บทที่ 300 ตอนพิเศษ : 2 (กู่ฝาน กู่ซิน : ตอนต้น)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 300 ตอนพิเศษ : 2 (กู่ฝาน กู่ซิน : ตอนต้น)

โรงเรียนมัธยมต้นอันดับหนึ่งแห่งเมืองโมตู

“กู่ฝาน นายไปหาเรื่องคนผิดแล้ว!”

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เด็กหนุ่มร่างอวบวิ่งมาจากด้านหลังกู่ฝาน ก่อนจะโอบไหล่เขาไว้

เด็กหนุ่มที่ชื่อกู่ฝานผู้นี้มีใบหน้าคมคาย รูปร่างผอมบาง เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็แสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นราวกับผู้มีอำนาจเหนือกว่า “คนผิด? ทั่วทั้งเมืองโมตูนี้ไม่มีใครที่ฉัน กู่ฝาน จะหาเรื่องไม่ได้หรอก!”

“ชู่ว!”

เด็กหนุ่มร่างอวบสะดุ้ง รีบมองซ้ายมองขวา ยกนิ้วขึ้นมาทำท่าทางให้เงียบ “นายดูสิ พวกนั้นตรงนั้น พวกเขามาหานายกันหมดเลย”

กู่ฝานมองตามสายตาของเด็กหนุ่มร่างอวบ เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อไม่ไกลนัก ข้าง ๆ พวกเขามีเด็กหนุ่มผมเกรียนที่สวมชุดนักเรียนเหมือนกับกู่ฝานยืนอยู่ด้วย

“หวงลี่?”

กู่ฝานขมวดคิ้ว ตาเรียวเล็ก

เด็กหนุ่มร่างอวบพูด “นายไปทำร้ายหวงลี่เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นฉันก็บอกนายแล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย เห็นไหม ตอนนี้เขาก็พาคนมาดักรอนายแล้ว”

พูดจบ เด็กหนุ่มร่างอวบก็มองไปรอบ ๆ ก่อนจะชี้ไปยังจุดที่ไม่เป็นจุดสนใจ “นายรีบหนีไปทางนั้นเลย เดี๋ยวฉันจะไปล่อพวกนั้นเอง”

พูดจบ เด็กหนุ่มร่างอวบก็ทำท่าทางองอาจเหมือนพร้อมพลีชีพ กระชับสายสะพายเป้ ก้าวเท้าเดินตรงไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์

“โย่ว หวงลี่”

ได้ยินเสียง ทุกคนก็หันกลับมา

เด็กหนุ่มที่ชื่อหวงลี่เห็นเขาก็พุ่งเข้ามาทันที จับคอเสื้อเขาไว้แน่น “ไอ้อ้วน กู่ฝานไอ้เวรนั่นอยู่ไหน?”

เด็กหนุ่มร่างอวบกระพริบตา “กู่ฝานกลับบ้านไปแล้ว”

“กลับบ้าน?”

หวงลี่กัดฟันกรอด “มันเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ยังกล้าพูดอีกว่าในเมืองโมตูนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องมัน วันนี้ฉันจะดูซิว่าฉันจะแตะต้องมันได้หรือเปล่า!”

“บ้านมันอยู่ไหน พวกเราไปดักรอมันหน้าบ้านเลย!” หวงลี่พูดอย่างเดือดดาล

“บ้านมัน?”

เด็กหนุ่มร่างอวบกลืนน้ำลาย “ฉัน...ฉันไม่รู้!”

“ตอแหล!”

หวงลี่จ้องมองอย่างดุดัน “ในห้องเรียนนายสนิทกับมันมากที่สุด นายจะไม่รู้ได้ยังไงว่าบ้านมันอยู่ที่ไหน? พูดมา!”

“แต่...แต่ฉันไม่รู้จริง ๆ นะ?”

เด็กหนุ่มร่างอวบไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้ พวกเขายังเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้น เขาไม่คิดเลยว่าหวงลี่จะกล้าไปดักรอหน้าบ้านกู่ฝานจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าบ้านกู่ฝานอยู่ที่ไหน

“ไอ้หนู นายไม่คิดจะบอกสินะ?”

