บทที่ 34 - สังหารสองศัตรู ปลิดชีพจ้าวอสูร

บทที่ 34 - สังหารสองศัตรู ปลิดชีพจ้าวอสูร

คำพูดอันเรียบเฉยของซูเย่ดังก้องอยู่ในหูของทั้งสองคน

"แก..."

เมื่อเห็นซูเย่ยืนอยู่ตรงหน้าแบบไร้รอยขีดข่วน อู่เหยียนหู่ก็ตกตะลึงจนร่างสั่นเทาไม่หยุด

บ้าไปแล้ว

อาวุธลับที่เย่ฟิงหวงเอามาซ่อนไว้รอบๆ คือลูกศรพิษทมิฬรุ่นสามเลยนะ

สุดยอดอาวุธสังหารที่นอกจากจะเร็วปานสายฟ้าแลบแล้ว บนหัวลูกศรยังอาบไปด้วยพิษร้ายแรงอีกต่างหาก

ต่อให้นักสู้ระดับยอดฝีมือมาเจอแบบไม่ทันตั้งตัวก็ยังร่วงได้ง่ายๆ

ระดับกลิ่นอายที่ซูเย่ปล่อยออกมาคือระดับสูง แล้วจะหลบพ้นไปได้ยังไง

หรือว่า...

อู่เหยียนหู่คิดวิเคราะห์อย่างรวดเร็วและตาเบิกโพลง

เขาไม่กล้าคิดต่อแล้ว

เมื่อเห็นซูเย่ค่อยๆ เดินเข้ามาหา เขาละล่ำละลักเสียงสั่นพร้อมกับยกมือขึ้นห้าม

"ซูเย่ อย่าฆ่า..."

"ฉัวะ"

แต่ซูเย่ไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ

เขาตวัดกระบี่ฟันอู่เหยียนหู่ตายคาที่อย่างง่ายดาย

"ไอ้เด็กเวร"

"แกหลอกพวกเราหมดเลยสินะ"

เย่ฟิงหวงเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

เขากัดฟันข่มความเจ็บปวดจากแผลที่แขนขาดและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แกไม่ใช่นักสู้ระดับสูง"

"แต่เป็นนักสู้ระดับยอดฝีมือใช่ไหม"

เย่ฟิงหวงพูดจบก็กระอักเลือดออกมาและแค่นเสียงแหบพร่า

"แถมแกยังน่าจะ... มีพรสวรรค์ความเร็วพิเศษอีกต่างหาก"

พูดถึงตรงนี้เขาก็เจ็บใจนัก

เพื่อปฏิบัติการครั้งนี้ เขาอุตส่าห์ลงทุนขนเครื่องยิงลูกศรพิษทมิฬรุ่นสามมาตั้งเจ็ดเครื่อง และซ่อนไว้ตามจุดลับตาอย่างมิดชิด

ซึ่งเครื่องยิงแต่ละเครื่องสามารถยิงลูกศรพิษอาบยาพิษร้ายแรงออกไปได้ถึงยี่สิบดอกในเวลาแค่หนึ่งวินาที

ในความคิดของเขา ต่อให้ซูเย่จะซ่อนระดับความแข็งแกร่งไว้และเป็นถึงระดับยอดฝีมือที่คนอื่นไม่กล้าคิดฝันก็ตามที

เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าจะต้องฆ่ามันให้ตายตกไปได้แน่นอน

น่าเสียดายที่เขาคิดเผื่อไว้ทุกทางแล้ว แต่ดันพลาดไปเรื่องเดียว

ซูเย่ไม่ใช่นักสู้ระดับสูง และก็ไม่ใช่นักสู้ระดับยอดฝีมือด้วย

แต่เป็นถึงขุนพลยุทธ์ต่างหาก

สำหรับซูเย่ที่มีพรสวรรค์ความเร็วระดับต้นแล้ว

การหลบลูกศรพิษพวกนี้ก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

"เจ้านี่คิดวางแผนมาอย่างรอบคอบดีจริงๆ"

ซูเย่ขมวดคิ้ว

เย่ฟิงหวงคนนี้ถือว่าเป็นตัวอันตรายที่ระมัดระวังตัวแจเลยทีเดียว

ถ้าเขายังไม่ทะลวงระดับถึงขุนพลยุทธ์และยังคงเป็นแค่ระดับยอดฝีมือ ก็อาจจะติดกับดักของอีกฝ่ายเข้าให้แล้วก็ได้

และถ้าเป็นแบบนั้น หากซูเย่โดนลูกศรพิษทมิฬเข้าไปจริงๆ

ต่อให้เขามีพรสวรรค์การรักษาเยียวยาระดับสูง

ก็ไม่แน่ว่าจะถอนพิษร้ายแรงที่อาบอยู่บนลูกศรพวกนี้ได้ทัน

"หึหึ..."

