บทที่ 2 - ฉันกำลังตกเป็นเหยื่อในการฆาตกรรม

"ปัง! ปัง! ปัง!" ฉันทุบประตูเหมือนฉันจะพังเข้าไป ฉันไม่ได้อารมณ์ดีพอที่จะเคาะอย่างมีมารยาท พอก็คือพอ บางทีคุณลุงอาจจะทนได้ แต่ป้าผู้นี้จะไม่ทน "เปิดสิ! รีบมาเปิดประตู!”

หลังจากเคาะสักพักโดยไม่มีการตอบสนอง ฉันก็ออกแรงเพิ่มขึ้น "เฮ้! ฉันมาจากชั้นล่าง คุณมีสระว่ายน้ำในห้องของคุณรึยังไงกัน? เพดานของฉันชำรุดและน้ำซึมก็เพราะคุณ!? รีบมาเปิดประตูได้แล้ว เราต้องคุยกัน!"

ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวมาจากข้างใน ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง ฉันสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นข้างใน ดังนั้นฉันจึงเอาหน้าของฉันไปแนบกับประตูอย่างเงียบๆ

ในตอนนั้นเองประตูก็ถูกเปิดออก ฉันตกใจขณะที่ตัวฉันโงนเงน ฉันเกือบจะล้มเข้าไปในห้อง คนที่เปิดประตูเป็นคุณลุงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเครา เขาปลดปล่อยออร่าความตายขณะที่เขาจ้องมองฉันซึ่งทำให้กระดูกสันหลังของฉันสั่นเทาไปหมด

เขาทำให้ฉันนึกถึงการแสดงของคนโรคจิตที่ฉันชอบดู มันเป็นการแสดงประเภทอาชญากรรมจิตวิทยาและตัวละคนเป็นฆาตกรโรคจิตที่มีความผิดปกติทางจิต

ก่อนที่ฉันจะเปิดปากของฉัน เขาก็อุ้มฉันขึ้นเหมือนลูกไก่ตัวน้อยและโยนฉันเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย

"เฮ้! เฮ้! คุณจะทำอะไร?!" ฉันทำตัวเหมือนอันธพาลจอมหยิ่งแต่ลึกๆแล้วฉันเตรียมตะโกนเรียกแม่แล้ว

ในขณะที่ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ระดับน้ำก็อยู่ที่ข้อเท้าของฉันแล้ว เมื่อฉันมองไปรอบๆห้อง ฉันก็ตระหนักว่าภายในห้อง2705เต็มไปด้วยน้ำ ไม่น่าแปลกใจที่น้ำย้อยลงมาจากเพดานของฉัน!

"ขอโทษนะคะคุณลุง แต่คุณกำลังพยายามทำสระว่ายน้ำจริงๆ? ถ้าท่อน้ำเสีย ก็ซ่อมซะสิ! ห้องของคุณเต็มไปด้วยน้ำหมดแล้ว!... ..เดี๋ยวก่อน ไม่สิ คุณรู้ไหมว่าน้ำจากห้องของคุณกำลังซึมลงบนเพดานของฉัน?! เร็วๆนี้น้ำจะเข้าไปในห้องของฉันแล้ว!"

ขณะที่ฉันบ่น ฉันก็เดินเข้าไปในห้องต่อไป ทันใดนั้นปลายเท้าของฉันก็เตะบางอย่างเข้าเบาๆ

ม่านหน้าต่างถูกปิดสนิท ดังนั้นจึงไม่มีแสงใดๆภายในห้อง เนื่องจากมันมืด จึงเป็นเรื่องยากที่จะมองเห็น นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเหม็นอับส่งผ่านมาทางอากาศ

ตัวฉันแข็งทื่อ จากนั้นฉันก็ก้าวถอยหลังไม่กี่ก้าวขณะที่ฉันกลืนน้ำลายและความวิตกกังวลของฉันลงคอ ฉันอยากเห็นสิ่งที่ฉันเพิ่งเตะไป

