บทที่ 3130 - หรือว่าจะเป็นมุกเดิมๆ มีราชันมารถูกผนึกอยู่อีกงั้นหรือ?

บทที่ 3130 - หรือว่าจะเป็นมุกเดิมๆ มีราชันมารถูกผนึกอยู่อีกงั้นหรือ?

อีกาทองคำทั้งสิบตัวนี้ แม้จะไม่ใช่เพลิงสุริยันทองคำของจริงก็ตาม

แต่มันก็น่าจะเป็นจิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์ที่ถือกำเนิดมาจากเพลิงสุริยันทองคำ

มองดูผิวเผินแล้ว พวกมันน่าจะทำหน้าที่คุ้มครองวิหารโบราณหลังนี้ เพื่อไม่ให้ถูกคนภายนอกเข้ามารบกวน

เมื่อจวินเซียวเหยียนเห็นภาพนี้ เขาก็ลอบครุ่นคิดอยู่ในใจ

จิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์เหล่านี้ คอยคุ้มครองวิหารโบราณเพื่อไม่ให้ถูกคนภายนอกรบกวน

หรือว่าคอยเฝ้าวิหารโบราณ เพื่อไม่ให้มีสิ่งใดหลุดรอดออกมากันแน่?

หรือว่า...

ดวงตาของจวินเซียวเหยียนมีประกายวูบไหว

หรือว่าจะเป็นพล็อตเดิมๆ เหมือนกับตอนปฐมบรรพชนกุนเผิงงั้นหรือ?

ท้ายที่สุดแล้วในอดีต มหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งและปฐมบรรพชนกุนเผิงก็ล้วนเคยผ่านภัยพิบัติแดนอนธการมาเหมือนกัน

อีกทั้งก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้ยินหยางเต๋อเทียนและคนอื่นๆ ในเผ่าหยางเล่าให้ฟังแล้วว่า

ในท้ายที่สุด มหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งก็สิ้นชีพลงเพราะการต่อต้านราชันมารแดนอนธการ

เช่นนั้นเป็นไปได้หรือไม่ว่า มหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งก็เคยผนึกราชันมารแดนอนธการเอาไว้เช่นกัน?

และใช้วิธีการเดียวกับปฐมบรรพชนกุนเผิงที่อาศัยน้ำแข็งเสวียนหมิงแดนปรโลก

มหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่ง ก็อาศัยพลังของเพลิงสุริยันทองคำเพื่อผนึกและสะกดข่มราชันมารงั้นหรือ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง นอกจากเพลิงสุริยันทองคำแล้ว จวินเซียวเหยียนก็จะได้เก็บเกี่ยวราชันมารไปอีกหนึ่งตนเลยไม่ใช่หรือ?

ในตอนนี้ ราชันมารแดนอนธการที่ถูกสะกดข่มและถูกผนึกเอาไว้เหล่านั้น

ในสายตาของจวินเซียวเหยียน พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับต้นหอมอย่างเยี่ยอวี่เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ราชันมารเหล่านั้น เขายังสามารถเก็บเกี่ยวได้หมดในคราวเดียว ไม่ต้องคอยรอเก็บเกี่ยวทีละรอบเหมือนกับเยี่ยอวี่อีกด้วย

ช่างเป็นอะไรที่สะใจเสียจริง

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ จวินเซียวเหยียนก็ทำได้เพียงแค่คาดเดาเท่านั้น เขายังไม่สามารถยืนยันอะไรได้

ในขณะนั้นเอง จิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์ทั้งสิบดวงที่จำแลงร่างเป็นอีกาทองคำก็พุ่งเข้าใส่ฝูงชนแล้ว

