บทที่ 15 - โควตาเข้าทำงาน

บทที่ 15 - โควตาเข้าทำงาน

พอกลับมาถึงบ้าน แม่ซุน ป้าสะใภ้ใหญ่ และอาสะใภ้สามที่กำลังรออยู่ด้วยความกระวนกระวาย พอเห็นทั้งเจ็ดคนแบกหมูป่า 3 ตัวกลับมาอย่างปลอดภัยก็โล่งอก

"รีบพักหายใจหายคอกันก่อนเถอะ น้ำร้อนต้มเสร็จแล้ว เดี๋ยวพวกป้าจะไปช่วยลวกขนหมูให้เอง" ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยขึ้น

หลังจากลวกขนเสร็จ พวกผู้ชายก็วุ่นอยู่กับการเชือดหมู เลือดหมูไหลนอง พวกเขาจัดการเปิดพุงควักเครื่องในและแบ่งเนื้อหมูออกเป็นส่วนๆ งานครั้งนี้เล่นเอาทั้งเจ็ดคนเหนื่อยแทบขาดใจ เพราะการจัดการหมูป่าไซส์บิ๊กถึง 3 ตัวมันเป็นงานที่หนักหนาสาหัสจริงๆ หลังจากขนเนื้อหมูไปวางเรียงไว้ในเรือนหลักเสร็จ พวกเขาก็ช่วยกันทำความสะอาดเครื่องในหมูจนเรียบร้อย

หลังจากพักเหนื่อยครู่หนึ่ง พวกเขาก็ตกลงกันว่าพรุ่งนี้เช้าเมื่อชาวบ้านออกไปทำงานกันหมดแล้ว สี่พี่น้องจะลากรถเข็นเข้าไปขายเนื้อในอำเภอ จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปนอน เพราะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันจนแทบจะขยับตัวไม่ไหว

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากซุนเสวียนตื่นนอน เขาก็เรียกหาระบบทันที "ระบบ ระบบ เช็คอิน"

[ติ๊ง! เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับน้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย 1 ขวด]

"น้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย? ผู้ใช้จะได้รับพละกำลังเพิ่มขึ้น 500 ชั่ง!" พอเห็นคำอธิบายระบบ ซุนเสวียนก็ตาเป็นประกาย เดิมทีเขาเคยกินโอสถชำระไขกระดูกมาแล้วทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นและมีแรงประมาณสี่ห้าร้อยชั่งอยู่แล้ว ถ้าบวกกับน้ำยาเพิ่มพลังนี้เข้าไปอีก เขาคงมีพละกำลังนับพันชั่งแน่นอน!

"ระบบ น้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายมีผลข้างเคียงไหม กินแล้วหุ่นจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า"

[โฮสต์ สินค้าของระบบล้วนเป็นของเกรดเอ ขอให้โฮสต์วางใจได้ หลังจากดื่มน้ำยานี้แล้ว รูปร่างภายนอกของโฮสต์จะไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ ร่างกายจะดูดซึมยาได้สมบูรณ์ภายใน 4-5 วัน และพละกำลังจะเพิ่มขึ้นอีก 500 ชั่ง]

เมื่อฟังคำอธิบายจบ ซุนเสวียนก็หยิบน้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายออกมา มันบรรจุอยู่ในขวดแก้วที่ไม่มีฉลากอะไรเลย เขาซดจนหมดขวดแล้วโยนขวดทิ้งเข้ามิติเก็บของระบบทันที เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่านร่างกายแวบเดียวแล้วก็หายไป ไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีก

พอเดินออกจากห้อง ก็เห็นพี่ชายทั้งสามช่วยกันมัดเนื้อหมู ไก่ป่า และกระต่ายป่าลงบนรถเข็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนกำลังรอเขาอยู่คนเดียว

ซุนเสวียนไม่ได้ชักช้า เขารีบจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะเดินออกไปสำรวจที่ทางในกองผลิตเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนเพ่นพ่าน เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว สี่พี่น้องก็ช่วยกันลากรถเข็นมุ่งหน้าเข้าอำเภอทันที

