บทที่ 36 - สังหารเย่เฉิงไห่ สยบบรรพบุรุษตระกูลเย่

บทที่ 36 - สังหารเย่เฉิงไห่ สยบบรรพบุรุษตระกูลเย่

"นั่นมัน ท่านผู้นำนี่"

เมื่อเห็นเย่เฉิงไห่บาดเจ็บสาหัสและร่วงลงกระแทกพื้น นักสู้ของตระกูลเย่ที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบวิ่งมาดูและต้องตกตะลึงจนตาค้าง

"บัดซบ ศัตรูบุก พวกเราลุย"

นักสู้หนุ่มที่เลือดร้อนคนหนึ่งเห็นซูเย่ถือกระบี่เหล็กก็ตะโกนลั่นและเตรียมจะพุ่งเข้าไปขัดขวาง

แต่วินาทีต่อมาเขาก็ถูกนักสู้รุ่นใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ดึงตัวกลับมาอย่างแรง

พร้อมกับตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด

"แกโง่หรือเปล่า เดือนนึงได้เงินกี่บาท จะเอาชีวิตไปทิ้งทำไม"

นักสู้หนุ่มคนนั้นถึงกับหน้าเหวอ

"ไป หนีเร็วเข้า"

"ตระกูลเย่จบสิ้นแล้ว"

นักสู้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์พากันดึงสติกลับมาและรีบวิ่งหนีเอาตัวรอดทันที

หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในขณะเดียวกันก็มีนักสู้บางคนที่เห็นสภาพอันน่าสมเพชของเย่เฉิงไห่แล้วแอบยิ้มสะใจ

ปกติแล้วตระกูลเย่ปฏิบัติกับพวกเขาไม่ค่อยดีนักแถมยังกดขี่สารพัด

พอเห็นเย่เฉิงไห่ถูกทุบตีจนมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก พวกเขาย่อมต้องแอบสะใจเป็นธรรมดา

"ซูเย่ แกกล้าฆ่าฉันเหรอ ที่นี่คือเมืองฐานทัพตงไห่นะ ท่านประธานเฉินแห่งหน่วยพิฆาตอสูรตั้งกฎไว้ชัดเจนว่าห้ามนักสู้ต่อสู้กันเองในเมืองฐานทัพ ใครฝ่าฝืนต้องถูกลงโทษอย่างหนัก"

เมื่อเห็นซูเย่ถือกระบี่เหล็กเดินเข้ามา เย่เฉิงไห่ก็ไม่ได้สนใจพวกนักสู้ที่วิ่งหนีไปเลย

เขากัดฟันข่มความเจ็บปวดและพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวาดหวั่น

"บัดซบ ไอ้เด็กซูเย่มันไปเอาความแข็งแกร่งขนาดนี้มาจากไหน"

แต่ในใจของเขากลับกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว

พร้อมกับรู้สึกตกตะลึงกับความแข็งแกร่งที่ซูเย่แสดงออกมา

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

นี่มันเหนือกว่าระดับยอดฝีมือไปไกลเลย

เขาถึงกับสงสัยว่าต่อให้เป็นขุนพลยุทธ์ทั่วไปก็อาจจะไม่ใช่คู่มือของซูเย่ด้วยซ้ำ

"ทำไม ตอนนี้เพิ่งจะมารู้สึกกลัวงั้นเหรอ ตอนที่ตระกูลเย่ของแกทำตัวกร่างคับเมืองตงไห่ แกเคยนึกถึงกฎข้อนี้บ้างไหม"

ซูเย่หัวเราะเยาะกับคำพูดขอความเมตตาของเย่เฉิงไห่

"ฟุ่บ"

ซูเย่พุ่งตัววูบเดียวก็มาโผล่ข้างๆ เย่เฉิงไห่ เขาเอื้อมมือไปบีบแขนของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วออกแรงกระชาก

"กรอบ"

สิ้นเสียงกระดูกแตก เย่เฉิงไห่ก็แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

กระดูกแขนของเขาแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดสาดกระเซ็น แขนข้างนั้นถูกซูเย่ทำลายจนใช้การไม่ได้อีกต่อไป

ถ้าไม่ได้ของวิเศษระดับสูงมารักษา แขนข้างนี้ก็คงหมดทางเยียวยาแล้ว

เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเย่เฉิงไห่ผสมกับรอยเลือด

เขาจ้องมองซูเย่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจนมุม ใบหน้าบิดเบี้ยวและคำรามลั่น

