บทที่ 304 - หัวใจสำคัญของการค้า

บทที่ 304 - หัวใจสำคัญของการค้า

ด้วยความรุ่งเรืองของถนนเกาตี้ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าสินค้าเบ็ดเตล็ดอันดับหนึ่งของประเทศในปัจจุบัน จึงไม่มีคำว่า 'เหล้าดีอยู่ในซอยลึก' สินค้าทุกประเภทล้วนมีผู้คนจากทั่วทุกสารทิศมาแสวงหา หากสินค้าของคุณเจ๋งจริง ความโด่งดังย่อมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ร้าน "โกลบอลมิวสิก"

ลูกค้าเก่าจากแถบภาคกลางคนหนึ่ง เพิ่งจะตกลงสั่งออร์เดอร์ใหญ่ไปหยกๆ จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน หัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า "เอ้อ เถ้าแก่ลี่ครับ ผมนึกได้ว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการ เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่"

ลี่ซู่โหย่วปากก็บอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด

เขาเห็นเต็มสองตาว่ามีคนมาส่งข่าวบอกลูกค้าคนนี้

และนี่ก็ไม่ใช่ลูกค้ารายแรกของช่วงเช้าที่หลุดมือไป

วันนี้ถ้าจะบอกว่ามีเรื่องอะไรผิดปกติบนถนนสายนี้ ก็มีเพียงเรื่องร้าน "จื้อจุนมิวสิก" ที่เปิดตัววันแรกเท่านั้น

"อาบิน!"

"ครับเถ้าแก่"

"นายรีบไปที่ร้านจื้อจุนมิวสิก ซื้อเทปเกรดเอของเขามาม้วนหนึ่ง เร็ว!"

ลี่ซู่โหย่อยากจะเห็นกับตาว่า ในเมื่อทุกคนต่างก็ใช้วิธีเลียนแบบเหมือนกัน เทปของอีกฝ่ายจะดีสักแค่ไหนกันเชียว

เขามั่นใจว่าตัวเองให้ความสำคัญกับเรื่องคุณภาพมากแล้ว เทปต้นฉบับหนึ่งม้วนที่หามาจากกังเฉิง เมื่อบันทึกซ้ำจนครบจำนวนที่กำหนด เขาก็จะเปลี่ยนม้วนใหม่ทันที

รออยู่นานครึ่งชั่วโมง อาบินถึงได้กลับมา ลี่ซู่โหย่วดุด้วยความหงุดหงิดว่า "ทำไมช้านัก!"

อาบินทำหน้าเศร้า "คนเยอะมากครับ เบียดเข้าไปไม่ได้เลย"

ลี่ซู่โหย่ว: "..."

เหมือนถูกหมัดฮุกเข้าที่หัวใจอีกครั้ง

เมื่อก่อนในบรรดาร้านเทปบนถนนเกาตี้ ร้านของเขาถือว่าขายดีที่สุด แม้ตอนนี้ลูกค้าจะยังเยอะเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เคยถึงขั้นที่เบียดเข้าไปไม่ได้เลยสักครั้ง

ร้านนั้นเปิดยังไม่ถึงครึ่งวัน ก็โค่นตำแหน่งพี่ใหญ่ในวงการของเขาลงเสียแล้ว

ลี่ซู่โหย่วคว้าเทปมาดูอย่างละเอียด บรรจุภัณฑ์ก็ไม่ได้ต่างกันมาก แต่ปัญหาคือ รายชื่อเพลงมันผิดปกติมาก!

เพลง 'ไจ้สุ่ยอีฟาง', 'เสี่ยวเฉิงกู้ซื่อ', 'หยวนเซียงฉิงหนง' ของเติ้งลี่จวิน... เพลงพวกนี้ล้วนเป็นเพลงใหม่มาก เพิ่งออกปีนี้เอง

ปกติคนขายเทปของแท้เพื่อผลประโยชน์สูงสุด มักจะเลือกเพลงใหม่หนึ่งหรือสองเพลงไปผสมกับเพลงฮิตเก่าๆ จนกลายเป็นเทปหนึ่งม้วน

แต่เทปม้วนนี้กลับรวมเพลงใหม่พวกนี้ไว้ด้วยกันทั้งหมด โดยมีเพลงเก่าผสมอยู่เพียงสองเพลงเท่านั้น

นี่มันคือเทปชุด 'ราชา' ชัดๆ!

ไปหามาจากไหน?

ทำไมในตลาดกังเฉิงถึงไม่มี?