ที่แห่งนี้มีคลื่นพลังกฎเกณฑ์ต่างๆ แผ่กระจายออกไป

มีอีกาทองคำตัวหนึ่งพุ่งเป้ามาที่จวินเซียวเหยียนเช่นกัน

ในขณะที่จวินเซียวเหยียนกำลังจะกระตุ้นพลังของน้ำแข็งเสวียนหมิงแดนปรโลก

จู่ๆ หยางซวี่ก็ก้าวออกมาขวางหน้าจวินเซียวเหยียนเอาไว้

ทันทีที่จิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์ตัวนั้นเห็นหยางซวี่ ภายในดวงตาของมันก็มีแววตาครุ่นคิดแบบมนุษย์พาดผ่าน การโจมตีของมันหยุดชะงักลงในทันที

เมื่อจวินเซียวเหยียนเห็นภาพนี้ เขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

ในอดีต มหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งคือผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์สุริยัน และเขาก็เป็นผู้ครอบครองเพลิงสุริยันทองคำ

ส่วนจิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์เหล่านี้ ก็ถือกำเนิดขึ้นมาจากพลังของเพลิงสุริยันทองคำ

เมื่อพวกมันต้องมาเผชิญหน้ากับหยางซวี่ซึ่งเป็นผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์สุริยันเช่นเดียวกัน พวกมันย่อมไม่แสดงความก้าวร้าวใดๆ ออกมาอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่าการพาหยางซวี่มาด้วยจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้องสินะ

"ตามข้ามา"

จวินเซียวเหยียนหันไปบอกกับตระกูลเย่ว์หวง

มู่หานเยียนและคนอื่นๆ พยักหน้ารับและเข้ามาสมทบกับจวินเซียวเหยียน

เมื่อมีหยางซวี่ผู้เป็นกายาศักดิ์สิทธิ์สุริยันอยู่ด้วย จิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์เหล่านั้นจึงไม่ได้โจมตีขบวนเดินทางของพวกเขาเลย

"แบบนี้ก็ได้งั้นหรือ?"

อีกด้านหนึ่ง ลู่หยวนชิงและคนอื่นๆ จากเผ่าโบราณจินอูต่างก็มีสีหน้าย่ำแย่

เผ่าโบราณจินอูของพวกเขาถึงกับมีคนตกตายไปบ้างแล้ว

จิตวิญญาณหยางบริสุทธิ์เหล่านี้ แม้ว่าจะมีรูปลักษณ์เป็นอีกาทองคำ แต่มันก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าโบราณจินอูเลย ดังนั้นพวกมันย่อมไม่มีการออมมือให้อย่างแน่นอน

ทว่าเผ่าโบราณจินอูก็ยังมีผู้อาวุโสอย่างหลู่คุนและหลู่จิ่งอยู่ด้วย

แถมยังมีผู้อาวุโสระดับยักษ์ใหญ่อย่างลู่หนานอีก

ดังนั้นการฝ่าวงล้อมเข้าไปก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ส่วนขุมกำลังอื่นๆ กลับไม่โชคดีเช่นนั้น ส่วนใหญ่ล้วนถูกสกัดกั้นเอาไว้ด้านนอก

มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ฝ่าวงล้อมเข้ามาได้

พวกจวินเซียวเหยียนเข้าใกล้ประตูด้านหน้าของวิหารโบราณ

แต่พวกเขากลับพบว่าบนประตูวิหารโบราณนั้น มีอักขระสีทองที่สลับซับซ้อนไหลเวียนอยู่มากมาย

มันคือข้อห้ามที่แข็งแกร่งชนิดหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าหากคิดจะใช้กำลังทำลายมัน ย่อมต้องเสียเวลาและเปลืองแรงไปไม่น้อย

จวินเซียวเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปกล่าวกับหยางซวี่ "หยางซวี่ หยดเลือดของเจ้าลงไปบนนั้นสักหยดสิ"

"ขอรับ"

หยางซวี่พยักหน้ารับและหยดเลือดของตนเองลงไปบนประตูด้านหน้า

ในชั่วพริบตา ข้อห้ามอันแข็งแกร่งนั้นก็พังทลายลงราวกับหิมะในฤดูใบไม้ผลิที่หลอมละลาย

"เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ"

จวินเซียวเหยียนถอนหายใจออกมา

วิหารโบราณหลังนี้ มีเพียงสายเลือดสายตรงของมหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งแห่งเผ่าหยางเท่านั้นที่จะสามารถเปิดออกได้โดยตรง

หากคนอื่นต้องการจะเข้าไป ย่อมต้องสิ้นเปลืองความพยายามอย่างมหาศาล

ส่วนเหตุผลนั้น...