ทันใดนั้น พวกอันธพาลที่อยู่ด้านหลังหวงลี่ก็เดินเข้ามา ใกล้เข้ามา มองเด็กหนุ่มร่างอวบด้วยสายตาเย็นชา

เด็กหนุ่มร่างอวบกลืนน้ำลาย “พี่ครับ ผมไม่รู้จริง ๆ !”

เพียะ!

ทันใดนั้น อันธพาลหัวโล้นคนหนึ่งก็ตบหน้าเด็กหนุ่มร่างอวบอย่างแรง ชี้หน้าเขาแล้วพูดว่า “ถ้านายไม่บอก วันนี้พวกเราจะไม่ไปหากู่ฝานแล้ว เราจะหาเรื่องนายแทน!”

“จะบอกหรือไม่บอก?”

ชายหัวโล้นทำท่าจะตบอีกครั้ง เด็กหนุ่มร่างอวบมีสีหน้าหวาดกลัว ถอยหลังไปสองสามก้าว “พี่ครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ถึงผมจะสนิทกับกู่ฝาน แต่ผมก็ไม่เคยไปบ้านเขาเลย”

“แม่งเอ๊ย!”

ชายหัวโล้นโกรธจัด ยกมือขึ้นจะตบหน้าเด็กหนุ่มร่างอวบอีกครั้ง

“พวกนายกำลังตามหาฉันอยู่เหรอ?”

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงที่สงบนิ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังเด็กหนุ่มร่างอวบ

ทุกคนหันไปมองทันที

“กู่ฝาน!”

ทันทีที่หวงลี่เห็นกู่ฝานก็กัดฟันแน่น เขาชี้ไปที่กู่ฝานแล้วพูดกับพวกอันธพาลว่า “พี่ครับ ไอ้หมอนี่แหละ!”

“มีอะไรก็มาลงที่ฉัน อย่าไปยุ่งกับเขา” กู่ฝานพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ในพริบตา พวกอันธพาลก็ล้อมกู่ฝานไว้ ทุกคนมีสีหน้าเยาะเย้ย

“โอ้โห อ่านนิยายกำลังภายในมากไปหน่อยหรือไง? มาเล่นละครพี่น้องรักกันให้พวกเราดูเหรอ?”

“กู่ฝาน ไอ้หนู แกกล้าต่อยน้องชายฉัน แกแน่มากเลยนะ ได้ยินมาว่าแกยังคุยโวว่าในเมืองโมตูนี้ไม่มีใครที่แกไม่กล้าหาเรื่อง? แกกินขี้มาโตหรือไง ถึงได้ปากดีนัก?”

กู่ฝานไม่สนใจคำพูดหยาบคายของพวกอันธพาล หันไปมองหวงลี่ที่กำลังทำท่ากร่างใส่เขาอยู่ข้าง ๆ

“หวงลี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน ถ้านายอยากจะให้คนนอกเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

“เหอะ”

หวงลี่หัวเราะเยาะ เดินเข้ามา “ขู่อะไรใคร? มีปัญญาก็ไปตามคนมาสิ ไม่ว่าแกจะตามใครมา วันนี้แกก็ต้องโดนซัดอยู่ดี!”

หน้าโรงเรียน นักเรียนหลายคนที่กำลังดูเหตุการณ์อยู่ก็หยุดดู ต่างมองไปยังหวงลี่และกู่ฝาน

แต่เนื่องจากมีพวกอันธพาลหัวโล้นอยู่ด้วย จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปดูใกล้ ๆ

“ว้าว นายไม่รู้เหรอ อนิเมะสาวน้อยเรื่องใหม่สนุกมากเลยนะ เมื่อคืนฉันดูทั้งคืนเลย ดูรวดเดียวสองตอน!”

"นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอซึม ๆ ตลอดวันนี้เหรอ?"

