บทที่ 100 จัดการให้เรียบร้อย

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[ลงแบบราคาถูกแค่ใน my-novel  แต่จะลงช้ากว่าThai-novel 100 ตอน]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]

บทที่ 100 จัดการให้เรียบร้อย

กู่เฉินหนานมองไปยังหวังเหว่ยตงที่ทรุดตัวลงกับพื้นตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า กลุ่มคนที่กำลังมองดูอยู่ต่างส่งเสียงฮือฮา

"อะไรนะ! สรุปแล้วหัวหน้าตระกูลหวังเป็นคนทำร้ายหัวหน้าตระกูลซูงั้นเหรอ!"

"ฉันคาดไว้แล้วว่าเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้น…แต่ไม่คิดว่ากู่เฉินหนานจะหาหลักฐานได้จริง ๆ !"

"เขาคงรู้เรื่องนี้มานานแล้วสินะ เลยให้คนไปสืบก่อนหน้านี้!"

"ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ไม่งั้นกู่เฉินหนานจะหาหลักฐานได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง…ดูเหมือนพวกเราประเมินคุณชายกู่ต่ำไปหน่อย!"

กู่เฉินหนานมองหวังเหว่ยตงที่มีท่าทีอิดโรยและสิ้นหวังราวถูกฟ้าผ่า ใบหน้าของกู่เฉินหนานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"หัวหน้าตระกูลหวัง ตอนนี้แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

หวังเหว่ยตงมองด้วยแววตาว่างเปล่าและพยักหน้า "เรื่องนี้…อึก...ฉัน…"

เขาต้องการจะแก้ตัว แต่เมื่อเขาอ้าปาก เขากลับพูดอะไรออกมาไม่ได้

กู่เฉินหนานเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ  ตรงหน้าหวังเหว่ยตงและพูดด้วยเสียงอันดังลั่นว่า "ในเมื่อแกไม่มีอะไรจะพูด ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ของเรา ต่อจากนี้ไปจะไม่มีที่ให้ตระกูลหวังของแกในตงไห่อีกแล้ว"

"ก็ได้…ก็ได้" หวังเหว่ยตงพยักหน้าด้วยความสิ้นหวังบนใบหน้าที่ซีดเอกของเขา

"ไม่ได้!"

แต่ในขณะนั้น หวังซวนก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "ตระกูลหวังของพวกเราถือเป็นตระกูลใหญ่ในตงไห่เหมือนกัน ทำไมพวกเราต้องออกจากตงไห่เพียงเพราะแก กู่เฉินหนานพูดแบบนั้นกัน?"

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและตั้งคำถาม "เหมือนอย่างที่ฉันพูดก่อนหน้านี้ ถ้าคุณชายกู่บีบบังคับมากเกินไป พวกเราคงยอมสู้จนตายดีกว่า ฉันไม่กลัวหรอก ต่อให้พ่อของฉันจะกลัวก็ตาม!"

"โอ้?"

กู่เฉินหนานมองหวังซวนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ มองเขาอย่างละเอียด

หวังซวนมีอายุใกล้เคียงกับกู่เฉินหนาน  แถมเขายังเป็นลูกหลานคนรวยรุ่นที่สองเช่นเดียวกันกับเขา

แต่ดูจากท่าทางของเขา เขาคงจะยังไม่เคยผ่านการขัดเกลาจากสังคมมาก่อน

"งั้นแกหมายความว่าแกไม่ยอมรับที่เดิมพันกันก่อนหน้านี้เหรอ?" กู่เฉินหนานเลิกคิ้วขึ้นและถาม

"รับพนันอะไร! คิดว่าตงไห่เป็นของตระกูลกู่ของแกหรือไง? คิดว่าเราตระกูลหวังจะยอมออกไปอย่างว่าง่ายก็เมื่อตระกูลกู่ของแกบอกให้เราไปหรือไงกัน!" หวังซวนโต้กลับโดยเงยหน้าขึ้น

"ดี ดี"

กู่เฉินหนานพยักหน้า ยิ้มออกมาแล้วเหวี่ยงมือตบหน้าหวังซวนอย่างแรง

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังสนั่น

"คุณชายหวัง!"

บอดี้การ์ดของหวังซวนที่อยู่ข้างหลังเขาพยายามก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือ แต่พวกเขาเห็นหวังเหว่ยตงยื่นมือออกมาเพื่อหยุดพวกเขา

หวังซวนเป็นคนใจร้อน แต่หวังเหว่ยตงไม่ใช่ เขารู้ถึงอำนาจของตระกูลกู่และเข้าใจว่าการยั่วยุตระกูลกู่ก็เหมือนกับการรนหาที่ตาย

หวังซวนที่ถูกกู่เฉินหนานตบหน้า ยกมือปิดแก้มด้วยความไม่อยากจะเชื่อและจ้องมองด้วยความโกรธ "แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ!"

