บทที่ 70 - ผลลัพธ์สุดยอด ทะลวงสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง

บทที่ 70 - ผลลัพธ์สุดยอด ทะลวงสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง

"ซูเย่ต้องมีพรสวรรค์ระดับสูงส่งมากแน่ๆ ไม่เพียงแต่พละกำลังและความเร็วจะเหนือกว่านักสู้ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ในขั้นเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด แต่ยังมีอุปนิสัยที่ดีมากด้วย ขอเพียงให้เวลาเขาสักหน่อย เขาจะต้องก้าวขึ้นเป็นราชันยุทธ์ได้อย่างแน่นอน"

"และถึงแม้จะอยู่ในหมู่ยอดฝีมือระดับราชันยุทธ์ด้วยกัน เขาก็ต้องเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าชัวร์"

ลั่วหลิงคิดในใจ

เธอได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดีจากตระกูลลั่วมาตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงแต่มีการพัฒนาด้านการฝึกฝนอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่เธอยังเข้าใจหลักการในการใช้ชีวิตและวางตัวในสังคมเป็นอย่างดีด้วย

เธอเข้าใจดีว่านักสู้ที่ไม่มีเบื้องหลังอย่างซูเย่ หากมีพรสวรรค์มากพอ การผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

พูดจบ ลั่วหลิงก็หยิบกล่องไม้สีม่วงสามกล่องออกมาจากแหวนมิติแล้วส่งให้ซูเย่

"ดอกสุริยันม่วงสี่ดอกก็น่าจะพอใช้แล้ว"

จากนั้นเธอก็แอบคิดในใจ

อาการบาดเจ็บของพ่อเธอใช้ดอกสุริยันม่วงแค่ดอกเดียวก็รักษาหายขาดได้แล้ว จากนั้นเธอก็กินเองดอกหนึ่ง แล้วก็เอาไปมอบให้ท่านบรรพบุรุษเจิ้นซานอีกดอกหนึ่ง

ส่วนดอกสุดท้าย เธอตั้งใจว่าจะเอาไปแลกกับโอกาสในการเข้าร่วมการหยั่งรู้

"งั้นก็ขอบใจเธอมากนะลั่วหลิง"

ตอนนี้ซูเย่เอื้อมมือไปรับกล่องไม้ที่ประณีตงดงามทั้งสามกล่องมาด้วยความยินดี

"ฟุ่บ"

จากนั้นซูเย่ก็พุ่งตัวออกไป แล้วจัดการเด็ดดอกไม้สีเงินที่บานสะพรั่งอยู่บนต้นไม้ผลสีดำตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง

ซูเย่ลงมืออย่างรวดเร็วมาก ผ่านไปแค่ประมาณหนึ่งหรือสองนาที เขาก็กลับมาที่เดิมแล้ว

"มีดอกสีเงินทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบสองดอก"

ซูเย่กวาดสายตามองดอกไม้สีเงินในแหวนมิติคร่าวๆ แล้วคิดในใจ

ดอกสีเงินจำนวนมากขนาดนี้ น่าจะเพียงพอให้เขาขัดเกลาเส้นชีพจรพลังปราณจนก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่สูงล้ำได้เลย

"วูบ"

พริบตาต่อมา ต้นผลไม้สีดำที่ถูกซูเย่เด็ดดอกสีเงินไปจนหมดเกลี้ยง ก็เปล่งแสงสีเงินจางๆ ออกมา ก่อนจะเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด ต้นเหล็กสูงสิบจั้งก็กลายเป็นเถ้าถ่านสีเงินและสลายหายไปจนหมดสิ้น

"พอเด็ดดอกสีเงินไปจนหมด ต้นเหล็กก็จะเหี่ยวเฉาและสลายหายไป"

"ข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริงด้วย"

ลั่วหลิงที่อยู่ข้างๆ มองดูเหตุการณ์นี้พลางพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นพอเธอเห็นซูเย่นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น เตรียมตัวที่จะกินและหลอมรวมดอกสีเงิน เธอก็ถามด้วยความสงสัย

"ซูเย่ นายไม่คิดจะเก็บดอกสีเงินบางส่วนไว้เอาไปแลกเปลี่ยนข้างนอกบ้างเหรอ"

ต้นเหล็กดอกเงินมีมูลค่าสูงมาก ตระกูลอื่นเธอไม่รู้หรอก แต่ตระกูลลั่วต้องสนใจมากแน่ๆ

