(ฟรี) บทที่ 1000 - มาเป็นไอดอลกันเถอะ! (ตอนพิเศษฉลองครบหนึ่งพันตอน)

(ฟรี) บทที่ 1000 - มาเป็นไอดอลกันเถอะ! (ตอนพิเศษฉลองครบหนึ่งพันตอน)

◉◉◉◉◉

แสงสว่างจางหายไป

ละอองเกสรดอกไม้โปรยปรายลงมาจากกลางอากาศ พกพาเอาสัมผัสอันหอมหวานอบอวลไปทั่วบริเวณ และยังปกคลุมไปบนร่างของฟุชิงิบานะด้วย ทำให้ร่างกายของฟุชิงิบานะราวกับมีแสงเรืองรองเปล่งประกายออกมา

ร่างของฟุชิงิบานะหดเล็กลง กลับคืนสู่ขนาดตัวเท่าเดิม จากนั้นก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นกะทันหัน ทว่าบนใบหน้ากลับไม่ได้มีสีหน้าเจ็บปวดแต่อย่างใด ตรงกันข้ามมันกลับแสดงท่าทีเหมือนกำลังซึมซับรสชาติที่หลงเหลืออยู่ ใบหน้าของมันมีสีแดงระเรื่อแปลกๆ ปรากฏขึ้นมา

"ฟุชิงิบานะ นายรู้สึกยังไงบ้าง" ไป๋หลี่หยวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ฟุชิ~"

นี่ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นเสียงครางอย่างไร้สติ ทว่ามันไม่ใช่เสียงครางแห่งความเจ็บปวด กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

ท่าทีดื่มด่ำกับความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ของฟุชิงิบานะทำให้ไป๋หลี่หยวนส่ายหน้าด้วยความจนใจ

ตั้งแต่พัฒนาการมาเป็นฟุชิงิบานะและกลายเป็นพี่ใหญ่ในหมู่โปเกมอน ฟุชิงิบานะก็มักจะทำตัวนิ่งขรึมมาโดยตลอด ครั้งนี้ก็เป็นคนคิดหาวิธีรับมือกับสไลม์เฉื่อยชาได้ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ไป๋หลี่หยวนได้เห็นฟุชิงิบานะแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา

ในเวลานี้เอง หลุมเศษหินที่สไลม์เฉื่อยชาอยู่ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

ไป๋หลี่หยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงสไลม์เฉื่อยชากระโดดดึ๋งๆ ขึ้นมาจากหลุม จากนั้นก็มองดูรอบๆ ด้วยท่าทีมึนงง ก่อนที่ร่างกายของมันจะกลิ้งไปมา

แหวะ~

แหมะ แหมะ~

เข็มกลัดธาตุสองอันถูกสไลม์เฉื่อยชาคายออกมา

"นี่คือหลุดพ้นจากสภาวะตื่นตัวแล้วเหรอ" ไป๋หลี่หยวนพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะคะ" แคโรลีนกล่าว

จากนั้นสไลม์เฉื่อยชาก็ราวกับรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง มันกระโดดดึ๋งๆ เข้าไปหาฟุชิงิบานะ

ไป๋หลี่หยวนคิดจะเข้าไปขวางสไลม์เฉื่อยชาเอาไว้ แต่เขาก็หยุดชะงักไป เพราะเห็นได้ชัดว่าสไลม์เฉื่อยชาในตอนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ เลย

สไลม์เฉื่อยชากระโดดไปอยู่ตรงหน้าฟุชิงิบานะ ฟุชิงิบานะเหลือบตาขึ้นมองสไลม์เฉื่อยชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาลง ไม่นานนักเสียงกรนก็ดังขึ้น

สไลม์เฉื่อยชากระโดดขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังของฟุชิงิบานะ มันซุกตัวอยู่ตรงโคนก้านดอกไม้บนหลังของฟุชิงิบานะ จากนั้นก็นิ่งเงียบไป

ไป๋หลี่หยวนเกาหัว

"ดูเหมือนจะจัดการได้แล้วนะ ลำบากนายแล้วล่ะ ฟุชิงิบานะ กลับมาเถอะ"

สิ่งที่ไป๋หลี่หยวนและแคโรลีนไม่ทันสังเกตเห็นก็คือ ร่างกายของสไลม์เฉื่อยชาที่อยู่บนหลังของฟุชิงิบานะยังคงหลั่งของเหลวสีม่วงออกมา ของเหลวนั้นหยดลงบนตัวของฟุชิงิบานะ จากนั้นก็ถูกฟุชิงิบานะดูดซับเข้าไป

ดูเหมือนว่าปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลายลงแล้ว ไป๋หลี่หยวนเดินทางกลับไปที่ชายหาด ส่วนเรื่องที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโรงเรียนตราสัญลักษณ์เมืองอวิ๋นจัดการต่อไป แต่ก่อนหน้านั้นเขาจะต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ส่งให้แอนดี้เสียก่อน

...