กู่เฉินหนานหัวเราะเยาะและเดินเข้าไปตบเขาอีกครั้งอย่างแรง "อวดดีนักใช่ไหม?"

เพี๊ยะ!

"คิดว่าจะรอดเหรอ?"

เพี๊ยะ!

"พ่อของแกลัวฉัน แต่แกไม่กลัวใช่ไหม?"

เพี๊ยะ!

การตบสามครั้งทำให้หวังซวนรู้สึกมึนงงและสับสน ในขณะที่บอดี้การ์ดก็ถูกหวังเหว่ยตงหยุดเอาไว้

หลังจากกู่เฉินหนานตบเขาหลายครั้ง หวังเหว่ยตงก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ

"คุณชายกู่! อย่าตีเขาอีกเลย ฉันจะไปและพาตระกูลหวังของเราออกจากตงไห่เอง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น กู่เฉินหนานก็หันกลับมาและยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ตบไหล่หวังเหว่ยตง ปล่อยให้เขาอยู่กับประโยค "ถือได้ว่ายังฉลาดอยู่"

พอพูดจบ เขาก็กลับไปหาซูเชียนโม่และคนอื่น ๆ

เวลานี้เอง หน้าของหวังซวนบวมจนจำไม่ได้ แต่เขายังพึมพำอะไรบางอย่างเช่น "จะไม่ปล่อยแกไปแน่" และ "แกจะต้องชดใช้"

เมื่อเห็นดังนั้น หวังเหว่ยตงก็รีบส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดพาหวังซวนออกไปก่อน

เขายังขอโทษกู่เฉินหนานและซูเฉียนโม่ จากนั้นจึงออกจากห้องนอนไปด้วยความอับอาย

แม้ว่าหวังเหว่ยตงจะดูน่าสงสารและน่าสมเพช แต่เขายังมีความโชคดีอยู่บ้าง…

เพราะกู่เฉินหนานเพียงสั่งให้พวกเขาออกจากตงไห่และไม่ได้ฆ่าพวกเขาทั้งหมด

ด้วยอำนาจของตระกูลหวัง พวกเขาคงพอจะสามารถไปเติบใหญ่ในพื้นที่อื่นได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหวังเหว่ยตงก็เปล่งประกายอย่างชั่วร้ายในขณะที่เขามองย้อนกลับไปที่ห้องนอนและคิดในใจ

กู่เฉินหนาน! สำหรับความอับอายที่หวังซวนได้รับในวันนี้ ในอนาคตฉันจะต้องตอบแทนมันร้อยเท่าอย่างแน่นอน!

ในห้องนอน

เย่เหวินเฟยมองหวังเหว่ยตงที่กำลังออกจากห้องนอนด้วยความสับสนมาก "พี่กู่ ปล่อยพวกมันไปแบบนี้จะดีเหรอ?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?" กู่เฉินหนานยิ้ม

[ปล่อยไปเหรอ? ถ้าพวกมันกล้าแตะต้องลุงซูของฉัน ฉันไม่มีทางจะยอมปล่อยพวกมันไปง่าย ๆ แน่!]

[ที่นี่มีคนคอยจับตาดูอยู่มากเกินไป ถ้าลงมือไปเลย นอกจากจะผิดกฎหมายแล้ว มันยังทำลายชื่อเสียงฉันด้วยไม่ใช่หรือไง?]

[ฉันน่ะเป็นถึงตัวร้าย ไม่ใช่คนดี ไม่ใช่นักบุญ คิดว่าฉันจะปล่อยพวกมันไปได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?]

ซูเฉียนโม่และหลิวหมิงรุ่ยตกใจเมื่อเสียงภายในใจของกู่เฉินหนานปรากฏขึ้น

พวกเธอทั้งสองเข้าใจแล้วว่ากู่เฉินหนานกำลังจะทำอะไร

แต่เย่เหวินเฟยไม่รู้ เขาจึงโบกมือไปมา "พี่กู่ การปล่อยพวกมันไปแบบนี้ก็เหมือนปล่อยเสือกลับเข้าป่า ทำไมไม่กำจัดพวกมันให้สิ้นซากเพื่อป้องกันปัญหาในอนาคตล่ะ?!"