มันคือคน คนที่ไม่เคลื่อนไหวอะไร เขากำลังนอนอยู่ในน้ำ

ฉันไม่โง่พอที่จะเชื่อว่าเขาเต็มใจนอนอยู่ตรงนั้น... ฉันได้ยินเสียงเดินใกล้เข้ามาทางฉัน มือสองข้างของฉันกำเข้าหากันแน่น ฉันต้องการวิ่ง แต่ภายในสามก้าว บางสิ่งบางอย่างก็ถาโถมเข้าจมูกและความพยายามของฉันที่จะร้องของความช่วยเหลือก็ติดอยู่ในลำคอ จิตสำนักของฉันเลือนลางและฉันก็รู้สึกวิงเวียนมากยิ่งขึ้น

อ่า... มันกลับกลายเป็นฉันเองที่เป็นคนโง่ซึ่งพยายามเดินขึ้นภูเขาอย่างประมาทขณะที่รู้ว่ามีเสื้ออยู่บนนั้น....

"อื้ออ...อือออ...."

การต่อสู้ไม่มีประโยชน์ เปลือกตาของฉันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดฉันก็สูญเสียจิตสำนัก

—–—–—–—–—–—–—–—–

ในตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา มือและเท้าของฉันก็ถูกมัดเข้ากับเก้าอี้ ฉันไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรได้

ว้าว ฉันซวยจริงๆ ฉันซวยที่ฉันกำลังตกเป็นเหยื่อในการฆาตกรรม

ฉันยังคงรู้สึกถึงฤทธิ์ยา ดังนั้นฉันจึงมึนงงเป็นอย่างมาก ลุงฆาตกรกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามฉันโดยไม่เคลื่อนไหว

พวกเราจ้องมองกันและกัน หลังจากเงียบสักสองนาที ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและพูดขึ้นมาด้วยเสียงแหบแห้งของเขา "คุณรู้รึเปล่าว่าทำไมผมถึงทำกับคุณแบบนี้?"

ฉันพยักหัวอย่างเงียบๆ หลังจากไตร่ตรองเกี่ยวกับชีวิตของฉันเมื่อสองนาทีที่แล้ว ฉันก็ตระหนักว่าตลอด25ปีของฉัน ชีวิตของฉันไม่มีความหมายอะไรนอกจากความสามารถสื่อสารกับผีได้ ว้าว ฉันมักจะเผชิญหน้ากับผีตลอด และตอนนี้ฉันก็กำลังจะกลายเป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

จากนั้นฉันก็นึกเรื่องนั้นอีกนิดหน่อน ชีวิตของฉันไม่มีความหมายอะไรซึ่งไม่แตกต่างอะไรจากตายหรือมีชีวิตอยู่

เดี๋ยวก่อน ไม่จริงหน่า! บางทีฉันอาจจะเป็นเหมือนเมียน้อยที่ห้อยตัวลงมาจากหน้าต่าง! ฉันอาจจะลอยไปรอบๆ ฉันจะยังคงมีพลังเหนือธรรมชาติรึเปล่านะ? แน่นอนว่าฉันจะไม่ต้องกังวลเรื่องงาน ฉันจะไม่ต้องห่วงเรื่องเงินอีกต่อไป ที่จริงแล้วถึงฉันจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปมากนัก ฉันจะต้องปรับตัว

ขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกโลกสวยโดยทันที ฉันมอบรอยยิ้มอันงดงามให้กับคุณลุง

ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่ารอยยิ้มของฉันจะ"งดงาม"ภายใต้ดวงตาของคุณลุงขณะที่ฉันไม่ได้ยิ้มมานานแล้ว แต่คุณลุงก็มองฉันราวกับว่าเขากินอึเขาไป ฉันเดาว่ามันไม่ได้งดงามเท่าที่ฉันคิด

