บทที่ 3 โครงเรื่องที่พังจนไม่เหลือชิ้นดี

บทที่ 3 โครงเรื่องที่พังจนไม่เหลือชิ้นดี

สายตาของซูเฉียนโม่เป็นเหมือนมีดกรีดเนื้อที่สามารถทำให้ผู้ชายพร้อมยอมตายได้

สายตาที่บ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์อันทรงเสน่ห์ของเธอ ตอนนี้กลับจับจ้องมองไปยังกู่เฉินหนานที่กำลังเดินออกไปข้างนอก

【ฉันทำอะไรพลาดกัน? รีบพูดอะไรสักอย่างทีสิ】

【รีบเข้าไปแนบชิดกับหลินหยู่ กลายเป็นคนรักของไอ้ราชามังกรบัดซบซะสิ!】

【ฮาเร็มของราชามังกรต้องการเธอนะ รีบจัดการให้เสร็จทีเถอะ!]

หลินหยู่ยื่นมือออกมาเพื่อรอให้ซูเฉียนโม่เข้ามาหาเขา

ซึ่งในตอนนี้ ความสนใจทั้งหมดของซูเฉียนโม่กลับจดจ่ออยู่ที่เสียงความคิดของกู่เฉินหนานแทน

ฮาเร็มบ้าบออะไร?

ตลกสิ้นดี!

ฉันจะไปอยู่ในฮาเร็มของเขาทำไมกัน?

หยุดพูดแสดงทีจะได้ไหม? ใครบอกให้นายมาแกล้งยอมแพ้หลินหยู่แบบนี้กัน? นี่มันไร้สาระเกินไปแล้วนะ!

หลินหยู่ขมวดคิ้ว เขาคิดว่าซูเฉียนโม่กำลังกลัวกู่เฉินหนานอยู่

และการที่เธอไม่เต็มใจที่จะเอื้อมมือมาหาหลินหยู่ มันก็คงเป็นเพราะซูเฉียนโม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธออยู่เป็นแน่

อย่าลืมว่ากู่เฉินหนานเป็นถึงนายน้อยของตระกูลกู่ ด้วยพลังอำนาจและอิทธิพลมหาศาลที่มีอยู่ ตระกูลกู่คงไม่ปล่อยให้ซูเฉียนโม่ไปกับเขาอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หยาดน้ำตาใสกระจ่างก็ไหลออกมาจากบึ้งก้นหัวใจของหลินหยู่

กระทั่งในใจเธอก็ยังเป็นห่วงผมสินะ!

หลินหยู่มองซูเฉียนโม่ด้วยความอ่อนโยนยิ่งขึ้น เขาเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าอันงดงามของซูเฉียนโม่ ทันที

“เฉียนโม่ ไม่ต้องกลัว ตระกูลกู่ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวเลย!”

“ตราบใดที่คุณมีผมอยู่ในใจ วันนี้ก็ไม่มีใครจะหยุดผมจากการเอาตัวคุณไปได้หรอก!”

การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของหลินหยู่ได้ทำให้ ซูเฉียนโม่ตกใจ จนเธอผละตัวออกทันที

เธอปัดมือของหลินหยู่ออกจากใบหน้าอันงดงามของเธอ จากนั้นดวงตาของเธอก็จ้องเขม็งแล้วพูดขึ้นว่า "หยุดนะ อย่ามาแตะต้องฉัน ฉันบอกเมื่อไหร่กันว่าฉันจะไปกับนาย!"

ให้ตายเถอะ! ขนาดกู่เฉินหนานยังไม่กล้าแตะต้องฉันเลย นายกล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน แล้วมาบอกว่าฉันมีนายอยู่ในใจเนี่ยนะ?

คิดเหรอว่าฉันจะไปเป็นคนรักของนายจริงๆ นายยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าจะไปเอาชนะตระกูลกู่ได้ยังไง

“ไม่ต้องกลัวนะ เฉียนโม่ เพื่อคุณแล้ว ผมไม่กลัวตระกูลกู่หรอก มากับผมเถอะนะ!”

หลินหยู่ยังคิดว่าซูเฉียนโม่เป็นห่วงเขา รอยยิ้มที่หยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหลินหยู่ เมื่อซูเฉียนโม่เห็นมัน เธอก็รู้สึกสั่นด้วยความรังเกียจและขยะแขยง มันเหมือนฉากในละครรักสมัยโบราณที่ตัวเอกกอดนางเอกแล้วพูดว่า "คุณจะยอมทำมากขนาดนั้นเพื่อฉันเลยเหรอคะ?"

แถมรอยยิ้มนั่นมันยังเยิ้มจนดูพิลึกเกินไปด้วยซ้ำไป

“ทำไมฉันต้องไปไหนกับนายด้วยล่ะ? นายเป็นแค่คนขับรถของฉันไม่ใช่หรือไงกัน?” ซูเฉียนโม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่เต็มไปด้วยความขยะแขยง “ได้ งั้นตอนนี้ฉันขอไล่นายออก!”

