บทที่ 220 ไอ้หน้าโง่ กู่เฉินหนาน

[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 220 ไอ้หน้าโง่ กู่เฉินหนาน

กู่เฉินหนานมองซ่งเสี่ยวลี่อย่างตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก ไม่มีภาพแห่งความสุขหรือความหอมหวาน มีเพียงความอัปยศอดสูและความกดดัน!

สมัยมัธยมปลาย ตอนที่เขาคบกับซ่งเสี่ยวลี่ เขาไม่เพียงดูแลเอาใจใส่เธออย่างดีที่สุด แต่ยังต้องการมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีให้เธอ เขาคิดว่าการใช้ใจแลกใจจะทำให้ได้รับความจริงใจตอบแทน

แต่ใครจะคาดคิดว่า สิ่งที่เขาได้รับกลับไม่ใช่ความจริงใจ แต่เป็นความเย่อหยิ่งจองหองของเธอที่ได้ใจและไม่ว่าถูกหรือผิด เขาก็ต้องซื้อของขวัญไปง้อขอคืนดีด้วยความอัปยศ

อย่างไรก็ตาม เรื่องทั้งหมดนี้ผ่านมานานหลายปีแล้ว กู่เฉินหนานไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป เพียงแต่การปรากฏตัวของซ่งเสี่ยวลี่ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ซูเฉียนโม่ช่างเป็นผู้หญิงที่ดี

เมื่อเทียบซ่งเสี่ยวลี่กับซูเฉียนโม่แล้ว ก็เหมือนหิ่งห้อยกับแสงอาทิตย์ สายธารกับมหาสมุทร!

กู่เฉินหนานดึงสติกลับมา เขายิ้มและพยักหน้าให้ซ่งเสี่ยวลี่เล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วขึ้นชนกับทุกคนและดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

หลังจากดื่มไปสามรอบ ทุกคนก็เริ่มลงมือทานอาหารพร้อมกับพูดคุยกัน

"กู่ ตอนนี้นายทำงานที่ไหนเหรอ?" มีคนถามด้วยความอยากรู้

กู่เฉินหนานส่ายหัวเบา ๆ "พูดว่าทำงานก็ไม่เชิงหรอก พอดีมีเงินนิดหน่อยเลยซื้อบริษัทมาเล่น ๆ "

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็ชะงักมือที่กำลังคีบอาหาร สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กู่เฉินหนานเป็นตาเดียว

ซื้อ... ซื้อบริษัทมาเล่น?

บ้าไปแล้ว!

นายถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งร้อยใบรึไง ถึงได้รวยขนาดนี้?

ซื้อบ้านแล้วยังซื้อบริษัทอีก?

"กู่เฉินหนานช่างใจกว้าง!"

"ตอนนี้กู่กลายเป็นคนที่เจ๋งที่สุดในห้องเราแล้ว ซื้อบริษัทได้อย่างสบาย ๆ นับถือจริง ๆ !"

"เอ่อ กู่ บริษัทที่นายซื้อทำธุรกิจอะไรเหรอ?"

กู่เฉินหนานตอบอย่างเรียบเฉย "เป็นบริษัทท้องถิ่นในเซี่ยงไฮ้ ทำเกี่ยวกับเครื่องสำอาง ชื่อ ไฉ่หยิ่ง"

"ไฉ่..."

หัวหน้าห้องจ้าวลู่ ชะงักไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"มีอะไรเหรอหัวหน้า รู้จักบริษัทนี้หรือ?"

ทุกคนเห็นท่าทางแปลก ๆ ของจ้าวลู่ จึงถามขึ้น

สีหน้าของจ้าวลู่ดูอึดอัด เขายิ้มแห้ง ๆ แล้วตอบว่า "เคยได้ยิน เคยได้ยิน"

"อ๋อ แล้วบริษัทนี้เป็นไงบ้าง?"