กิจกรรมดำน้ำล่าสมบัติแม้อาจจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ้าง แต่มันก็ปิดฉากลงอย่างสวยงามท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเหล่านักเรียน

ผู้ชนะเลิศแบบเดี่ยวและแบบทีมจากระดับความลึกทั้งสามระดับได้ลิ้มลอง มังกรเหมันต์ร่ายรำกลางเวหา สมใจปรารถนาท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของคนอื่นๆ จากนั้นภายใต้สายตาของทุกคน พวกเขาก็พากันล้มพับกองอยู่รอบๆ มังกรเหมันต์ร่ายรำกลางเวหา

"อร่อยเกินไปแล้ว~"

"โอ้ว ความรู้สึกแบบนี้ มัน มันเร้าใจสุดๆ ไปเลย!"

"เกิดมาฉันยังไม่เคยได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"ฮือฮือฮือ~"

ผู้ชนะเลิศทั้งแบบเดี่ยวและแบบทีมต่างก็ส่งเสียงครางที่ฟังไม่ออกว่าหมายความว่าอะไรออกมา

แฝดสี่ตระกูลอวี่เซิงและอีผิงแม้จะได้ไอเทมมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ตำแหน่งชนะเลิศ

ท้ายที่สุดแล้วต่อให้ทักษะการดำน้ำจะดีแค่ไหน มันก็เทียบกับความสะดวกสบายของพวกอาชีพสายน้ำไม่ได้หรอก

เรื่องของสไลม์เฉื่อยชาไป๋หลี่หยวนได้รายงานให้แอนดี้ทราบแล้ว และแอนดี้ก็ส่งคนไปจัดการแล้วเช่นกัน

แม้เยวี่ยเซวียนจะไม่อยู่ที่โรงเรียน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าแอนดี้จะยอมลงมือจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง

ส่วนสารคัดหลั่งของสไลม์เฉื่อยชาที่อยู่ในทะเล เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะมันก็จะย่อยสลายไปเอง

หลังจากที่น้ำทะเลกลับมาเป็นปกติอย่างสมบูรณ์ ไป๋หลี่หยวนก็จะเริ่มลงมือสร้างสวนสนุกใต้ทะเล

ทว่าเรื่องราวของชมรมดำน้ำยังไม่ได้จบลงเพียงเท่านี้

จำนวนสมาชิกของชมรมดำน้ำไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แถมดูเหมือนว่าจะมีข่าวลือแปลกๆ แพร่สะพัดออกไปอีก อย่างเช่น แก้ผ้าทั้งตัว ติดเชื้อได้ และคำพูดที่ชวนให้งุนงงอีกมากมาย ไป๋หลี่หยวนไม่มีอารมณ์จะไปสืบหาความจริง แต่เขารู้ว่าแม้ชมรมดำน้ำจะโด่งดังจนนักเรียนหลายคนรู้จักแล้ว แต่สถานะของชมรมดำน้ำในใจของนักเรียนเหล่านี้กลับไม่ได้สูงขึ้นเลย ในทางกลับกันมันกลับมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนอยากจะหลีกหนีให้ไกลเสียมากกว่า

แถมมันยังส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์อันงดงามของไป๋หลี่หยวนในฐานะอันดับหนึ่งของโรงเรียนในใจของนักเรียนทุกคนอีกด้วย

แม้แต่นักเรียนที่มาเรียนดำน้ำที่ชมรมดำน้ำก็พากันถอนตัวออกไป แน่นอนว่าไม่มีการคืนค่าเทอมให้หรอกนะ

แต่ความรู้สึกที่ว่าพอเรียนจบแล้วก็ไปทำให้ไป๋หลี่หยวนรู้สึกว่าชมรมดำน้ำของเขากลายเป็นจุดรับเควสต์ไปเสียแล้ว พวกเขาราวกับกลายเป็นแค่เครื่องมือที่มีไว้สอนคนอื่นดำน้ำเท่านั้น

ท่าทีแบบพอใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ" ไป๋หลี่หยวนนั่งอยู่ในห้องกิจกรรมของชมรมดำน้ำ เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก

แคโรลีนเงียบไป เธอไม่ได้ตอบกลับในทันที ความจริงแล้วสถานการณ์ของชมรมดำน้ำในวันนี้ไม่ได้เกิดจากตัวชมรมมีปัญหา แต่เป็นเพราะคนในชมรมมีปัญหาต่างหาก แล้วมันก็ส่งผลย้อนกลับมาที่ชมรม บวกกับปัญหาที่ตกทอดมาจากอดีตของชมรมดำน้ำ จึงทำให้ชมรมดำน้ำต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนแบบนี้