"ซูเย่ แกมันสมควรตาย"

เขารู้ดีอยู่เต็มอก

ว่าวันนี้เขาคงต้องตายด้วยน้ำมือของซูเย่แน่ๆ

แต่ในใจของเขาก็ยังคงมีความหวังริบหรี่หลงเหลืออยู่

"พ่อหนุ่ม คนฉลาดต้องรู้จักโอนอ่อนผ่อนตามสถานการณ์นะ"

"ไว้หน้ากันบ้างก็ดี"

วินาทีต่อมา น้ำเสียงราบเรียบก็ดังขึ้นข้างหูซูเย่อย่างกะทันหัน

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังมาจากด้านหลัง

ชายชราผมขาวสวมชุดนักพรตสีขาวเดินเอามือไพล่หลังเข้ามา

สายตาอันคมกริบของเขาจ้องมองซูเย่และเอ่ยปากพูดช้าๆ

"ท่านบรรพบุรุษ"

เย่เฉิงไห่หน้าบานทันทีและรีบร้องเรียก

"ไอ้โง่ แกยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าบรรพบุรุษอีกเหรอ"

ชายชราผมขาวด่าทอเย่เฉิงไห่ไปหนึ่งประโยค ก่อนจะหันไปจ้องซูเย่เขม็งราวกับต้องการจะมองทะลุความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา

ชายชราคนนี้คือบรรพบุรุษเพียงคนเดียวของตระกูลเย่ที่ยังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้เขาอายุร้อยยี่สิบกว่าปีแล้ว

ซูเย่ปรายตามองอีกฝ่ายและเห็นข้อมูลพื้นฐานทันที

ชื่อ 【เย่หลิงเฟิง】 ระดับ 【ขุนพลยุทธ์ขั้นปลาย】

พรสวรรค์วายุทมิฬ 【ระดับกลาง】

"ขุนพลยุทธ์ขั้นปลาย"

เมื่อเห็นระดับการฝึกฝนของชายชราคนนี้ ซูเย่ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา

และในขณะเดียวกัน พรสวรรค์วายุทมิฬของอีกฝ่ายก็ทำให้ซูเย่รู้สึกสนใจไม่น้อย

"พรสวรรค์วายุทมิฬนี่น่าจะเป็นพรสวรรค์สายลมรูปแบบหนึ่งสินะ"

ซูเย่คาดเดาเกี่ยวกับพรสวรรค์นี้อยู่ในใจ

แต่ความสามารถที่แท้จริงจะเป็นยังไงก็คงต้องลองสู้กันดูถึงจะรู้

"พ่อหนุ่ม ขอแค่แกยอมปล่อยตระกูลเย่ไป"

"แกเสนอเงื่อนไขมาได้เลย"

เมื่อเห็นซูเย่นิ่งเงียบ เย่หลิงเฟิงก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

บนตัวของซูเย่มีไข่มุกลวงตาปรโลกซึ่งเป็นของวิเศษที่ใช้ปกปิดกลิ่นอายได้ กลิ่นอายที่ซูเย่แผ่ออกมาในตอนนี้จึงเป็นแค่ระดับนักสู้ระดับสูงเท่านั้น

แต่เขาไม่เชื่อหรอกว่าซูเย่จะมีพลังแค่นี้

ต่อให้เย่เฉิงไห่จะอ่อนแอแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่นักสู้ระดับสูงทั่วๆ ไปจะเอาชนะได้หรอก

และด้วยอายุที่มากแล้ว เขาก็ไม่อยากจะลงมือต่อสู้กับใคร เพราะมันจะยิ่งทำให้อายุขัยที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขาลดลงไปอีก

เผลอๆ สู้เสร็จเขาอาจจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่กี่วันด้วยซ้ำ

ถ้าเลือกได้ ใครจะอยากรีบตายกันล่ะ

"กรอบ"

ทว่าสิ้นเสียงกระดูกแตก เย่เฉิงไห่ก็มีสีหน้าหวาดผวาและเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

คอของเขาถูกซูเย่บิดจนหักสะบั้นอย่างง่ายดาย

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของต้นกำเนิดที่สังหารเย่เฉิงไห่สำเร็จ"

"ได้รับสเตตัสพละกำลังหนึ่งร้อยจุด สเตตัสความเร็วสามสิบจุด ต้นกำเนิดโลหะทะลวงห้าสิบจุด"