"ฮ่า กู่เฉินหนานเลือกบริษัททั้งที ไม่มีทางพลาดหรอก"

เสียงถามไถ่และเสียงประจบสอพลอ ดังขึ้นพร้อมกัน

จ้าวลู่วางตะเกียบ มองไปรอบ ๆ แล้วหันไปมองกู่เฉินหนาน

"งั้นฉันพูดตรง ๆ เลยนะ?" เขาถามความเห็นของกู่เฉินหนาน

กู่เฉินหนานไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาพยักหน้า "บังเอิญฉันก็อยากฟังเหมือนกัน"

"เค่อ ๆ "

จ้าวลู่กระแอม "เท่าที่ฉันรู้ ไฉ่หยิ่งกำลังมีปัญหาเงินทุนหมุนเวียน ผลิตภัณฑ์ขายไม่ออก กำลังจะล้มละลาย"

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็ตกตะลึง มองไปที่กู่เฉินหนานเป็นตาเดียว

ซื้อบริษัทที่กำลังจะล้มละลายแบบนี้ ไม่เท่ากับรับช่วงต่อเป็นไอ้หน้าโง่เหรอ?

ต่อให้รวยแค่ไหน ก็ไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้ใช่ไหม?

ถึงแม้กู่เฉินหนานจะไม่ได้สบตากับทุกคน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงแววตาของพวกเขา

ไม่เข้าใจ สงสัย ตกใจอย่างมาก

"เอ่อ..." กู่เฉินหนานยักไหล่ "งั้นเหรอ ฉันไม่รู้เลยว่าบริษัทนี้มีปัญหาใหญ่ขนาดนี้"

คำพูดนี้ไม่ได้เป็นการถ่อมตัว เขาไม่รู้จริง ๆ

บริษัทนี้ซูเฉียนโม่เป็นคนเลือก เขาแค่จ่ายเงินซื้อเท่านั้น ไม่รู้อะไรเลย

"กู่ นายโดนหลอกรึเปล่า?" จ้าวลู่ถามด้วยความกังวล

กู่เฉินหนานยักไหล่ ไม่ตอบ คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าถามต่อ

แต่ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของทุกคนทันที

กู่เฉินหนานที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจเลย กลับซื้อบริษัทโดยไม่ตรวจสอบ ดูเหมือนว่าวิสัยทัศน์และความสามารถของเขายังมีปัญหา!

อย่าดูถูกว่าตอนนี้เขาดูเหมือนมีเงินเยอะ พอเขารับช่วงบริษัทนี้แล้ว เงินที่มีอยู่ก็จะหายวับไปกับตา!

พวกบ้านนอกคอกนาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่มีความสามารถก็ไร้ค่า!

ความชื่นชมและความเคารพที่ทุกคนมีต่อกู่เฉินหนานเมื่อครู่ ลดลงไปกว่าครึ่ง

คนที่คิดจะผูกมิตรกับกู่เฉินหนานเพื่อหวังพึ่งพาอาศัย ก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

พอกู่เฉินหนานหมดตัวแล้ว อย่าว่าแต่ช่วยเหลือเลย ไม่มาขอยืมเงินก็บุญแล้ว!

"อาฮ่า ๆ " จ้าวลู่หัวเราะเก้อ ๆ ลูบหัวตัวเอง บรรเทาบรรยากาศตึงเครียด "ดูเหมือนว่าฉันจะปากพล่อยไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ บริษัทนี้ถึงจะกำลังจะล้มละลาย แต่ฉันมั่นใจว่าจะทำให้มันยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นได้" กู่เฉินหนานพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ฮ่า ๆ ใช่ ถูกต้อง กู่เฉินหนานช่างกล้าหาญ"

"กู่ ไม่ใช่ว่าฉันจะพูด... เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ขอให้นายประสบความสำเร็จ"

"กู่เฉินหนาน พวกเราเพื่อน ๆ ร่วมชั้นต่างก็จับตาดูอยู่นะ อย่าทำให้พวกเราผิดหวังล่ะ"

ทุกคนแทบไม่เชื่อในสิ่งที่กู่เฉินหนานพูด แค่พูดเอาใจไปอย่างนั้นเอง

การเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันของคนเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่าย เด็กติดเกมที่ไม่เอาไหนคนหนึ่ง ไม่รู้ไปเอาเงินมาจากไหน แล้วมาซื้อบริษัทที่กำลังจะเจ๊ง แถมยังบอกว่าจะทำให้บริษัทนี้ยิ่งใหญ่

ไม่ใช่แค่คนพวกนี้หรอก ใคร ๆ ก็ไม่มีทางเชื่อ

ถ้านายมีความสามารถขนาดนั้น ทำไมถึงได้เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเป็นเวลานาน?