ในตอนนั้นเอง มีเด็กสาวสองคนเดินออกมาจากประตูโรงเรียน

หนึ่งในนั้นมีใบหน้าที่งดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ถึงแม้บนใบหน้าจะยังคงมีเค้าโครงของความอ่อนเยาว์ แต่ก็สามารถมองเห็นได้จากแววตาของเธอว่าในอนาคตเธอจะต้องกลายเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ทั้งสองคนคุยกันไปพลาง เดินออกจากประตูโรงเรียน แต่ในขณะนั้นเอง เด็กสาวอีกคนก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าร้านสะดวกซื้อ เธอขมวดคิ้วทันที ก่อนจะชี้ไปทางร้านสะดวกซื้อ "กู่ซิน นั่นพี่ชายเธอไม่ใช่เหรอ?"

เด็กสาวที่ชื่อกู่ซินมองตามที่เพื่อนชี้ไป เมื่อเห็นชัดว่าเป็นกู่ฝาน เธอก็กลอกตาอย่างไม่พอใจ "ไม่ต้องไปสนใจหรอก ไปกันเถอะ"

"แต่...ดูเหมือนเขาจะตกอยู่ในอันตรายนะ?" เด็กสาวข้าง ๆ มีสีหน้ากังวล

กู่ซินเห็นท่าทางของเธอก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "บ้าเหรอ นั่นพี่ชายฉันนะ ฉันยังไม่กังวลเลย เธอกังวลทำไม?"

พูดจบ สีหน้าของกู่ซินก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ "หรือว่าเธอ..."

เด็กสาวหน้าแดงก่ำ รีบส่ายหน้าโบกมือ "ไม่ ๆ ไม่ใช่ ๆ อย่าพูดมั่วสิ"

"บ้าจริง ไม่ใช่จริง ๆ เหรอ? เขานิสัยแย่ขนาดนั้น เธอยังชอบเขาอีกเหรอ?" กู่ซินทำท่าทางไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่ใช่ ๆ พอแล้ว ๆ !"

เด็กสาวหน้าแดงด้วยความเขินอาย ดึงกู่ซินให้รีบเดินหนีไป...

...

"พวกนายคิดดีแล้วเหรอ? ถ้าพวกนายไปตอนนี้ยังทันนะ"

กู่ฝานถือโทรศัพท์มือถือ มองไปที่หวงลี่และพวก สีหน้าของเขาราวกับกำลังบอกว่า 'นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกนายแล้ว'

แต่หวงลี่และพวกไม่ได้สนใจคำเตือนของกู่ฝานเลย พวกเขายังคงเยาะเย้ย "มา ๆ โทรไปเลย รอให้โทรเสร็จก่อนค่อยว่ากัน!"

"เหอะ ทำเป็นเก่ง! คิดว่าจะหลอกพวกเราได้เหรอ?"

"เฮ้อ"

เห็นแบบนั้น กู่ฝานก็ส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะ กดโทรออก

ไม่นาน สายก็ถูกเชื่อมต่อ

"ฮัลโหล ลุงหม่า ตอนนี้ผมอยู่หน้าโรงเรียน โดนพวกอันธพาลดักอยู่ครับ ลุงมารับผมหน่อยได้ไหม?"

ทันทีที่ได้ยิน พวกหัวโล้นก็พากันหัวเราะลั่น

"ฮ่า ๆ ไม่ใช่จริง ๆ ใช่มั้ย? นึกว่าจะโทรหาผู้ยิ่งใหญ่ที่ไหน ที่แท้ก็โทรหาลุงนี่เอง"

"ตอนแรกก็นึกว่าจะเรียกคนมาช่วย ที่แท้ก็โทรตามคนมารับกลับบ้านนี่เอง"

"งั้นก็ดีเลย พอลุงนายมา พวกเราก็จะได้ถามเรื่องที่นายไปต่อยหวงลี่พอดี!"

วางสาย กู่ฝานก็ยักไหล่ "ก็ได้ งั้นเรามารอด้วยกันก็แล้วกัน"

...

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_