เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 292 พวกเธอแกล้งฉัน!

บทที่ 292 พวกเธอแกล้งฉัน!

บทที่ 292 พวกเธอแกล้งฉัน!


【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 292 พวกเธอแกล้งฉัน!

ถังหยุนจินไม่ได้ตอบคำถาม แต่เธอยิ้มบาง ๆ แล้วก้มหน้าลง

"หรือว่าฉันจะตรงไปตรงมาเกินไป?"

กู่เฉินหนานรู้สึกเขินอายเมื่อเห็นว่าถังหยุนจินไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

การถูกผู้หญิงปฏิเสธเป็นเรื่องที่น่าอายอยู่แล้ว ยิ่งถังหยุนจินเป็นคนที่เขาพามาเองโดยพลการแบบนี้ ยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่

ถ้าถังหยุนจินปฏิเสธ เขาควรจะทำยังไงดี?

ส่งเธอกลับไป?

โลกนั้นมันไม่มีอยู่แล้ว การส่งเธอกลับไปเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ก่อนที่กู่เฉินหนานจะคิดหาทางรับมือ ทันใดนั้นถังหยุนจินก็วางเท้าเล็ก ๆ ของเธอไว้บนตักของเขา

เธอหันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "รางวัลของนาย"

กู่เฉินหนานอึ้งไป

เขามองเท้าเล็ก ๆ ที่น่ารัก สวมถุงเท้าผ้าฝ้ายสีขาวสั้น ๆ ของถังหยุนจิน เขากะพริบตา

นี่หมายความว่าเธอยอมรับฉันแล้วใช่ไหม?

แต่ว่า...

น้องสาวเสี่ยวถังรู้เรื่องรสนิยมทางเพศของฉันได้ยังไง?

กู่เฉินหนานไม่ได้คิดมาก เขาเอื้อมมือไปจับเท้าเล็ก ๆ ที่นุ่มนิ่มและอบอุ่นนั้น พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนนักวิจารณ์งานศิลปะ "ถึงแม้ว่าเท้าคู่นี้จะสวมถุงเท้าที่ไม่ค่อยเน้นส่วนโค้ง แต่ก็ยังเห็นส่วนโค้งที่สวยงาม ราวกับว่าสวรรค์ตั้งใจสร้างขึ้นมาอย่างประณีต"

กู่เฉินหนานยกเท้าของถังหยุนจินขึ้นมา ดมที่นิ้วเท้าเบา ๆ "กลิ่นของมันหอมละมุน เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเด็กสาววัยนี้ แต่เนื่องจากสวมรองเท้าหนัง กลิ่นหนังจึงปะปนเข้ามาด้วย แต่กลิ่นเท้าของเธอก็หอมมากพอที่จะทำให้คนอยากเลียแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องสนใจ แต่ถ้าอากาศร้อนกว่านี้ รองเท้าหนังอาจจะทำให้เท้าของเธอมีเหงื่อ ซึ่งจะทำให้คนบางกลุ่มรู้สึกชอบมาก แต่บางกลุ่มก็รังเกียจ ต้องระวังด้วย"

"จากการประเมิน เท้าคู่นี้มีค่าความงามระดับ SSS ค่าความอร่อยระดับ S แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นถุงน่องสีขาว สวมรองเท้าส้นสูงสีขาวบริสุทธิ์ ค่าความอร่อยของเท้าคู่นี้อาจจะเพิ่มขึ้นเป็นระดับ SSS เลยก็ได้!"

ถังหยุนจินถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอมองกู่เฉินหนานด้วยความงุนงง "มะ หมายความว่ายังไง พูดบ้าพูดบออะไรเนี่ย?"

กู่เฉินหนานพูดอย่างสบาย ๆ "ก็คือ... ฉันอยากให้เธอใส่ถุงน่อง"

ถังหยุนจิน: ∑(´△`)?!

พูดวกไปวนมา สุดท้ายก็แค่อยากให้ฉันใส่ถุงน่อง พูดมาตรง ๆ ก็ได้!

"นายพูดมากแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" ถังหยุนจินดึงเท้าออกจากตักของกู่เฉินหนานด้วยความรังเกียจ แล้วสวมรองเท้าหนังกลับเข้าไปเหมือนเดิม

กู่เฉินหนานเกาหัว "ช่วงนี้ฉันเบื่อ ๆ พอเจอเธอ ฉันก็เลยพูดมากไปหน่อย"

หืม?

ถังหยุนจินยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"เสี่ยวถัง?!"

ในตอนนั้นเอง ไป๋หยูเทียนที่เพิ่งตื่นนอน ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง เดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางงัวเงีย พอออกมาถึงหน้าห้อง เธอก็เห็นถังหยุนจินนั่งอยู่บนโซฟา เธอก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

ตอนที่เธอช่วยถังหยุนจินฝึกฝังเข็มให้กู่เฉินหนาน พวกเธอก็สนิทกันมากอยู่แล้ว ยิ่งทั้งคู่เคยถูกลักพาตัวไปด้วยกัน ก็ยิ่งทำให้สนิทกันมากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นถังหยุนจิน เธอก็กระโดดเข้าไปกอดถังหยุนจินทันที

"เสี่ยวถัง ในที่สุดเธอก็มา ดีใจจัง!"

เสี่ยวถัง?!

กู่เฉินหนานขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น

ถึงแม้ว่าถังหยุนจินจะอายุยังน้อย แต่เธอก็อายุมากกว่ายี่สิบแล้วนะ ไป๋หยูเทียนอายุแค่สิบเก้า จะเรียกเธอว่าเสี่ยวถังได้ยังไง?

แต่ถังหยุนจินไม่ได้สนใจ เธอดูเหมือนจะชินกับการที่ไป๋หยูเทียนเรียกเธอแบบนี้แล้ว

"หยูเทียน เธอเพิ่งตื่นเหรอ?"

ไป๋หยูเทียนพยักหน้า "อื้อ"

ถังหยุนจินเกาแก้มอย่างเขิน ๆ "เธอไปล้างหน้าก่อนไหม ขี้ตาเธอจะเลอะเสื้อฉันแล้ว"

"หา?"

ไป๋หยูเทียนรีบยกมือขึ้นมาจับที่หางตา

"อุ๊ย! ขี้ตาเยอะมาก!"

"รอฉันแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันมา!"

ไป๋หยูเทียนรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ถังหยุนจินมองตามหลังไป๋หยูเทียนพลางยิ้มแห้ง ๆ เธอหันกลับมามองกู่เฉินหนาน กู่เฉินหนานเบะปากอย่างจนใจ

"เธอกับหยูเทียนสนิทกันมากเลยเหรอ?"

"ก็สนิทกันนะ ตอนที่สอนฝังเข็มให้นาย พวกเราอยู่ด้วยกันตลอด ก็เลยสนิทกัน" ถังหยุนจินตอบ

ทันใดนั้น กู่เฉินหนานก็นึกอะไรขึ้นได้

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมน้องสาวเสี่ยวถังถึงรู้เรื่องรสนิยมทางเพศของฉัน ที่แท้ก็เป็นไป๋หยูเทียนนี่เอง!

บ้าเอ๊ย! เด็กคนนี้ปากโป้งจริง ๆ ถ้าเสี่ยวถังไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน เธอคงจะหัวเราะเยาะฉันแน่ ๆ !

ไม่นานนัก ไป๋หยูเทียนก็ล้างหน้าเสร็จแล้วเดินออกมา

"เสี่ยวถัง ฉันคิดถึงเธอที่สุดเลย!"

เธอกระโดดเข้าไปกอดถังหยุนจินอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถังหยุนจินยิ้ม "จริง ๆ แล้ว ในความทรงจำของฉัน พวกเราไม่ได้แยกจากกันเลยนะ"

"ฉันเข้าใจ! ฉันเข้าใจ!"

ไป๋หยูเทียนเงยหน้าขึ้น "ตอนที่ฉันมาที่นี่ใหม่ ๆ ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน"

พูดจบ เธอก็บังคับให้นั่งลงตรงกลางระหว่างกู่เฉินหนานกับถังหยุนจิน แถมยังใช้สะโพกเบียดกู่เฉินหนานให้ขยับไปข้าง ๆ

"เสี่ยวถัง เธอไม่รู้หรอก ช่วงที่ไม่มีเธอ ฉันเบื่อมาก!"