"แต่ต่อให้แกเป็นนักสู้ระดับยอดฝีมือและมีพรสวรรค์ความเร็วพิเศษจริงๆ ก็เถอะ"

"วันนี้แกก็ต้องตายอยู่ดี"

"ฮ่าฮ่า"

"ตู้ม"

พร้อมกับเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเย่ฟิงหวง เสียงระเบิดดังกึกก้องก็ดังมาจากที่ไกลๆ

เหมือนมีตัวอะไรสักอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังพุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวรุนแรงขนาดนั้น

ซูเย่ก็หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

เขามองไปยังทิศทางนั้น

และสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังของสัตว์อสูรพุ่งปะทะหน้า

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซูเย่ เย่ฟิงหวงก็หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับมองเห็นภาพซูเย่ตายอย่างอนาถไปล่วงหน้าแล้ว

เมื่อครู่เขาใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ แอบไปขโมยลูกของมังกรวายุคลั่งออกมา

พอมัดลูกมังกรตาย เขาก็เอาเลือดของมันมาสาดทิ้งไว้แถวนี้

เพื่อล่อมังกรวายุคลั่งที่กำลังโกรธจัดให้ตามมา

และมังกรวายุคลั่งตัวนี้ก็คือจ้าวอสูรประจำถิ่นแห่งนี้

มันเป็นถึงสัตว์อสูรระดับสูงสุด

"แผนของแกก็ใช้ได้เลยนะ"

ซูเย่ดึงสติกลับมาและมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย

"แต่น่าเสียดาย ในโลกใบนี้..."

"ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง"

พูดจบ ยังไม่ทันที่เย่ฟิงหวงจะได้ตั้งสติ

ซูเย่ก็รีดเร้นพลังปราณและเหยียบอากาศลอยตัวขึ้นไป

"แก... แกเป็นถึง..."

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เย่ฟิงหวงก็ร่างสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง

จบสิ้นแล้ว

ตระกูลเย่จบสิ้นแล้ว

ความคิดนี้เพิ่งจะแล่นเข้ามาในหัวเขา

"ฉัวะ"

กระบี่แสงก็ตวัดผ่านและปลิดชีพเขาในพริบตา

"โฮก"

วินาทีต่อมา ตรงหน้าซูเย่ก็ปรากฏร่างมังกรวายุคลั่งที่กำลังเดือดดาลสุดขีด

มันจ้องมองซูเย่ด้วยความโกรธแค้นและอ้าปากแผดเสียงคำราม

สายพันธุ์ 【มังกรวายุคลั่ง】 ระดับ 【สัตว์อสูรระดับสูงสุด】

พรสวรรค์วายุคลั่ง 【ระดับกลาง】

มังกรวายุคลั่งตัวนี้มีร่างกายใหญ่โต กรงเล็บมังกรสีเขียวขนาดมหึมาทั้งสี่ข้างสามารถขยี้ต้นไม้ใหญ่ให้แหลกคามือได้อย่างง่ายดาย

ซูเย่ปรายตามองมันแวบเดียวก็รู้ข้อมูลพื้นฐานของมันหมดเปลือก

"พรสวรรค์วายุคลั่งแค่ระดับกลางงั้นเหรอ"

"น่าเสียดายจัง"

เมื่อเห็นพรสวรรค์ของมังกรวายุคลั่ง ซูเย่ก็ส่ายหน้าเบาๆ

ถ้าเป็นพรสวรรค์วายุคลั่งระดับสูง เขาอาจจะยังสนใจดูดซับสเตตัสของมันบ้าง

แต่ตอนนี้

มีแค่เลือดของสัตว์อสูรระดับสูงสุดในตัวมันเท่านั้นแหละที่ดึงดูดใจซูเย่ได้

"โฮก"

เมื่อเห็นว่าตรงนี้มีแค่ซูเย่รอดชีวิตอยู่คนเดียว มังกรวายุคลั่งก็แผดเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน

จากนั้นทั่วทั้งร่างของมันก็ระเบิดพายุหมุนสีเขียวอันทรงพลังออกมา

พายุหมุนสีเขียวพวกนี้แตกตัวกลายเป็นใบมีดลมนับไม่ถ้วน

และพุ่งแหวกอากาศเข้าจู่โจมซูเย่

ซูเย่หลบหลีกไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อหลบใบมีดลมเหล่านั้น

ใบมีดลมที่พลาดเป้าพุ่งชนพื้นดินจนเกิดหลุมระเบิดเป็นหย่อมๆ

ซูเย่กำกระบี่เหล็กสีดำในมือแน่น

ระเบิดพลังทั้งหมดในร่างออกมา

"จันทร์สีเงิน"

เขาพุ่งทะยานขึ้นไปเหนือหัวมังกรวายุคลั่งและตวัดกระบี่แสงสีเงินฟันเข้าใส่มันเต็มแรง

ชั่วพริบตากระบี่แสงก็พุ่งทะลุร่างมังกรวายุคลั่ง

มันตัดหางมังกรสีดำและกรงเล็บมังกรสีเขียวสองข้างจนขาดสะบั้น

มังกรวายุคลั่งถูกซูเย่ฟันจนบาดเจ็บสาหัส มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเริ่มจางหายไป

แทนที่ด้วยความหวาดกลัว

นักสู้มนุษย์คนนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว

ทั้งที่สัมผัสได้ว่าระดับกลิ่นอายพอๆ กัน แต่มันกลับตบตีมังกรได้สบายๆ เลย

เมื่อรู้ตัวว่าไม่ใช่คู่มือของซูเย่ มังกรวายุคลั่งก็เริ่มถอดใจ

มันคำรามและยิงใบมีดลมชุดใหญ่ใส่ซูเย่อีกระลอก

ก่อนจะหันหลังกลับและกระพือปีกบินหนีไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว

"อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว จะหนีไปง่ายๆ ได้ยังไง"

ซูเย่พุ่งตามไปและตวัดกระบี่แสงเจิดจ้าออกไปอีกหลายดาบ

ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของมังกรวายุคลั่ง

"ตู้ม"

สิ้นเสียงระเบิดดังกึกก้อง ปีกทั้งสองข้างของมังกรวายุคลั่งก็แหลกละเอียด มันร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบ

ลมหายใจของมันรวยรินลงเรื่อยๆ

"ฉัวะ"

ซูเย่ตามลงมาและใช้กระบี่ฟันมันตายในดาบเดียว

"เยี่ยมไปเลย ได้เลือดสัตว์อสูรระดับสูงสุดมาตั้งห้าส่วน"

หลังจากนั้นสักพัก ซูเย่ก็ใช้อุปกรณ์สูบเลือดออกมาจากร่างมังกรวายุคลั่งได้ถึงห้าส่วน

เยอะกว่าตอนที่ได้จากสัตว์อสูรปลาหมึกตัวนั้นตั้งสองส่วนแหนะ

ก็แน่ล่ะ สัตว์อสูรปลาหมึกตัวนั้นบาดเจ็บสาหัส เลือดก็เลยไหลออกไปเยอะ

ส่วนมังกรวายุคลั่งตัวนี้ถูกซูเย่ฆ่าตายอย่างรวดเร็ว

เลือดในตัวยังอยู่ครบแทบไม่เสียไปไหนเลย

ปริมาณก็เลยเยอะกว่าเป็นธรรมดา

"ตระกูลเย่..."

"ถึงเวลาต้องไปเยือนสักทีแล้วสิ"

"ไปสะสางบัญชีแค้นให้จบๆ ไป"

หลังจากเก็บเลือดสัตว์อสูรใส่แหวนมิติเรียบร้อยแล้ว

ซูเย่ก็นึกถึงตระกูลเย่และพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ตอนนี้เขาเป็นถึงระดับขุนพลยุทธ์แล้ว จะต้องไปกลัวตระกูลเย่อีกทำไม

"ฟิ้ว"

ซูเย่กำกระบี่เหล็กเปื้อนเลือดแน่น จ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งก่อนจะพุ่งตัวทะยานออกไป

ที่เขาตั้งใจฝึกวิถียุทธ์มาทั้งชีวิต ก็เพื่อคำคำเดียวเท่านั้น

ตัดบุญคุณ สะสางความแค้น เพื่อความสบายใจของตัวเอง

[จบแล้ว]