หลังจากสังหารเย่เฉิงไห่ ซูเย่ก็ใช้กฎเกณฑ์ต้นกำเนิดดูดซับสเตตัสจากร่างของอีกฝ่ายมาอย่างรวดเร็ว

พละกำลังและความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

"ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของต้นกำเนิดที่ดูดซับต้นกำเนิดโลหะทะลวงห้าสิบจุด ได้รับพรสวรรค์โลหะทะลวงระดับกลาง"

วินาทีต่อมาเสียงของระบบกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดก็ดังขึ้นในหัวของซูเย่

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกกล้าดียังไง"

เมื่อเห็นซูเย่เมินเฉยต่อคำพูดของเขาและลงมือฆ่าเย่เฉิงไห่ต่อหน้าต่อตา

เย่หลิงเฟิงก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

เขารีดเร้นพลังปราณในร่างและก้าวเท้าขึ้นไปบนอากาศพร้อมกับระเบิดกลิ่นอายออกมาจนถึงขีดสุด

"รนหาที่ตาย"

เขาคำรามพร้อมกับตวัดฝ่ามือขวาที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำ

"มาได้จังหวะพอดีเลย"

"ขอลองพรสวรรค์โลหะทะลวงที่เพิ่งได้มาหน่อยก็แล้วกัน"

ซูเย่ไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

เขาเรียกใช้พรสวรรค์โลหะทะลวง ทั่วทั้งร่างก็เปล่งประกายด้วยจุดแสงสีทอง

แม้แต่บนกระบี่เหล็กก็ยังมีแสงสีทองสว่างจ้าพันเกี่ยวอยู่รอบๆ

ตอนนี้ภายใต้การเสริมพลังจากพรสวรรค์โลหะทะลวง พลังโจมตีและพลังเจาะทะลวงของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

"แกก็มีพรสวรรค์โลหะทะลวงด้วยเหรอเนี่ย"

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เย่หลิงเฟิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและคำรามลั่น

"ต่อให้แกจะมีพรสวรรค์โลหะทะลวงก็เถอะ"

"วันนี้แกก็ต้องตายอยู่ที่นี่"

"ฝ่ามือวายุทมิฬ"

เย่หลิงเฟิงใช้วิชาไม้ตายก้นหีบ ซัดฝ่ามือสีดำขนาดสามจ้างเข้าใส่ซูเย่

นี่คือเคล็ดวิชาระดับสาม

เขาใช้เวลาฝึกฝนมานานหลายปีจนบรรลุวิชานี้ถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว

อานุภาพของมันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"จันทร์สีเงิน"

ซูเย่ไม่ประมาท เขาก้าวขึ้นไปบนอากาศและใช้ไพ่ตายทั้งหมดที่มี

พรสวรรค์พละกำลังระดับสูง เพิ่มพลังสิบเท่า

บวกกับวิชากระบี่จันทร์สีเงินขั้นสมบูรณ์

"ตู้ม"

ชั่วพริบตาเดียวกระบี่แสงสีเงินก็พุ่งทะยานราวกับน้ำตก เข้าปะทะกับรอยประทับฝ่ามือสีดำขนาดสามจ้างจนเกิดระเบิดอย่างรุนแรง

สิ่งปลูกสร้างของตระกูลเย่รอบๆ บริเวณนั้นพังทลายลงมา เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่ว

"แกก็เป็นขุนพลยุทธ์เหมือนกันเหรอ"

หลังจากการปะทะ ซูเย่เป็นฝ่ายได้เปรียบ

เย่หลิงเฟิงต้องถอยหลังไปหลายก้าว ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้นดินที่แตกร้าว

เขากระอักเลือดออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

ขุนพลยุทธ์ที่อายุน้อยขนาดนี้เนี่ยนะ

ในเมืองฐานทัพขนาดเล็ก แทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เลย

นอกจากว่าเขาจะเป็นคนจากเมืองฐานทัพขนาดใหญ่

และต้องมีวิชาขัดเกลาร่างกายระดับกลางที่สมบูรณ์แบบและล้ำเลิศมากๆ

หรืออาจจะเป็นถึง

วิชาขัดเกลาร่างกายระดับสูงเลยก็ได้

"ไอ้สารเลวเย่เฉิงไห่ แกมันเป็นคนบาปของตระกูลเย่"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่หลิงเฟิงก็รู้สึกเศร้าสลดและหัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพช

วินาทีต่อมา กระบี่แสงก็พุ่งทะยานผ่านร่างของเขาไปอย่างรวดเร็ว

และสังหารเขาตายคาที่

[จบแล้ว]