หรือว่า... ช่องทางของพวกเขาจะเข้าถึงฝั่งไต้หวันแล้ว?

ลี่ซู่โหย่วถามว่า "เทปม้วนนี้ราคาเท่าไหร่?"

ถ้าให้เขาขาย อย่างน้อยต้องห้าหยวน และรับรองว่าสินค้าขาดตลาดแน่นอน

อาบินบอกว่า "ผมซื้อปลีกมาสามหยวนห้าเหมาครับ ผมถามดูแล้ว เขาบอกว่าขายส่งสามหยวน"

ลี่ซู่โหย่ว: "???"

เทปที่อัดแน่นไปด้วยเพลงระดับนี้ ราคาขายส่งเท่ากับสินค้าเกรดเอของพวกเขาเนี่ยนะ?

เถ้าแก่ร้านนั้นสมองมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย!

อุตส่าห์ทุ่มทุนขนาดไหนถึงจะได้ลิขสิทธิ์เทปเวอร์ชันดีๆ แบบนี้มา ไม่รู้หรือไงว่ามันเหมือนการเดินเก็บเงินบนถนนชัดๆ?

เอาเถอะ ลี่ซู่โหย่วเข้าใจแล้วว่าทำไมร้านนั้นถึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มีของระดับพรีเมียมอยู่ในมือนี่เอง

เมื่อเห็นเถ้าแก่วางเทปลง อาบินก็ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "เถ้าแก่ไม่ลองฟังดูหน่อยเหรอครับ? ทางนั้นเขาเอาเครื่องบันทึกเทปนำเข้าสามเครื่องมาให้ลูกค้าลองฟัง เจ๋งสุดๆ ไปเลยครับ บอกว่าลองฟังแล้วไม่พอใจไม่คิดตังค์ด้วย มั่นใจในคุณภาพเสียงมากเลยล่ะครับ!"

"โอ้?"

ลี่ซู่โหย่วเลิกคิ้ว เทปม้วนนี้ขายส่งสามหยวน สำหรับเขามันคือการค้าที่โง่เขลามาก แล้วคุณภาพเสียงจะ... ต่างจากชาวบ้านยังไงกัน?

"

ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย เขาจึงแกะเทป ใส่เข้าไปในเครื่องเล่น และสวมหูฟัง

"ลวี่เฉ่าชางชาง... ไป๋อู้หมางหมาง... โหย่วเว่ยเจียเหริน... ไจ้สุ่ยอีฟาง..."

ลี่ซู่โหย่ว: "!!!"

คุณภาพเสียงนี้?

นี่มันเทปของแท้ชัดๆ!

แต่มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน เทปของแท้ไม่มีทางขายถูกขนาดนี้ ไม่เช่นนั้นคงขาดทุนย่อยยับ

ในหูมีเสียงเพลงที่บริสุทธิ์ พลิ้วไหว และมีมิติจนเหลือเชื่อ ลี่ซู่โหย่วดวงตาเบิกกว้าง คุณภาพเสียงระดับเทปของแท้ อัลบั้มรวมเพลงระดับพระกาฬ ขายแค่สามหยวน... ไม่ดังระเบิดระเบ้อก็แปลกแล้ว!

แย่แล้ว แย่แล้ว ลี่ซู่โหย่วเริ่มกระวนกระวายใจ นึกว่าเป็นแค่คู่แข่งที่น่ารำคาญ ที่ไหนได้กลับเป็นระดับราชาเสียอย่างนั้น

"อาบิน เทปของพวกเขามีคุณภาพแบบนี้ทั้งหมดเลยเหรอ? แล้วเขามีเวอร์ชันรวมเพลงใหม่แบบนี้กี่ม้วน?"

"เอ่อ... ผมไม่ได้สังเกตครับ"

"ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ!"

อาบิน: "..."

ลี่ซู่โหย่วทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพุ่งพรวดออกจากร้าน ตัดสินใจจะไปดูให้เห็นกับตาด้วยตัวเอง

เมื่อมาถึงร้านจื้อจุนมิวสิก ยังไม่ทันที่เขาจะเบียดเข้าไป ก็มีคนสองคนเบียดสวนออกมา ลี่ซู่โหย่วปรายตามอง "เอ๊ะ? พ่อหนุ่ม คุณก็มาดูความครึกครื้นกับเขาด้วยเหรอ?"

นี่ไม่ใช่พ่อหนุ่มที่ขายส่งเทปเปล่าให้เขาหรอกเหรอ?