ตระกูลลั่วต้องยอมจ่ายในราคาสูงลิบลิ่วอย่างแน่นอน

"ไม่อ่ะ ฉันตั้งใจว่าจะกินดอกสีเงินพวกนี้ให้หมดเลย จะได้เอาไปขัดเกลาเส้นชีพจรพลังปราณและเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง"

ซูเย่หยิบดอกสีเงินขึ้นมาดอกหนึ่ง เขาพยายามระงับความปรารถนาในใจแล้วตอบลั่วหลิง

"โอเค"

ลั่วหลิงพยักหน้า จากนั้นก็พูดต่อ

"พลังงานที่อัดแน่นอยู่ในดอกสีเงินมันมหาศาลมาก งั้นนายตั้งใจหลอมรวมให้ดีนะ ฉันจะคอยคุ้มกันให้เอง จะได้ไม่มีสัตว์อสูรมาคอยรบกวน"

"ขอบใจนะ"

หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็สนิทสนมกันมากขึ้น ถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้แล้ว

ซูเย่จึงได้แต่กล่าวขอบคุณสั้นๆ

"อึก"

พูดจบ ซูเย่ก็กลืนดอกสีเงินอันงดงามลงท้องไป

หลังจากดอกสีเงินเข้าไปในปากของซูเย่ มันก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานสีเงิน กลิ้งไหลไปตามส่วนต่างๆ ในร่างกายของซูเย่และทำการขัดเกลาเส้นชีพจรพลังปราณอย่างต่อเนื่อง

และพลังงานก้อนนี้ก็เริ่มพุ่งขึ้นไปที่สมองของซูเย่ด้วย

เขารู้สึกได้เลยว่าสมองของตัวเองกำลังเกิดการวิวัฒนาการ

"ตู้ม"

วินาทีต่อมา พลังงานสีเงินก้อนนี้ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง

ซูเย่ขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกปวดหัวจนแทบจะทนไม่ไหว ส่วนเส้นชีพจรพลังปราณในร่างกายก็เหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยจากการขัดเกลาอย่างต่อเนื่องของพลังงานก้อนนี้

แต่มันก็ยังไม่เห็นผลชัดเจนนัก

ผ่านไประยะหนึ่ง

ซูเย่หลอมรวมดอกสีเงินดอกนี้เสร็จสิ้น เขารู้สึกสดชื่นแจ่มใส สภาพร่างกายโดยรวมอยู่ในจุดที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ

"ถึงพรสวรรค์ของฉันจะไม่ได้เลื่อนระดับหรือเกิดการกลายพันธุ์เหมือนที่ข่าวลือบอกไว้ก็เถอะ"

"แต่ดูเหมือนเส้นชีพจรพลังปราณในร่างกายฉันจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย มันขยายใหญ่ขึ้นและหนาขึ้นกว่าเดิม แต่มันก็ยังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่"

หลังจากลองสัมผัสดู ซูเย่ก็คิดในใจ

เพียงแต่ว่าเขาเพิ่งจะหลอมรวมดอกสีเงินไปแค่ดอกเดียว ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นจึงยังไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก

"เอาต่อ"

จากนั้นซูเย่ก็คิดในใจ หยิบดอกสีเงินออกมาจากแหวนมิติอีกดอก แล้วกลืนลงไปเพื่อหลอมรวมต่อไป

และก็เป็นเช่นนี้ เวลาผ่านไปประมาณหกชั่วโมง

ในที่สุดซูเย่ก็หลอมรวมดอกสีเงินทั้งหมดจนเสร็จสิ้น

และเส้นชีพจรพลังปราณในร่างกายของเขาภายใต้ฤทธิ์ของดอกสีเงินก็ถูกขัดเกลาไปได้ถึงสามสิบหกเส้น

ทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นกลางได้สำเร็จ

"พละกำลังพื้นฐานของฉันเพิ่มขึ้นเป็นพละกำลังสิบช้างสารแล้ว"

ซูเย่กำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังพลางมีสีหน้าดีใจสุดๆ

ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ทั่วไป หลังจากทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นกลางแล้ว พละกำลังพื้นฐานจะเพิ่มขึ้นเป็นพละกำลังห้าช้างสาร

แต่พละกำลังพื้นฐานของซูเย่ในตอนนี้กลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

พุ่งสูงถึงพละกำลังสิบช้างสาร

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับต้นเหล็กดอกเงินอันลึกลับนั่นเอง

"เส้นชีพจรพลังปราณทั้งเจ็ดสิบสองเส้นในร่างกายฉันขยายใหญ่ขึ้นเกือบเท่าตัวเลย"

