บทที่ 34 - ใครให้ความกล้ากับแก!

บทที่ 34 - ใครให้ความกล้ากับแก!

ณ บริเวณผาแดนวิเศษ ความขัดแย้งครั้งใหญ่กำลังจะปะทุขึ้น

ต้นเหตุของความขัดแย้งคือเนื้อร้ายแห่งสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณ ลูกหลานของผู้อาวุโสหานนามว่าหานเฟยอวี่

ลูกหลานของผู้อาวุโสหานคนนี้สมคบคิดกับพวกทำเรื่องเลวทราม รังแกศิษย์ร่วมสำนักไปด้วยกัน

ศิษย์ร่วมสำนักอุตส่าห์ได้วารีร้อยโอสถมาสักขวดก็ถูกพวกมันแย่งชิงไปจนหมด ส่งผลกระทบที่เลวร้ายอย่างยิ่ง

และตอนนี้พวกลูกน้องของหานเฟยอวี่ก็เพ่งเล็งมาที่เย่ฝานและผังปั๋วแล้ว

"ไอ้หนู กล้าพูดกับพวกเราแบบนี้ในอาณาเขตของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณ สงสัยแกคงไม่รู้ตัวสินะว่าจะตายยังไง"

"ล่วงเกินพวกเราแล้วต่อให้คิดอยากตายก็ยังยาก เพราะมันยังมีคำว่าอยู่มิสู้ตายยังไงล่ะ"

"แน่นอนว่าถ้าพวกแกอยากเจ็บตัวน้อยหน่อยก็คุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะให้พวกเราซะ ถ้าโขกศีรษะจนพวกเราพอใจ ไม่แน่พวกเราอาจจะปล่อยพวกแกไปก็ได้นะ ฮ่าๆๆ"

"แค่แมลงเม่ามดปลวกตัวกระจ้อยร่อย! กลับกล้าล่วงเกินพญามังกรเชียวเรอะ!"

ลูกน้องทั้งสี่ของหานเฟยอวี่เอ่ยปาก สายตาที่มองเย่ฝานและผังปั๋วราวกับมองมดปลวกสองตัว

ส่วนเย่ฝานและผังปั๋วก็ไม่เกรงใจเช่นกัน พวกเขาไม่ใช่พวกที่จะยอมทนกลืนความโกรธลงท้องง่ายๆ

"ไอ้พวกนี้มันเห่าหอนอะไรของมัน?"

"สงสัยจะเป็นบ้ากระมัง?"

"น่าจะบ้าจริงๆ นั่นแหละ หมดทางเยียวยาแล้ว"

เย่ฝานและผังปั๋วมองหน้าคนทั้งสี่แล้วหันมาวิจารณ์กันเอง

"ไอ้เด็กเวร รอนรนหาที่ตาย!"

คนทั้งสี่ได้ยินคำพูดของเย่ฝานและผังปั๋วก็ของขึ้นทันที

ทั้งสี่คนลงมือพร้อมกัน พลังแก่นแท้ทะลักออกจากทะเลทุกข์กลายเป็นลายสลักเทวะพุ่งเป็นสายแสงเข้าจู่โจมเย่ฝานและผังปั๋ว

การสามารถปลดปล่อยลายสลักเทวะออกจากทะเลทุกข์ได้นั้น ถือเป็นวิชาของผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาลี้ลับจนมีความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว เพียงแค่การลงมือในครั้งนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของพวกลูกน้องหานเฟยอวี่ว่าในขอบเขตทะเลทุกข์พวกเขาก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ทว่าลายสลักเทวะของพวกมันกลับตามความเร็วของเย่ฝานและผังปั๋วไม่ทันเลยสักนิด

ความเร็วของเย่ฝานและผังปั๋วพุ่งปรี๊ด พละกำลังก็มหาศาล ระหว่างที่ก้าวเท้าหลบหลีกพวกเขาก็คว้าเอาก้อนหินก้อนใหญ่หลายก้อนขึ้นมาสกัดกั้นการโจมตีของลายสลักเทวะเอาไว้ จากนั้นก็พุ่งพรวดเดียวเข้าประชิดตัวศิษย์ที่ลงมือโจมตี

หมัดเดียว!

เพียงแค่หมัดเดียวที่ซัดเข้าใส่ร่างของชายคนนั้น ร่างของเขาก็งอหงิกราวกับกุ้งแก่ที่ถูกดึงเส้นดำออก ทั้งร่างกระเด็นลอยละลิ่วออกไปจนยืดหลังไม่ขึ้นอีกเลย

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาดังออกมาจากปากของชายคนนั้น และไม่นานนักเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชายอีกสามคนที่เหลือก็ถูกเย่ฝานและผังปั๋วจัดการเรียบ

ทั้งสี่คนนอนกองอยู่บนพื้นขยับเขยื้อนไม่ได้ราวกับลาแก่ที่ถูกตอน

"รอนรนหาที่ตาย!"