"โอ้ พูดสำนวนได้คล่องแคล่วจัง นายกำลังเตรียมตัวสอบเข้าระดับปริญญาโทอยู่เหรอ?" กู่เฉินหนานล้อเลียนเย่เหวินเฟย จากนั้นก็มองไปทางหม่าปิง

หม่าปิงเข้าใจสัญญาณและขยับเข้าไปใกล้กู่เฉินหนาน ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณชายกู่ มีอะไรจะสั่งการหรือไม่ครับ?"

กู่เฉินหนานโน้มตัวกระซิบข้างหูหม่าปิงอย่างแผ่วเบา "จัดการให้เรียบร้อย"

"รับทราบครับ"

ตัวตนของกู่เฉินหนานนั้นเป็นพวกชั่ว ดังนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็ต้องกำจัดพ่อลูกตระกูลหวังให้ได้

ไม่เช่นนั้น…หากเขาปล่อยพวกมันไปโดยไม่ทำอะไร มันก็เหมือนเขานอกบท แถมโอกาสระบายอารมณ์แบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ ด้วยนะ

ยิ่งไปกว่านั้นในเนื้อเรื่องเดิม หลินหยู่ก็ยังได้ฆ่าพ่อลูกตระกูลหวังหลังจากเหตุการณ์นี้เช่นกัน

เมื่อพ่อลูกตระกูลหวังตาย ชื่อเสียงของหลินหยู่ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

...

"คุณชายกู่มีเมตตาและมีคุณธรรมจริง ๆ !"

"ถูกต้องแล้ว คุณชายกู่ปล่อยพ่อลูกตระกูลหวังไปแบบนั้น ถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะต้องให้พวกมันชดใช้แล้ว!"

"การใช้วิธีการที่น่ารังเกียจแบบนั้นเพื่อทำร้ายหัวหน้าตระกูลซู ช่างเป็นวิธีที่น่ารังเกียจสิ้นดี"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณชายกู่เป็นคนดีแบบนี้? เขาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเลยนะ!"

ท่ามกลางการพูดคุยของกลุ่มคนมากมาย กู่เฉินหนานเดินออกจากห้องนอนไป

คุณนายซูลุกขึ้นและโค้งคำนับเล็กน้อยให้กับหมอเพื่อแสดงความขอบคุณ

"ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในวันนี้ แต่ตามที่ทุกท่านเห็น ลูกเขยของฉัน เฉินหนานเป็นคนรักษาสามีของฉัน ดังนั้นขอให้ทุกคนกลับไปก่อนนะคะ หมอประจำตระกูลของฉันจะเป็นคนคอยดูแลสามีของฉันต่อเอง"

เมื่อได้ยินดังนั้น คนกลุ่มนั้นก็พยักหน้าและเก็บของไป

ในไม่ช้า กลุ่มหมอก็เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปยังบริเวณคฤหาสน์

และในเวลานี้เอง หมอที่เพิ่งมาถึงเพื่อรักษาซูเทียนหมิงเห็นหมอออกจากคฤหาสน์ พวกเขารู้สึกสับสนและรีบเดินเข้าไปถามทันทีว่า "ทุกคน เกิดอะไรขึ้น?"

มีคนโบกมือพร้อมพูดว่า "พวกนายมาสายไปแล้ว หัวหน้าตระกูลซูได้รับการรักษาแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น คนที่เพิ่งมาถึงก็รู้สึกเสียใจทันทีที่ตัวเองมาช้า

ในยามนั้นเอง ใครไม่รู้ได้ถามขึ้นมา "พวกคุณเป็นคนที่รักษาหัวหน้าตระกูลซูใช่ไหม?"

คนกลุ่มนั้นมองหน้ากันและส่ายหัว "ไม่ ไม่ คนที่รักษาหัวหน้าตระกูลซูคือคุณชายกู่เฉินหนานจากตระกูลกู่ต่างหาก"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา คนที่เพิ่งมาถึงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ค...คุณชายกู่?

ก่อนที่จะมา พวกเขาได้ยินมาว่าอาการของซูเทียนหมิงสาหัสมากและทำให้ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ชั้นนำจำนวนนับไม่ถ้วนต้องยอมแพ้โดยไม่รู้จะทำยังไง

พวกเขาจึงมาที่นี่เพื่อลองเสี่ยงโชคและจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กับเพื่อน ๆ อีกด้วย

แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า โรคที่แม้แต่ชุมชนแพทย์ของตงไห่ก็ไม่สามารถรักษาได้ กลับได้รับการรักษาจากลูกคนรวยรุ่นที่สองที่ไม่ได้เรียนรู้อะไรมาเนี่ยนะ?!

มันเป็นไปได้ยังไง...มันเป็นไปได้ยังไง?

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;