"ไม่จริงมั้ง? ก็มีคนอื่นอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?" ถังหยุนจินถามพร้อมกับยิ้ม

"ไม่ใช่ ๆ " ไป๋หยูเทียนส่ายหน้า พูดด้วยท่าทีรู้ดี "คนอื่นก็คือคนอื่น เธอคือเธอ มันไม่เหมือนกัน!"

"ฉันเห็นว่าช่วงนี้เธอกับคันนอนก็เล่นกันสนุกดีนี่ ทำไมพอเสี่ยวถังมา เธอถึงพูดแบบนี้ล่ะ?" กู่เฉินหนานมองไป๋หยูเทียนด้วยสายตาจับผิด

"เอ่อ..."

ไป๋หยูเทียนอึ้งไป เธอพูดตะกุกตะกัก "พี่คันนอนชอบแกล้งฉัน ฉันไม่ชอบพี่คันนอน!"

"อ้อ ที่แท้เธอก็ไม่ชอบฉันเหรอ?"

จู่ ๆ โฮชิโนะ คันนอนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังโซฟา

"หา?"

ไป๋หยูเทียนตกใจเมื่อได้ยินเสียงของคันนอน เธอหันกลับไปอย่างเชื่องช้า บังคับตัวเองให้ยิ้มแห้ง ๆ "พี่คันนอน พี่ พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เอิ่ม..."

คันนอนกล่าวพลางครุ่นคิด "น่าจะตอนที่เธอพูดว่าช่วงนี้เบื่อมาก"

ไป๋หยูเทียนรีบลุกขึ้นยืน "พี่คันนอน ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันหมายถึง..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว!"

คันนอนเห็นว่าโซฟาตัวเล็กไม่มีที่ว่างแล้ว เธอจึงไปนั่งบนตักของกู่เฉินหนาน ทำเป็นโกรธ "นี่เธอ ต่อไปอย่ามาเล่นกับฉันอีกนะ"

ไป๋หยูเทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็เบะปาก ร้องไห้ออกมา

"พี่คันนอน หนูผิดไปแล้ว!"

ทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา

ไป๋หยูเทียนรู้สึกตัวว่ามีอะไรแปลก ๆ เธอรีบเช็ดน้ำตา ขมวดคิ้ว "นี่ พวก พวกเธอแกล้งฉัน!"

"พอแล้ว ๆ แค่ล้อเล่นเอง"

คันนอนลูบหัวไป๋หยูเทียน เธอหันไปมองถังหยุนจิน "คุณหยุนจินใช่ไหม ฉันชื่อคันนอน ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ถังหยุนจินพยักหน้าตอบ

ทั้งสองคนไม่ค่อยมีบทบาทร่วมกันในนิยาย โฮชิโนะ คันนอนรู้แค่ว่าถังหยุนจินเป็นอาจารย์ของกู่เฉินหนาน ส่วนถังหยุนจินก็รู้แค่ว่าโฮชิโนะ คันนอนเป็นนักฆ่าขององค์กรนกฮูกทมิฬ

แต่ในเมื่อทั้งคู่มาอยู่ที่นี่ ก็หมายความว่าพวกเธอมีสถานะไม่ต่างกันในสายตาของกู่เฉินหนาน

หลังจากที่ทุกคนทำความรู้จักกันแล้ว คันนอนก็ขอตัวกลับห้อง เธอต้องการให้กู่เฉินหนานได้อยู่ตามลำพังกับถังหยุนจินที่เพิ่งมาถึง

แต่ไป๋หยูเทียนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เธอยังคงโวยวายว่าจะอยู่เป็นเพื่อนถังหยุนจิน

สุดท้าย คันนอนก็ต้องลากไป๋หยูเทียนออกไปด้วยความจนใจ

ในห้องโถงจึงเหลือแค่กู่เฉินหนานกับถังหยุนจินสองคน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_

จบบทที่ บทที่ 292 พวกเธอแกล้งฉัน!

คัดลอกลิงก์แล้ว