ใช่แล้ว หยกชั้นยอดก็มีวันที่ถูกฝุ่นละอองปกคลุม พระจันทร์ก็ไม่อาจสู้เมฆฝนได้ และแสงหิ่งห้อยก็ไม่มีทางส่องสว่างในยามค่ำคืนได้

การกระทำของกู่เฉินหนาน ทำให้ทุกคนคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่บุ่มบ่าม

จะบอกว่าสะใจกับความโชคร้ายของคนอื่นก็ไม่เชิง แต่ทุกคนก็อยากเห็นกู่เฉินหนานล้มเหลวไม่เป็นท่า

"มากินข้าวกันเถอะ" จ้าวลู่เอ่ยปากชวน

หลังจากนั้น คนที่เคยยกแก้วเข้ามาชนกับกู่เฉินหนานก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด คนที่เคยรินเหล้าให้ก็หายไป

กู่เฉินหนานจากที่เคยเป็นดาวเด่น กลายเป็นคนธรรมดาเหมือนคนอื่น ๆ ไม่ได้รับการยกยอปอปั้นอีกต่อไป

ในช่วงท้ายของงานเลี้ยง เมื่อทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับ

ซ่งเสี่ยวลี่ถือแก้วไวน์แดงเดินเข้ามาหา

"เฉินหนาน คืนนี้เรายังไม่ได้ชนแก้วกันเลย มาชนแก้วกันหน่อยไหม?"

เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจอยากรู้อยากเห็นของทุกคนก็เต้นระรัว

"กู่ เสี่ยวลี่เป็นแฟนเก่าของนายนะ นายต้องชนแก้วกับเธอแบบแบบไขว้แขนสิ"

"ใช่แล้ว ตอนนั้นพวกนายเป็นคู่รักที่โด่งดังที่สุดในห้องเราเลยนะ"

"มา กู่ ชนแก้วกับเสี่ยวลี่หน่อย"

ยังไม่ทันที่กู่เฉินหนานจะได้พูดอะไร ซ่งเสี่ยวลี่ก็หัวเราะขึ้นมาก่อน "ขอโทษนะเฉินหนาน ฉันชนแก้วแบบไขว้แขนกับนายไม่ได้ แฟนฉันจะโกรธ"

กู่เฉินหนาน: ?

นี่เธอโง่รึเปล่า?

ฉันไม่ได้บอกให้เธอชนแก้วแบบไขว้แขนสักหน่อย?

อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นได้ไหม นี่มันผู้หญิงมั่นหน้าเกินเหตุชัด ๆ !

กู่เฉินหนานมองซ่งเสี่ยวลี่ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะล้อเลียนด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกับเธอ "ขอโทษนะ ฉันไม่ดื่มเหล้ากับผู้หญิงคนอื่น แฟนฉันจะโกรธ"

ท่าทีของกู่เฉินหนานทำให้ซ่งเสี่ยวลี่ขมวดคิ้ว เธออยากจะพูดจิกกัดสักสองสามคำ แต่แล้วก็ยิ้มกว้างออกมา

"ไม่เอาน่าเฉินหนาน นายยังโกรธฉันอยู่เหรอ? ตอนนั้นฉันก็แค่ขอให้นายซื้อโทรศัพท์ให้ พอนายซื้อให้ไม่ได้ ฉันก็เลยเลิกกับนาย นายจะโกรธฉันนานขนาดนี้เลยเหรอ?"

"อ้อ ฉันลืมบอกไป แฟนคนปัจจุบันของฉันเป็นผู้จัดการทั่วไปของเจิ้นหัวเครื่องสำอาง ได้ยินว่านายซื้อบริษัทเครื่องสำอาง นายน่าจะรู้จักเขานะ?"

"เฮ้อ ฉันไม่ได้จะพูดนะ แต่แฟนฉันเนี่ย ดีไปหมดทุกอย่าง เสียอย่างเดียว ชอบซื้อของขวัญให้เดือนหนึ่งให้ฉันหนึ่งใบ กระเป๋าลิมิเต็ดอิดิชั่น บอกแล้วก็ไม่ฟัง น่ารำคาญจริง ๆ !"

กู่เฉินหนาน: ?

นี่เธอ ใครถามเธอ?

เธอตั้งใจมาอวดฉันชัด ๆ !

จะอวดก็อวดไป ทำไมต้องมาเปรียบเทียบกับฉันด้วย?

เหยียบฉันเพื่อยกตัวเอง?

เธอจบมาจากมหาวิทยาลัยบันเทิงหรือไง?

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_