ด้านกู่เฉินหนาน

【ห๊ะ? เกิดอะไรขึ้น ? เนื้อเรื่องออกนอกเส้นทางแบบนี้ได้ยังไง? ฉันทำตามเนื้อเรื่องอย่างดีแล้วนะ!】

【เกิดอะไรขึ้นกับนางเอกกัน? เธอเข้าสู่วัยทองหรือไง? ทำไมเธอไม่ไปกับพระเอกล่ะ?】

【อย่ายุ่งกับฉันเลยนะพี่สาว ฉันแค่อยากจะจบเรื่องนี้แล้วอยู่ให้ถึงตอนจบเอง เพื่อฉันจะได้กลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอรู้ไหมว่าการกระทำของเธอตอนนี้ส่งผลกระทบต่อฉันมากขนาดไหน? 】

【การที่เธอไล่หลินหยู่ออกไปแบบนี้ ไอ้งั่งนั่นต้องคิดว่าเป็นเพราะฉันแน่ๆ!】

【ถ้าเกิดเขาแทงฉันขึ้นมา ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน ซูเฉียนโม่!】

ในขณะที่กู่เฉินหนานกำลังรอหมัดของหลินหยู่  เขาก็รุ้สึกคล้ายตระหนักอะไรบางอย่างได้

เอ๊ะ! เนื้อเรื่องตอนนี้มันผิดนิ!

เนื้อเรื่องมันออกนอกบทไปแล้ว!

ไม่เพียงแต่นางเอกจะไม่ไปกับพระเอกเท่านั้น แต่เธอยังไล่พระเอกออกด้วยเนี่ยนะ?

ไม่ต้องสนแล้วล่ะว่าพระเอกจะแทงฉันก่อนเวลาอันควรหรือเปล่า เพราะเนื้อเรื่องมันดันยุ่งเหยิงขนาดนี้แล้ว!

หากเนื้อเรื่องเป็นแบบนี้ต่อไป นั่นก็หมายความว่าฉันจะไม่สามารถกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้งั้นเหรอ?

"ระบบ  เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?" กู่เฉินหนานตื่นตระหนก

"ขอเวลาสักครู่......ติ้ง หลังจากตรวจสอบแล้ว การแสดงไม่มีข้อผิดพลาด โปรดเล่นบทตัวประกอบที่ชั่วร้ายต่อไป การแสดงที่เปลี่ยนไปของตัวละครอื่นจะไม่ส่งผลกระทบต่อการประเมินการแสดงของผู้ใช้ " ระบบอธิบายอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินคำอธิบายของระบบ กู่เฉินหนานก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อการแสดงของฉัน  ก็ให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไปตามนั่นแล้วกัน

ฉันแค่ต้องเล่นบทตัวร้ายให้ดีเท่านั้นเอง

“เฉียนโม่  คุณหมายความว่ายังไงกัน ?” ในที่สุดหลินหยู่ ก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง  เขารู้สึกว่าสาเหตุของเรื่องนี้ต้องมาจากกู่เฉินหนานเป็นแน่

ดังนั้นเขาจึงค่อยๆ หันไปหากู่เฉินหนานด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “แกทำอะไรกับเฉียนโม่!”

กู่เฉินหนานรู้สึกสับสนยิ่ง

【พวก แกเอ๋อหรือไงกัน?】

【ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้น   จะมาถามฉันหาหอกอะไรกันวะ?】

“นี่ หลินหยู่   ฉันแนะนำให้แกออกไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั่นตระกูลกู่ ของฉันจะต้องจัดการกับแกแน่!”

กู่เฉินหนานรีบสวมบทเป็นตัวร้ายอย่างรวดเร็ว

“ตระกูลกู่เหรอ?”

หลินหยู่ยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมอีกครั้ง

“แกคิดว่าฉัน หลินหยู่  จะกลัวตระกูลกู่ ของแกจริงๆ เหรอ!”

"เหอะ!”

กู่เฉินหนานแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว  แสดงว่าแกต้องการจะต่อต้านตระกูลกู่ของฉันงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่แค่ตระกูลกู่ของแกเท่านั้นหรอก  ใครก็ตามในตงไห่ที่กล้าขัดขวางฉันและเฉียนโม่จะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลินหยู่ผู้นี้!”

หลินหยู่กัดฟันและกล่าวออกมาอย่างก้าวร้าว

【ว้าว ! สุดยอด ท่านราชามังกรหลินหยู่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!】

【ฉันเองก็ไม่ต้องการที่จะพูดคำจาว่าร้ายอะไรแบบนี้หรอกนะ ทว่าไอ้ระบบเวรนี้ไม่เพียงต้องการให้ฉันอยู่ตลอดรอดฝั่งถึงตอนจบเท่านั้น แต่ยังต้องการให้ฉันสวมสมบทบาทเป็นตัวร้ายอีก นี่มันต่อต้านสวรรค์ชัดๆ!】

【ซูเฉียนโม่ รีบไปกับราชามังกรสิ  ไม่งั้นเธอจะพลาดรถบัสหมายเลข 2 แล้วนะ!】

【อย่าสร้างปัญหาให้ฉันเลย ฉันแค่อยากให้เนื้อเรื่องมันจบด้วยดีและอยู่ไปถึงตอนจบเท่านั้นเอง!】

“คุณได้ยินไหม เฉียนโม่? ผมน่ะไม่กลัวตระกูลกู่หรอก เพื่อคุณแล้วผมสามารถต่อกรกับคนทั้งหมดในตงไห่ด้วยซ้ำ!”