ใบหน้าของหานเฟยอวี่เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ลูกน้องของเขาถูกซัดจนหมอบราบคาบ นี่มันเป็นการท้าทายเขาอย่างเห็นได้ชัด ในวินาทีนี้หานเฟยอวี่ฟิวส์ขาดแล้ว

เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้าอย่างแท้จริง

"ฟริ้ว"...

ใต้สะดือของหานเฟยอวี่มีท่อนไม้สี่เหลี่ยมพุ่งพรวดออกมา ท่อนไม้ชิ้นนี้เปล่งประกายแสงสีเขียวมรกต ดูลักษณะแล้วคล้ายกับตราประทับไม้

เมื่อครู่ยังเป็นแค่ท่อนไม้ชิ้นเล็กๆ แต่เพียงชั่วพริบตามันก็ขยายขนาดขึ้นจนใหญ่โตเท่ากับคนหลายคนรวมกัน แถมตราประทับพฤกษาครามชิ้นนี้ยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ภายในนั้นมีพลังเทวะไหลเวียนอยู่เป็นสาย แสดงให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาของตราประทับชิ้นนี้

"ฉันจะส่งพวกแกไปลงนรก!"

หานเฟยอวี่หน้าตาถมึงทึง เขานำตราประทับพฤกษาครามออกมาหมายจะฟาดฟันเย่ฝานและผังปั๋วให้ตายคามือ

"บังอาจ!"

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงตวาดกร้าวก็ดังกึกก้องขึ้นกลางอากาศสั่นสะเทือนไปทั่วสารทิศ สิ่งที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงนั้นคือตะเกียงสัมฤทธิ์ขนาดยักษ์ บนตะเกียงมีลายสลักเทวะจำนวนนับไม่ถ้วนไหลเวียนอยู่ เลือนรางราวกับแฝงไปด้วยสัจธรรมบางอย่างของฟ้าดิน

ทันทีที่ตะเกียงสัมฤทธิ์ดวงนี้ปรากฏขึ้น ห้วงอากาศที่ว่างเปล่าก็พลันอบอวลไปด้วยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่สะกดข่มบรรยากาศโดยรอบเอาไว้ทั้งหมด

ตราประทับพฤกษาครามที่หานเฟยอวี่นำออกมาเดิมทียังสามารถขยายให้ใหญ่ขึ้นได้อีก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าตะเกียงสัมฤทธิ์ มันกลับไม่สามารถขยายขนาดได้อีกต่อไป ซ้ำยังถูกตะเกียงสัมฤทธิ์บีบอัด บีบอัด แล้วก็บีบอัดจนหดเล็กลงเหลือขนาดเท่าท่อนไม้เล็กๆ เท่าเดิม

ในท้ายที่สุดตราประทับพฤกษาครามก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในตะเกียงสัมฤทธิ์

พรวด!

หานเฟยอวี่กระอักเลือดคำโตออกมา

บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความไม่อยากจะเชื่อ เพราะเขาพบว่าการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณระหว่างเขากับตราประทับพฤกษาครามชิ้นนั้นได้ขาดสะบั้นลงแล้ว

"ใครกัน?"

หานเฟยอวี่เจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส

"หานเฟยอวี่ แกบังอาจมาทำกร่างในสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณของเรา แถมยังคิดจะลงมือสังหารศิษย์ของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณอีกงั้นรึ? ใครให้ความกล้ากับแก ใครให้ความหน้าด้านกับแก? แล้วใครสั่งใครสอนให้แกทำตัวกำเริบเสิบสาน ปล้นชิงวารีร้อยโอสถของศิษย์คนอื่นตามอำเภอใจแบบนี้? ที่นี่ยังมีกฎมีเกณฑ์อยู่ไหม แกยังเห็นหัวสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณอยู่หรือเปล่า? แกคิดว่าสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณเป็นสำนักมารหรือยังไง? ช่างเหิมเกริมนัก!"