สี่พี่น้องลากรถเข็นเข้าอำเภอแล้วตรงดิ่งไปยังตลาดมืด แต่พอเข้าใกล้เขตตลาดมืด พวกเขาก็สังเกตเห็นเงาร่างลับๆ ล่อๆ สอดส่องไปทั่ว ซุนเสวียนรู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล จึงสั่งให้พี่ๆ รออยู่ข้างนอกอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นซุนเสวียนก็แอบย่องไปดูที่ลานบ้านที่เคยใช้แลกของคราวก่อน พบว่ามันว่างเปล่าไร้ผู้คน เมื่อรวมกับภาพคนที่ซุ่มอยู่หน้าตลาดมืด เขาจึงเดาได้ทันทีว่าตลาดมืดน่าจะถูกทางการกวาดล้างหรือเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ เขาจึงรีบกลับไปรวมกลุ่มกับพี่ชายทั้งสาม "ตลาดมืดน่าจะเกิดเรื่องแล้วล่ะ พวกเราหาที่หลบๆ กันก่อน พวกพี่ดูรถเข็นไว้นะ เดี๋ยวผมจะลองไปถามตามพวกโรงงานในเมืองดูว่ามีใครอยากได้ของป่าบ้างไหม"

พอพูดจบ จู่ๆ ก็มีชายอ้วนวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปีเดินตรงมาหาพวกเขา ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ การจะเจอคนอ้วนท้วนสมบูรณ์ถือเป็นเรื่องที่หายากมากจริงๆ

ชายอ้วนเหลือบมองรถเข็นแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาถามเบาๆ "น้องชาย อย่าเพิ่งตระหนกไป พี่ชายเป็นพ่อครัวและเป็นพนักงานจัดซื้อของร้านอาหารรัฐ พวกนายตั้งใจจะเอาของมาขายที่ตลาดมืดใช่ไหม"

เขาชี้ไปทางซุนเสวียนแล้วพูดต่อ "พี่เห็นน้องชายเดินไปที่ลานบ้านข้างตลาดมืดตะกี้ ลานบ้านนั่นมีคนรู้จักน้อยมาก พี่เองก็เคยมาซื้อขายกับพี่หู่อยู่บ่อยครั้งถึงได้รู้ทาง พอเห็นน้องเดินไปที่นั่น พี่ก็เดาได้ทันทีว่าพวกนายน่าจะเอาของมาขายให้พี่หู่"

เขาพูดต่ออีก "พวกนายมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ สองสามวันก่อนตลาดมืดเกิดเรื่อง พี่หู่ต้องหนีไปกบดานที่ต่างจังหวัดชั่วคราว ว่าแต่ในรถเข็นเนี่ยพวกนายขนอะไรมากันน่ะ ขอดูหน่อยได้ไหม ร้านอาหารรัฐของเรากำลังขาดแคลนวัตถุดิบพอดี"

ซุนเสวียนและพี่ๆ มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร เพราะพวกเขายังไม่แน่ใจว่าไอ้อ้วนคนนี้เป็นใครกันแน่

ชายอ้วนพอจะเดาออกจึงรีบบอก "พี่เป็นพ่อครัวร้านอาหารรัฐจริงๆ ไม่งั้นพี่จะอ้วนขนาดนี้ได้ไง ถ้าพวกนายไม่เชื่อก็ตามพี่ไปที่ร้านอาหารรัฐเลยก็ได้ พอถึงที่นั่นแล้วค่อยเปิดของให้ดู โอเคไหม ขอแค่เป็นของกิน ร้านอาหารรัฐของเรารับหมด อ้อ พี่แซ่โจว ทุกคนเรียกพี่ว่าโจวอ้วน พวกนายจะเรียกพี่โจวก็ได้นะ"

สี่พี่น้องเห็นว่าคำพูดของโจวอ้วนน่าเชื่อถือจึงพยักหน้าตกลง "ก็ได้ครับ พวกเราจะตามพี่ไปที่ร้านอาหารรัฐ"

[จบแล้ว]