บทที่ 74 - หน่วยลาดตระเวนเยือนอีกครา! การทูตแห่งเวทมนตร์

บทที่ 74 - หน่วยลาดตระเวนเยือนอีกครา! การทูตแห่งเวทมนตร์

แสงอรุณสาดส่องเข้ามาในซากบ้านต้นไม้ บนกองอิฐหักกากปูนยังมีแสงเรืองรองจางๆ หลี่เหวินยืนอยู่หน้าซากโต๊ะทำงาน หูฟังบลูทูธที่หูขวามีควันลอยกรุ่น กรอบนอกไหม้เกรียมเป็นวงกว้าง เขาไม่ได้ถอดหูฟังออก ทำเพียงใช้นิ้วปัดฝุ่นที่เกาะอยู่เบาๆ พื้นดินปริแตกเป็นรอยแยกหลายสาย ริมรอยแยกมีเส้นใยสีเขียวอมฟ้าแผ่ขยายออกมาอย่างช้าๆ

เขาก้มมองฝ่ามือ ผลึกละอองแสงยังคงอยู่ สัมผัสอุ่นจนเกือบร้อน กระตุกเต้นเป็นจังหวะเดียวกับชีพจร เขาโค้งตัวลง ยัดผลึกลงไปในรอยแยกใต้ซากโต๊ะทำงาน ทันทีที่นิ้วมือผละออก ผืนดินก็สั่นสะเทือนเบาๆ เส้นใยเหล่านั้นสว่างวาบขึ้นมาก่อนจะเลือนหายไป

สามนาทีต่อมา มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

พวกเขาเหยียบย่ำแผ่นโลหะเดินผ่านผืนดินไหม้เกรียม รองเท้าเสียดสีกับก้อนหินจนเกิดเสียงดัง คนนำหน้าคือชายในชุดเครื่องแบบสีเทาเข้ม บนบ่ามีตราสัญลักษณ์หน่วยลาดตระเวนประดับอยู่ ที่หน้าอกติดกล้องบันทึกภาพ เขาเดินมาหยุดอยู่ห่างจากหลี่เหวินห้าก้าว ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

"นี่คือหนังสือมอบอำนาจจากสภาแห่งดวงดาว" เขาเอ่ยขึ้น "ตาม 'ระเบียบการจัดการแหล่งพลังงานผิดปกติ' มาตราที่สิบสอง ขอความร่วมมือส่งมอบผลงานวิจัยประเภทเวทมนตร์ทั้งหมด และอนุญาตให้พวกเราเก็บรวบรวมข้อมูลในพื้นที่"

หลี่เหวินไม่ได้รับมา เขายกมือขวาขึ้น ใช้เล็บนิ้วชี้แตะขอบกระดาษ

ตัวอักษรบนกระดาษเริ่มขยับ

ลายเส้นบิดเบี้ยว จัดเรียงตัวใหม่ ราวกับมีใครบางคนกำลังเขียนตัวหนังสือในที่ที่มองไม่เห็น คำว่า [ข้อตกลงการแบ่งปันเทคโนโลยี] ค่อยๆ เปลี่ยนเป็น [สนธิสัญญาสันติภาพแห่งดวงดาว] เนื้อหาแต่ละมาตราทยอยปรากฏขึ้นมา และหน้าสุดท้ายก็ปรากฏลายเซ็น 'หลี่เหวิน' ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ มีเพียงหัวหน้าหน่วยเท่านั้นที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง รูม่านตาของเขาหดเล็กลง นิ้วมือกำกระดาษแน่นจนแทบจะฉีกขาด

"นี่ไม่ใช่เอกสารฉบับเดิมนี่" เขาเอ่ยเสียงต่ำ

หลี่เหวินชักมือกลับ ยืนตัวตรง "ตอนนี้ใช่แล้ว"

หัวหน้าหน่วยจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่ห้าวินาที จู่ๆ ก็เอื้อมมือไปคว้าปืนที่เอว แต่ทันทีที่กำด้ามปืน ร่างของเขาก็แข็งทื่อ ลำกล้องปืนมีเส้นใยไม้เส้นเล็กๆ โผล่ขึ้นมา เลื้อยพันไปตามโกร่งไกปืนราวกับเถาวัลย์ และครอบคลุมด้ามจับทั้งหมดในพริบตา เขารีบปล่อยมือและก้าวถอยหลัง แต่กลับพบว่าไม่ได้มีแค่ปืนเท่านั้น อินทรธนูบนไหล่ซ้ายปริแตก เส้นใยสีเขียวอมฟ้าแทงทะลุเนื้อผ้าออกมา เลื้อยไปตามปกคอและแขนเสื้อ บริเวณที่มันพาดผ่าน เนื้อผ้าจะหนาขึ้น สัมผัสนุ่มขึ้น และบริเวณขอบก็ปรากฏลวดลายดวงดาวปักเอาไว้