ก็น่าจะเป็นเพราะมหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งเชื่อว่า ในอนาคตเผ่าหยางอาจจะมีวีรบุรุษผู้เก่งกาจถือกำเนิดขึ้นมา

เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาก็จะสามารถเข้ามาในวิหารโบราณเพื่อช่วยจัดการกับวาสนาหรือภัยอันตรายที่อาจจะซ่อนอยู่ภายในได้

ทว่ามหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งคงนึกไม่ถึงเลยว่า ในภายภาคหน้าเผ่าหยางจะถูกกดขี่จนตกต่ำถึงเพียงนี้

หากมหาจักรพรรดิไท่หยางเซิ่งรับรู้เรื่องนี้บนสวรรค์ เขาคงจะต้องทอดถอนใจออกมาอย่างแน่นอน

ในเวลานั้นเอง มู่หานเยียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง จู่ๆ นางก็ปรายตามองมาที่จวินเซียวเหยียน

"อ๋องเซียวเหยียน ท่านช่างรอบรู้เสียจริง"

แม้แต่นางเองก็ยังคิดวิธีเปิดข้อห้ามไม่ออกในทันทีเลย

"ข้าก็แค่ลองดูสุ่มสี่สุ่มห้าเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ผลจริงๆ" จวินเซียวเหยียนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

มู่หานเยียนยังคงจับจ้องไปที่จวินเซียวเหยียน

แม้ว่าในครั้งแรกที่ได้พบกัน นางจะรู้สึกประทับใจไปแล้วก็ตาม

แต่ต้องยอมรับเลยว่า อ๋องเซียวเหยียนผู้นี้ ช่างหล่อเหลาเอาการเสียจริง

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นวิธีการ นิสัย หรือความลึกล้ำ ล้วนดูไม่สอดคล้องกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเยาว์วัยของเขาเลย

เมื่อคิดเช่นนี้ หัวใจที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนของมู่หานเยียนก็เกิดความหวั่นไหวขึ้นมา ราวกับต้นไม้เหล็กที่ออกดอก

ในฐานะผู้นำตระกูลเย่ว์หวง เพื่อการพัฒนาของตระกูล

จนถึงปัจจุบันนี้นางก็ยังไม่เคยแต่งงาน และไม่เคยมีเวลาว่างไปสนใจเรื่องความรักเลย

ดังนั้นนางจึงครองตัวเป็นโสดมาโดยตลอด

เมื่อได้เห็นมู่ฉางซีได้พบเจอกับชายในอุดมคติ มู่หานเยียนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาลึกๆ

ฤดูใบไม้ผลิของนางจะมาเยือนเมื่อไหร่กันนะ?

รูปร่างหน้าตาของนางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ทั้งงดงาม สง่าผ่าเผย ผิวขาวเนียนราวกับหิมะ และมีสัดส่วนเว้าโค้งที่เย้ายวนใจ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเด็กสาววัยแรกรุ่นเลยแม้แต่น้อย

กาลเวลาและขวบปีไม่ได้ลดทอนความงามของนางลงเลย แต่มันกลับทำให้นางมีเสน่ห์ดึงดูดใจแบบผู้หญิงที่โตเต็มวัยมากยิ่งขึ้น

หากความงามของมู่ฉางซีเปรียบเสมือนดอกไม้แรกแย้ม ความงามของนางก็เปรียบเสมือนผลไม้ที่สุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยว

และอ๋องเซียวเหยียนผู้นี้ ไม่ว่าจะพิจารณาจากฐานะ เบื้องหลัง หรือความสามารถ ล้วนไร้ที่ติอย่างสิ้นเชิง