เขามองเข้าไปในร่างกายของตัวเอง ถึงได้พบสาเหตุ

ที่แท้ภายใต้สรรพคุณของดอกสีเงินหนึ่งร้อยสามสิบสองดอก เส้นชีพจรพลังปราณในร่างกายของซูเย่ก็ถูกขยายให้กว้างขึ้นเกือบเท่าตัว

เป็นแบบนี้ผลลัพธ์ที่ได้จากการขัดเกลาเส้นชีพจรพลังปราณของซูเย่ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเช่นกัน

นี่มันเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงจริงๆ

ด้วยพละกำลังพื้นฐานของซูเย่ในตอนนี้ หากเขาระเบิดพลังออกมาจนถึงขีดสุด

เขาจะสามารถระเบิดพละกำลังได้ถึง 900 ช้างสารเลยทีเดียว

น่ากลัวเกินไปแล้ว

พละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ประกอบกับความสามารถในการเคลื่อนย้ายพริบตาของพรสวรรค์มิติระดับกลาง

ต่อให้เป็นสัตว์อสูรระดับราชันทั่วไป หากไม่ทันตั้งตัวก็ต้องถูกซูเย่ในตอนนี้สังหารในพริบตาด้วยกระบวนท่าเดียวเท่านั้น

หลังจากความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกตะลึง ซูเย่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น

การแลกเอาต้นเหล็กดอกเงินมาในครั้งนี้

คุ้มค่ามหาศาลเลย

"แถมสมองของฉันเหมือนจะเกิดการวิวัฒนาการด้วย"

ยกตัวอย่างเช่นแมลงสีดำตัวเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนหน้าผาห่างออกไปร้อยเมตร ซูเย่สามารถมองเห็นโครงสร้างเล็กๆ ของมันได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ตอนนี้สมองของฉันปลอดโปร่งมาก ความเข้าใจก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย"

หลังจากลองสัมผัสดู ซูเย่ก็อุทานในใจ

ต้นเหล็กดอกเงิน

สมแล้วที่เป็นของวิเศษที่เล่าขานกันว่าวิเศษนักหนา

มูลค่าของมันประเมินไม่ได้จริงๆ

"ซูเย่ นายหลอมรวมเสร็จหรือยัง"

ตอนนั้นเองลั่วหลิงก็เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยถาม

ซูเย่พยักหน้าด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

"แล้วพรสวรรค์ของนายล่ะ เลื่อนระดับขึ้นไหม หรือว่าเกิดการกลายพันธุ์อะไรหรือเปล่า"

ลั่วหลิงถามด้วยความสงสัย

"เปล่าเลย" ซูเย่ส่ายหน้า "อาจจะเป็นเพราะฉันดวงซวยล่ะมั้ง กินดอกสีเงินเข้าไปตั้งเยอะ แต่พรสวรรค์ก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย"

ซูเย่เดาในใจว่าสาเหตุที่พรสวรรค์ของเขาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง น่าจะเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์ต้นกำเนิด

พรสวรรค์ของเขาได้มาจากการดูดซับสเตตัส ไม่ได้ติดตัวมาแต่เกิด อาจจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ก็เลยทำให้ดอกสีเงินไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์ของเขาได้

แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องหลอกลวง เชื่อถือไม่ได้

เพราะเรื่องเล่าลือพวกนี้พอปากต่อปากกันไปเรื่อยๆ ความจริงมันก็ผิดเพี้ยนไปได้

ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนแรกมันเป็นมายังไง

และก็ไม่มีใครสนใจด้วย

ลั่วหลิงกะพริบตาปริบๆ

เธอไม่รู้หรอกว่าคำพูดของซูเย่เป็นความจริงหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

ทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกจากถ้ำไป

พวกเขายังคงเดินทางและค้นหาโชคชะตาในดินแดนลับแห่งนี้ต่อไป

ดินแดนลับระดับสามแห่งนี้จะเปิดให้เข้าได้เป็นเวลาครึ่งเดือน

ดังนั้นซูเย่กับพรรคพวกยังมีเวลาอีกถมเถที่จะค้นหาโชคชะตาในดินแดนลับ

"เจ้านาย ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสมบัติธาตุไฟ"

จนกระทั่งเวลาหนึ่ง

เสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่บนไหล่ของซูเย่ก็สูดจมูกฟุดฟิดอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา มันก็ส่งเสียงบอกซูเย่ในใจด้วยความดีใจ

[จบแล้ว]