เขาก้มมองแขนตัวเอง ชุดเครื่องแบบทั้งชุดกำลังแปรสภาพเป็นเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม

"เกิดอะไรขึ้น" เขาถาม น้ำเสียงยังถือว่านิ่ง แต่จังหวะหายใจเปลี่ยนไปแล้ว

หลี่เหวินไม่ตอบ เขายกมือขวาขึ้น ชี้ไปทางประตู การเคลื่อนไหวเชื่องช้า "ตามสนธิสัญญาฉบับใหม่มาตราที่เจ็ด ผู้ที่เก็บรวบรวมข้อมูลพลังพิเศษโดยไม่ได้รับอนุญาต จะถูกเปลี่ยนสถานะเป็นผู้ช่วยโครงการโดยอัตโนมัติ ตอนนี้พวกคุณคือผู้ช่วยวิจัยเวทมนตร์ของฉันแล้ว"

สิ้นคำพูด ขาของหัวหน้าหน่วยก็ทรุดลงไปเล็กน้อย ราวกับถูกใครบางคนผลักเข้าที่ข้อพับ เขารีบเกร็งขาเพื่อยืนให้ตรง แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ ราวกับมีเส้นด้ายบางๆ เส้นหนึ่งผูกมัดตัวเขาเอาไว้ โดยที่ปลายอีกด้านเชื่อมต่อกับขุมพลังบางอย่างที่ไม่อาจต่อต้านได้

เขาไม่พูดอะไรอีก หันหลังโบกมือ ลูกน้องอีกสี่คนเก็บอุปกรณ์และเดินตามเขาออกไป เสื้อผ้าของพวกเขาก็กำลังแปรสภาพเช่นเดียวกัน แม้จะช้ากว่าแต่ทิศทางเดียวกัน เมื่อเดินไปถึงประตู หัวหน้าหน่วยก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองหลี่เหวิน

หลี่เหวินหันหลังให้แล้ว เขากำลังนั่งยองๆ ตรวจสอบเต้ารับจ่ายไฟใต้ซากโต๊ะทำงาน

เมื่อหน่วยลาดตระเวนจากไป บ้านต้นไม้ก็กลับมาเงียบสงบ สายลมพัดโชยเข้ามา หอบเอากระดาษไหม้เกรียมปลิวว่อน หลี่เหวินลุกขึ้นยืน เดินไปที่มุมห้องเพื่อค้นหาเครื่องเทอร์มินัลเครื่องเก่า หน้าจอมีรอยร้าวแต่ยังเปิดใช้งานได้ เขาเสียบปลั๊ก เชื่อมต่อเครือข่าย เปิดหน้าต่างอัปโหลดแบบเข้ารหัส

หัวข้อไฟล์: ข้อเสนอแนะฉบับแก้ไขว่าด้วยการจัดการพลังประเภทเวทมนตร์ ไฟล์แนบ: ร่าง 'ระเบียบการจัดการเวทมนตร์' ที่อยู่จัดส่ง: กล่องจดหมายสาธารณะสภาแห่งดวงดาว บัญชีผู้ส่ง: นิรนาม

เขากดปุ่มยืนยัน แถบความคืบหน้าวิ่งจนสุด หน้าจอขึ้นข้อความ 'ส่งสำเร็จ' เขาไม่ได้ปิดเครื่อง แต่ปรายตามองไปที่ช่องลงชื่อผู้ส่งอีกครั้ง เดิมทีมันควรจะว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีตัวอักษรโผล่ขึ้นมา

สภาต้นไม้เทพ

ตัวอักษรดูเลือนราง ราวกับถูกใครบางคนใช้นิ้วขีดเขียนอย่างแผ่วเบา เขาจ้องมองมันอยู่สองวินาที ก่อนจะพับหน้าจอเครื่องเทอร์มินัลลง และหยิบหูฟังที่ควันโขมงโยนใส่กล่องเครื่องมือ ภายในกล่องยังมีเครื่องมือสื่อสารสำรองอีกอัน เขาหยิบมันขึ้นมาสวมที่หูขวา

ตรงมุมห้องมีกล้องวิดีโอที่ยังไม่ได้ถอดฝาครอบเลนส์ตั้งอยู่ เขาเหลือบมองมัน ก่อนจะหันไปมองไฟแสดงสถานะแบตเตอรี่บนโต๊ะทำงาน ไฟกะพริบสองครั้ง บ่งบอกว่าระบบจ่ายไฟกลับมาเป็นปกติแล้ว

เขานั่งลง วางมือไว้ข้างเครื่องเทอร์มินัล ไม่ได้ใช้งานอะไรต่อ นอกหน้าต่าง แสงแดดสาดส่องเข้ามา ตกกระทบลงบนขาตั้งโลหะของกล้องวิดีโอ สะท้อนแสงเป็นประกายวิบวับ

[จบแล้ว]