เดิมทีเขากะว่าสองวันนี้จะไปหาอีกฝ่ายเพื่อคุยเรื่องทริปท่องเที่ยวระดับราชากังเฉิงเสียหน่อย แต่ตอนนี้อารมณ์นั้นหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

"เถ้าแก่ลี่นี่เอง"

หลี่เจี้ยนคุนยิ้มแล้วกล่าวว่า "อ๋อ เปล่าครับ ร้านนี้ผมเปิดเองครับ"

อีกฝ่ายคือลูกค้ารายใหญ่ เราต้องแสดงความจริงใจต่อกัน อีกอย่างถึงเขาไม่พูด อีกฝ่ายก็ต้องรู้อยู่ดี

"อะไรนะ?"

ลี่ซู่โหย่วอึ้งกิมกี่

เขายืนนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะเบิกตากว้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ทำไมคุณทำแบบนี้ล่ะ! คุณขายเทปเปล่าให้พวกเรา แต่ตอนนี้กลับมาทำเทปเพลงเอง คุณทำอะไรอยู่เนี่ย? แบบนี้มันคือการแย่งตลาดลูกค้าของตัวเองไม่ใช่เหรอ?"

"เถ้าแก่ลี่พูดเกินไปแล้วครับ"

หลี่เจี้ยนคุนหยิบบุหรี่จงหัวส่งให้มวนหนึ่ง

"ฉันไม่สูบ!"

เอาเถอะ โกรธจริงๆ ด้วย

"เถ้าแก่ลี่ครับ กำลังการผลิตเทปเปล่าของพวกเรามันค่อนข้างสูงน่ะครับ หรือว่าพวกคุณจะ... มารับของให้มันไวกว่านี้หน่อยดีไหมครับ? วางใจเถอะครับ เราให้ความสำคัญกับสินค้าของลูกค้าเป็นอันดับแรกแน่นอน ถ้าพวกคุณสามารถระบายยอดผลิตของเราได้จนหมด ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องลงมาเล่นเองหรอกครับ"

ลี่ซู่โหย่ว: "..."

กลายเป็นความผิดพวกเรางั้นเหรอ?

แกมันบริษัทร่วมทุนนะเว้ย พวกเรามันแค่พ่อค้าส่วนตัวรายย่อย จะไประบายยอดผลิตของพวกแกจนหมดได้ยังไงกัน!

"อย่ากังวลไปเลยครับเถ้าแก่ลี่ ตลาดน่ะมันใหญ่มาก ไม่ใช่แค่ร้านสองร้านจะทำจนหมดหรอกครับ เราเน้นสันติวิธีกันดีกว่า"

"อย่าเรียกฉันว่าเถ้าแก่เลย คุณนั่นแหละเถ้าแก่ เถ้าแก่ใหญ่ด้วย" ลี่ซู่โหย่วทำสีหน้าเศร้าสร้อยแล้วพูดว่า "ตลาดน่ะมันใหญ่ก็จริง แต่ร้านของเราสองคนห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว คุณจงใจจะฆ่าฉันชัดๆ เลย!"

"โธ่ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ"

"ไม่ขนาดนั้นเหรอ คุณไม่รู้หรือไง? เทปม้วนนั้นของพวกคุณน่ะ พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยอย่างพวกเราจะมีอะไรไปสู้ได้?"

ใบหน้าของลี่ซู่โหย่วเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะอ้อนวอนขอความเมตตา

ก่อนจะมาที่นี่เขายังเต็มไปด้วยความสงสัย เขาครุ่นคิดว่าตนเองทำธุรกิจเทปมานานขนาดนี้ อย่าว่าแต่บนถนนเกาตี้เลย แม้แต่ทั่วทั้งประเทศเขาก็ถือเป็นพี่ใหญ่คนหนึ่งในวงการ ใครกันที่จะมีความสามารถไปสรรหาบทเพลงเวอร์ชันที่เขาหาไม่ได้ และทำคุณภาพเสียงระดับที่เขาไม่สามารถทำได้ออกมาเช่นนี้

ถ้าเป็นคนคนนี้... ก็จบกัน

เบื้องหลังของเขามีทั้งบริษัทร่วมทุน แถมยังมีภูมิหลังเป็นนักธุรกิจกังเฉิงอีกด้วย

จะไปสู้กับเขาได้ยังไงล่ะ

หลินจิ้งหมินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเถ้าแก่ลี่ที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่า ที่แท้เทปของพวกเขานั้นยอดเยี่ยมขนาดนี้จริง ๆ!