หลินหยู่มองไปที่ซูเฉียนโม่อีกครั้ง เหมือนต้องการบอกให้เธอทราบอย่างชัดเจนว่าเขายินดีปกป้องเธอด้วยชีวิต

ซูเฉียนโม่ถึงกับพูดไม่ออก

ถ้านายต้องการต่อกรกับคนในตงไห่ทั้งหมด  ก็อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยสิ!

แม้ว่าตระกูลซูของฉันจะเป็นตระกูลที่โดดเด่นในตงไห่  แต่ความแข็งแกร่งของเรายังไม่ถึงระดับที่จะไปต่อกรอะไรกับคนในตงไห่ทั้งหมดซะหน่อย

อยากขึ้นศาลไปถูกประหารก็เอาเลย ฉันขอไม่ไปด้วย!

"ฉันได้พูดมันออกมาอย่างชัดเจนแล้วนะ นายถูกไล่ออกแล้ว ได้โปรดออกไปจากที่นี่เถอะ!” ซูเฉียนโม่พูดอย่างเย็นชาและเด็ดขาด

เมื่อเห็นเช่นนี้ สายตาอาฆาตของหลินหยู่ ก็จ้องมาที่กู่เฉินหนานอีกครั้ง “แกทำอะไรลงไปกันแน่!”

กู่เฉินหนานกางมือออก ราวกับอยากบอกว่ามันไม่ใช่ฝีมือของเขาสักหน่อย

แต่แน่นอนว่าหลินหยู่ไม่เชื่อ

เขาหันกลับมาและชกกู่เฉินหนานด้วยหมัดไปหนึ่งครั้ง

【มาถึงแล้วสินะ  แม้เนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไป   แต่ฉันก็ยังหนีชะตากรรมจากการถูกพระเอกต่อยไม่ได้ใช่ไหม?】

【ใจเย็นๆ อย่าต่อยฉันให้ตายล่ะ】

【สงสัยแฮะว่าฉันจะร่วงแบบไหน  จะบินกระเด็นออกไปหรือนอนตายคาที่?】

【โอ๊ย ครั้งที่แล้วที่ฉันกระเด็นออกไป ครั้งนี้ขอลองแบบนอนนิ่งๆ แล้วกัน!】

แต่ในขณะที่หมัดของหลินหยู่อยู่ห่างจากกู่เฉินหนานไม่กี่นิ้ว ซูเฉียนโม่บนเตียงก็คว้าหมอนและเหวี่ยงไปที่หลินหยู่

“หลินหยู่! นี่นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ!”

บรรยากาศเงียบลง

หลินยู่ค่อยๆ หันหน้ากลับไป   แววตาของเขาดูไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองเลย

กู่เฉินหนานก็ตกตะลึงเช่นกัน

เนื้อเรื่องแบบนี้...มันประหลาดเกินไปแล้ว!

นางเอกปาหมอนใส่พระเอกเนี่ยนะ?

เนื้อเรื่องของนิยายควรจะเป็นนางเอกร้องไห้และเล่าเรื่องความทุกข์ของเธอไม่ใช่หรือ   แล้วพระเอกก็โมโหและต่อยฉันด้วยหมัดเดียว จากนั้นพระเอกและนางเอกจะเดินจูงมือกันด้วยความรักออกจากวิลล่าไปไม่ใช่หรือไงกัน?

เนื้อเรื่องได้เปลี่ยนไปมาก กระทั่งแม่มันคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

บนเตียง  ความประทับใจของซูเฉียนโม่ที่มีต่อหลินหยู่ในยามนี้ลดลงเหลือต่ำถึงขีดสุดแล้ว

หลินหยู่ไม่เพียงแต่ปฏิบัติต่อเธอในฐานะคนรักเท่านั้น  แต่เขายังอวดดีและไร้เหตุผลอีกด้วย

เห็นได้ชัดว่าเธอน่ะได้ไล่เขาออกไปแล้ว แต่เขากลับยืนกรานที่จะกำจัดกู่เฉินหนานให้ได้

แม้ว่าซูเฉียนโม่จะไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อกู่เฉินหนานมากนัก แต่เมื่อเทียบกับหลินหยู่แล้ว กู่เฉินหนานถือว่าเป็นคนปกติมากกว่าเสียอีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เสียงภายในใจของเขาได้ทำให้ซูเฉียนโม่เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง

ราชามังกรหลินหยู่กระพริบตาปริบๆ เขายังคงไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาก้มศีรษะลงเพื่อมองดูหมอนแล้วกลับมามองยังซูเฉียนโม่ ความโกรธภายในใจพวยพุ่งขึ้นในทันที

“ผมมาเพื่อช่วยคุณ แต่คุณกลับทำกับผมแบบนี้งั้นเหรอ?” หลินหยู่คว้าข้อมือของซูเฉียนโม่ และตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวโกรธ "มากับผม!"