อัยหยา ลึกๆแล้วเธอเป็นคนที่แกล้งทำเป็นเชื่อมั่นในตัวเองซึ่งเตรียมพร้อมที่จะตายแล้ว

"คุณรู้ว่าตัวเองกำลังจะตายในไม่ช้านี้งั้นสินะ?" คุณลุงเตือนฉันเพราะว่าเขาคิดว่าฉันไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง

"ฉันรู้ว่าคุณต้องการฆ่าฉันเพื่อปกปิดความลับ ฉันเข้าใจ" ฉันตอบอย่างสงบเสงี่ยม "ฉันมีคำขอเล็กน้อย ฉันหวังว่าคุณจะยอมรับ"

"คำขอของคุณคือ?"

"ฉันกลัวความเจ็บปวดมาก คุณช่วยทำแบบรวดเร็วได้รึเปล่า?"

คุณลุงยืนขึ้นขณะที่เขาบีบคางของฉันอย่างรุนแรง "นี่คือคำสั่งเสียของคุณ?"

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจกับการขอร้องให้ฆ่าฉันอย่างรวดเร็ว

ฉันพยักหน้าอย่างจริงจัง "ขอขอบคุณมาก"

"คุณไม่มีอะไรที่ต้องการจะพูดเลยรึไงกัน? ไม่มีการครุ่นคิด? ไม่มีอารมณ์? ไม่มีสายตาที่คุณอยากแสดงออกมาเลยรึยังไงกัน?" คำพูดของคุณลุงทำให้ฉันนึกถึงอาจารย์มหาวิทยาลัยของฉันซึ่งทำให้ฉันจำกระดาษของฉันได้...อารมณ์? สายตา? ใครจะคิดเมื่อพวกเขากำลังจะตายกัน?

"เอาล่ะ เนื่องจากคุณไม่รีบร้อน แก้มัดฉันก่อน ฉันมีคำขอ" หลังจากได้ยินคำพูดของฉันแล้ว คุณลุงก็แก้มัดเชือกตรงมือของฉัน

ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะทำร้ายความรู้สึกของเขารึเปล่า แต่ฉันก็มีความคิดแบบคนที่กำลังจะตาย ดังนั้นฉันจึงบอกว่า "อืมม...คุณช่วยออกห่างไปจากฉันได้รึเปล่า? กลิ่นตัวของคุณ...มันแรง...เกินไป..."

"อะไรนะ?" คุณลุงตะลึก ฉันเดาว่าคำพูดของฉันทำร้ายเขา ที่จริงแล้วนั่นไม่ใช่ความตั้งใจของแฉัน ฉันพยายามระมัดระวังแล้ว

ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือออกมาและคว้าผมของฉัน เขาดึงมันอย่างแรงจนหนังศีรษะของฉันเจ็บขณะที่เขาเอียงใบหน้าอันโสมมของเขา "นี่คือสิ่งที่ขยะอย่างคุณอยากจะพูด? คุณผู้หญิง เมื่อคุณกลายเป็นผีเดียวดาย อย่ามาหาผมล่ะ ถ้าคุณต้องการโทษใครสักคน ก็โทษความซวยของตัวเอง ใครบอกให้คุณพูดแบบ..."

ฉันยกคิ้วของฉัน ฉันไม่สามารถทนเรื่องไร้สาระของเขาได้ ดังนั้นฉันจึงขัดจังหวะ "คุณลุง คุณช่วยหยุดพ่นเรื่องไร้สาระได้รึเปล่า? ถ้าคุณต้องการฆ่าฉัน ก็ฆ่าซะเลยสิ คุณพูดมากเกินไป ถ้าฉันต้องการจะมีชีวิตอยู่หรือวิ่งหนี คุณจะถูกหลอกไปแล้ว! หรือว่าคุณไม่เคยดูทีวีหรือหนัง? เมื่อใดก็ตามที่ตัวร้ายกำลังพูดมาก ตัวละครหลักจะหาวิธี KO พวกเขา!"