หลินจิ้งหมินหันไปมอง "ผู้แข็งแกร่ง" ที่อยู่ข้าง ๆ

เขาวางตัวนิ่งเฉยตามสบาย... สงสัยคงเพราะเห็นว่าเถ้าแก่ลี่เป็นลูกค้าของทางฝั่งทีทีเค ถึงยอมคุยด้วยสักสองสามคำ ถ้าเป็นคู่แข่งคนอื่น อย่าหวังเลยว่าจะยอมเสียน้ำลายด้วยแม้แต่หยดเดียว

นั่นน่ะคือคนที่ไม่กลัวการแข่งขันตัวจริงเสียงจริง!

พวกเขามีเวลาค่อนข้างจำกัด เมื่อสถานการณ์ทางนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว พวกเขาก็เตรียมจะเดินทางไปที่เผิงเฉิน เพื่อไปดูโรงงานเทปเลียนแบบและร้านค้าที่จงอิงเจีย ส่วน "ผู้แข็งแกร่งไร้พ่าย" คนนี้ต้องรีบกลับปักกิ่งเพื่อไปเรียนหนังสือ

"บอกว่าสวนเหยียนหยวนใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ก่อนหน้านั้นยังไงก็ต้องไปปรากฏตัวให้เห็นหน้าบ้าง...

"เถ้าแก่ลี่ งั้นก็ตามนี้นะครับ ผมมีธุระด่วนจริงๆ"

"เถ้าแก่หลี่ เถ้าแก่หลี่ คุณช่วยพิจารณาหน่อยเถอะ ฉันไม่ได้ขอให้ปิดร้านหรอก แต่อย่างน้อยช่วยปรับราคาขึ้นหน่อยได้ไหม ในเมื่อคุณภาพเทปมันสูงขนาดนี้ ให้ทางรอดพวกเราบ้างเถอะ!"

ร้องตะโกนเสียจนดูน่าสงสารเชียว หากหลี่เจี้ยนคุนหลงเชื่อเข้าก็คงโง่เต็มทีแล้ว

คนแซ่หลี่คนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะติดอันดับมหาเศรษฐีหนึ่งในร้อยของประเทศได้อย่างแน่นอน

ด้วยความกล้าและสติปัญญาของคนระดับนี้ จะถูกบีบจนตายง่ายๆ ได้อย่างไร?

รถแท็กซี่คราวน์คันหนึ่งเคลื่อนตัวออกจากกว่างโจว มุ่งหน้าสู่เผิงเฉิน ที่เบาะหลัง หลินจิ้งหมินถามด้วยความอยากรู้ว่า "เจี้ยนคุน คุณไม่กลัวว่าพวกพ่อค้าส่งพวกนี้ ต่อไปจะไม่มารับของจากคุณเหรอ?"

"แล้วจะไปรับจากใครล่ะครับ?"

หลินจิ้งหมิน: "..."

"ดูเหมือนจะหาช่องทางอื่นไม่ได้จริงๆ สินค้าจากกังเฉิงเข้ามา นอกจากต้นทุนจะสูงกว่าแล้วยังมีความเสี่ยงด้วย

"แล้วในอนาคตล่ะ? คราวก่อนคุณยังบอกเองเลยว่าต้องมีคนทำตามเปิดโรงงานเทปแน่นอน"

"เหล่าหลินครับ จำไว้อย่างหนึ่งนะ ในโลกธุรกิจไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเงื่อนไขเดียวคือ ผลประโยชน์ ต่อให้ผมไม่ไปแย่งตลาดของเถ้าแก่ลี่ แต่ถ้ามีโรงงานเทปแห่งใหม่เกิดขึ้นมาและทุกอย่างดีกว่าเรา คุณคิดว่าเขาจะยังมารับของจากผมไหม?"

"ก็คง... ไม่"

"นั่นแหละครับ เพราะฉะนั้นการจะกุมพ่อค้าส่งอย่างเถ้าแก่ลี่ไว้ได้ เรื่องอื่นน่ะไร้สาระทั้งนั้น มีเพียงการทำให้แหล่งสินค้าของเราดีที่สุดจนเขาไม่มีทางเลือกอื่นนั่นแหละ นี่แหละคือหัวใจสำคัญของการค้า"

หลินจิ้งหมินได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก เขาพยักหน้า "ได้บทเรียนแล้วครับ"

(จบแล้ว)