนแรง -3,000,000!

ตัวเลขมหาศาลเด้งขึ้น

ออร์สันชะงัก “เต่าแก่นี่… โหดจริง!”

เวทระดับ A สี่สกิลระเบิดภายในร่าง ทำให้เกิดดาเมจพิเศษความเสียหายสูงมาก เงื่อนไขแบบนี้ปกติแทบเป็นไปไม่ได้ และแรงกว่าคริติคอลปกติหลายเท่า บอสระดับลอร์ดทั่วไป โดนแบบนี้จะตายทันที

“อึก…”

มังกรจระเข้เรอออกมา แทบไม่สะทกสะท้าน

“ท่านผู้พยากรณ์… รอเจ้าอยู่นานแล้ว เข้าไปเถอะ” มันพูดอย่างสบายๆ

ออร์สันนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนเปิดดูสถานะ

สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่แทบเต็มลานฝึกปรากฏตรงหน้า

[ผู้พิทักษ์ป้อมสายฟ้าม่วง: มังกรจระเข้โบราณ]

[เลเวล 90]

[ระดับโดเมน (เจ้าผู้ครอง)]

[HP: 497,000,000]

[พลังโจมตี: ???]

[สกิล: ???]