ยกเว้นช่องว่างระหว่างวัยที่อาจจะห่างกันไปสัก(ร้อยล้าน)หน่อย

แต่ความรักต่างวัย แล้วมันมีปัญหาตรงไหนล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับผู้ฝึกตนที่มีอายุขัยยืนยาว เรื่องอายุก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยสักนิด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นัยน์ตาอันงดงามของมู่หานเยียนก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองจวินเซียวเหยียนอีกครั้ง

แต่ในฐานะที่เป็นถึงผู้นำตระกูล นางจึงไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติออกมามากนัก

และที่ด้านหลัง เมื่อมู่ฉางซีเห็นเหตุการณ์นี้ ใบหน้าของนางก็แข็งค้างไป

ลูกผู้หญิงด้วยกันย่อมเข้าใจกันดีที่สุด

นางย่อมมองออกว่าสายตาของผู้นำตระกูลหมายความว่าอย่างไร

แต่ว่า...

มู่หานเยียนไม่รู้นี่นาว่า จวินเซียวเหยียนก็คือเยี่ยจวินหลิน!

นั่นก็หมายความว่า ผู้นำตระกูลมู่หานเยียน กำลังส่งสายตาแบบนั้นให้กับสามีของนางอยู่น่ะสิ

"เอ่อ ท่านผู้นำตระกูล พวกเราสมควรจะเข้าไปในวิหารได้แล้วหรือไม่?" มู่ฉางซีเปิดปากเตือน

"อ้อ จริงด้วย" มู่หานเยียนได้สติและพยักหน้าเบาๆ

อีกด้านหนึ่ง จวินเซียวเหยียนในชุดขาว ภายในแววตาของเขาก็มีแววประหลาดใจพาดผ่านเช่นกัน

ผู้นำตระกูลเย่ว์หวงผู้นี้ เหตุใดสายตาของนางที่มองมาถึงได้เปลี่ยนไปอย่างประหลาดเช่นนี้ล่ะ?

ให้ความรู้สึกเหมือนแม่หมาป่าที่กำลังจ้องมองชิ้นเนื้อสดๆ ไม่มีผิด

แม้จะมีคำกล่าวที่ว่า ภรรยาแก่กว่าสามปีเหมือนได้กอดทองคำก้อนโต ก็ตามที

แต่นี่มันแก่กว่าสามหมื่นปียังไม่พอเลยมั้ง?

นี่มันไม่ใช่กอดทองคำก้อนโตแล้ว แต่มันคือการขุดเหมืองทองคำชัดๆ!

จวินเซียวเหยียนไม่ใช่พวกหลงรักคุณป้าหรอกนะ

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะมักจะไปเกาะแกะพวกยอดหญิงผู้ทรงอำนาจ หรือไม่ก็เกาะขาคุณป้าที่อายุมากกว่าก็ตาม

แต่ตอนนี้ เขาคงจะไม่ยอมไปทานอาหารอ่อน(เกาะผู้หญิงกิน)แบบส่งเดชอีกแล้ว ยกเว้นแต่ว่าจะไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ

"อะแฮ่ม... เอาล่ะ พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

จวินเซียวเหยียนกระแอมเบาๆ เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้อีก และผลักประตูเข้าไป

วิหารโบราณทั้งหลังดูยิ่งใหญ่อลังการมาก บานประตูก็สูงใหญ่ราวกับเป็นประตูของยักษ์

เมื่อผลักประตูวิหารโบราณให้เปิดออก กลิ่นอายระลอกหนึ่งก็พัดโชยมาปะทะใบหน้า

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ จวินเซียวเหยียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ!

กลิ่นอายระลอกนี้ นอกจากจะมีความร้อนแรงแฝงอยู่แล้ว

มันยังมีกลิ่นอายของสสารอมตะปะปนอยู่ด้วย!

[จบแล้ว]