เวลานี้สมาชิกชมรมดำน้ำทุกคนต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งของบ้านพัก

อีผิงกำลังคิดบัญชี แม้ชื่อเสียงของชมรมดำน้ำจะแย่ลงอย่างงงๆ แต่กิจกรรมในครั้งนี้ก็ทำให้ชมรมดำน้ำทำกำไรได้ก้อนโต ต่อให้ไม่สามารถหาสมาชิกเพิ่มได้ แต่เงินก้อนนี้ก็เพียงพอที่จะใช้จ่ายเป็นค่าบำรุงชมรมไปได้อีกหลายปีเลยทีเดียว

อวี่เซิงซีเหวินกำลังฝึกทำอาหารอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว เธอเองก็อยากจะทำอาหารที่เปล่งแสงได้เหมือนกัน ทว่าจู่ๆ โกสต์ที่โผล่มาด้านหลังก็ทำให้เธอตกใจจนมือสั่น เกือบจะโยนกระทะในมือทิ้งไปแล้ว

อวี่เซิงตงชิงกำลังฝึกหมัดมวยอยู่ในมุมที่เคลียร์พื้นที่ว่างไว้ให้เธอ ตรงนั้นถูกดัดแปลงให้เป็นสนามฝึกซ้อมขนาดเล็ก เพียงพอให้อวี่เซิงตงชิงใช้ฝึกซ้อมประจำวันภายในร่มได้

อวี่เซิงเป่ยอิงนั่งอยู่บนโซฟา เธอกำลังดูรายการไอดอลในทีวี ในอ้อมแขนกอดมันฝรั่งทอดถุงใหญ่เอาไว้ ท่าทางเหมือนคนขี้เกียจสุดๆ

ส่วนอวี่เซิงหนานซีก็กำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับการดำน้ำ สายตาของเธอกวาดมองอุปกรณ์รุ่นใหม่ล่าสุดต่างๆ ที่พิมพ์อยู่ในหนังสือ แววตาของเธอเผยให้เห็นถึงความปรารถนาที่ราวกับอยากจะบอกว่าอยากได้ทั้งหมดเลย

ไป๋หลี่หยวนกวาดสายตามองทุกคนรอบหนึ่งพลางเลิกคิ้วขึ้น

"กิจกรรมก็จบลงแล้ว ต่อไปคงต้องเตรียมทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพี่น้องตระกูลอวี่เซิงแล้วสิ ต้องเตรียมตัวสักหน่อย แต่ว่าเรื่องของชมรมดำน้ำก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขเลย กลุ้มใจจริงๆ แฮะ หือ เพลงในทีวีก็เพราะดีนะ เดี๋ยวก่อน ฉันนึกอะไรออกแล้ว..."

ในเวลานี้เอง

"หัวหน้า ฉันคิดว่าชมรมดำน้ำน่าจะสั่งซื้ออุปกรณ์ดำน้ำรุ่นใหม่เข้ามาสักล็อตหนึ่งนะ" จู่ๆ อวี่เซิงหนานซีก็เงยหน้าขึ้นมาพูด

ทว่าจู่ๆ ไป๋หลี่หยวนก็ขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ จากนั้นก็ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น

ท่าทางของไป๋หลี่หยวนดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ทุกคนต่างก็หันมามองไป๋หลี่หยวน

"กิจกรรมในครั้งนี้จะบอกว่าประสบความสำเร็จก็ได้ หรือจะบอกว่าไม่ประสบความสำเร็จก็ได้ ตอนนี้ในโรงเรียนมีหัวข้อสนทนาเกี่ยวกับชมรมดำน้ำแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเนื้อหาของหัวข้อสนทนาไม่ได้เป็นอย่างที่เราต้องการ หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ปล่อยให้หัวข้อสนทนารุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก ชมรมดำน้ำของเราก็คงจะไม่มีวันพลิกฟื้นกลับมาได้อีกแล้ว นี่คือช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายเลยล่ะ"

"หัวหน้ามีความคิดอะไรดีๆ งั้นเหรอ" อีผิงเอ่ยถาม

"ฉันมีแผนการใหม่สำหรับเรื่องนี้แล้ว"

ไป๋หลี่หยวนเงยหน้าขึ้น สายตาของเขากวาดมองไปที่แฝดสี่ตระกูลอวี่เซิงรอบหนึ่ง

"พี่น้องอวี่เซิง พวกเธอมาเป็นไอดอลกันเถอะ"

"เอ๋!!!"

แฝดสี่ตระกูลอวี่เซิง : （｀?Д?′）!!o（?Д?）っ！?（（（?Д?）））?!!!∑（?Д?ノ）ノ

[จบแล้ว]