เสียงต่อว่าดังกระหึ่มขึ้นกลางอากาศ ร่างของฟางชิงปรากฏตัวขึ้นกลางเวหา ใต้ฝ่าเท้าของเขามีเมฆมงคลลอยฟ่อง ส่วนเบื้องหน้าของเขาก็คือตะเกียงสัมฤทธิ์ดวงนั้น

ตะเกียงเทพดวงนี้ก็คืออาวุธวิเศษที่เขาหลอมขึ้นมา มันสามารถจัดการเก็บตราประทับพฤกษาครามได้อย่างง่ายดาย และตอนนี้มันกำลังหมุนติ้วๆ อยู่ตรงหน้าของเขา

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง ไม่ว่าจะเป็นเย่ฝาน ผังปั๋ว โจวอี้ หวังจื่อเหวิน หลินเจีย และคนอื่นๆ ล้วนรู้สึกว่าฟางชิงที่ปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้ราวกับเป็นพระผู้ช่วยให้รอด ราวกับเป็นวีรบุรุษที่มาช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้

ส่วนหานเฟยอวี่และพวกลูกน้องต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง ภายใต้แรงกดดันของฟางชิงพวกเขากระทั่งยืนทรงตัวไม่ไหวด้วยซ้ำ

ได้แต่คุกเข่าทรุดลงกับพื้น

"อ๊ะ นั่นศิษย์พี่ฟางชิงนี่นา!"

"ใช่แล้ว ศิษย์พี่ฟางชิง ศิษย์พี่ฟางชิงคืออัจฉริยะเหนือชั้นของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณของเรา ใช้เวลาเพียงสั้นๆ ก็บำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตน้ำพุแห่งชีวิตแล้ว เขายังเคยบรรยายคัมภีร์มรรคาให้พวกเราฟังด้วย!"

"ได้ยินมาว่าเมื่อสองวันก่อนศิษย์พี่ฟางชิงพาศิษย์ของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณหลายคนไปทดสอบที่ดินแดนร่องรอยวิญญาณและกลับมาได้อย่างปลอดภัยด้วยล่ะ"

"ครั้งนี้ศิษย์พี่ฟางชิงลงมือด้วยตัวเอง หานเฟยอวี่ไปเตะโดนตอเข้าให้แล้ว ถูกศิษย์พี่ฟางชิงจัดการซะที ฉันเห็นแล้วโคตรสะใจเลย!"

"แต่ว่าเบื้องหลังของไอ้หมาหานเฟยอวี่มีผู้อาวุโสของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณหนุนหลังตั้งสองคนเลยนะ ถ้าพวกผู้อาวุโสลงมือกับศิษย์พี่ฟางชิง ศิษย์พี่ฟางชิงจะรับมือไหวไหมเนี่ย?"

"ศิษย์พี่ฟางชิงต้องทำได้แน่นอน!"

เมื่อศิษย์จำนวนมากเห็นฟางชิงลงมือ ใบหน้าของทุกคนต่างก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ต้องรู้ก่อนว่าพื้นเพของไอ้พวกหมาอย่างหานเฟยอวี่นั้นใหญ่โตมาก คนทั่วไปไม่มีใครกล้าล่วงเกิน แต่การออกโรงของศิษย์พี่ฟางชิงในครั้งนี้ช่างสะใจผู้คนเสียจริงๆ

"ฟางชิง! แกกล้ายึดตราประทับพฤกษาครามของฉันไป! แถมยังบังคับให้ฉันคุกเข่าอีก! ฉันจะจำหน้าแกไว้!"

หานเฟยอวี่ถูกยึดตราประทับพฤกษาครามไปอย่างกะทันหัน เขาไม่มีทางต้านทานแรงกดดันของฟางชิงได้เลย

คนหนึ่งอยู่ขอบเขตทะเลทุกข์ อีกคนอยู่ขอบเขตน้ำพุแห่งชีวิต แม้จะห่างกันเพียงขอบเขตเดียวแต่มันก็คือการบดขยี้อย่างสมบูรณ์แบบ

หานเฟยอวี่คุกเข่าอยู่บนพื้น เขาพยายามดิ้นรนอยู่นานก็ลุกขึ้นไม่ได้ ได้แต่ส่งสายตาเคียดแค้นไปทางฟางชิง

"ตอนที่แกบังคับให้คนอื่นคุกเข่า แกก็ทำตัววางอำนาจ แต่พอตอนนี้ฉันให้แกคุกเข่าบ้าง แกกลับทนไม่ได้ ตรรกะมันไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้นพวกแกบังอาจมาแย่งชิงวารีร้อยโอสถของคนอื่นในสำนัก นี่เป็นการฝ่าฝืนกฎของสำนักแดนวิเศษร่องรอยวิญญาณ ฉันจำเป็นต้องลงโทษพวกแกเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง"

ฟางชิงมองหานเฟยอวี่และศิษย์อีกหลายคนที่ถูกเย่ฝานและผังปั๋วซัดจนหมอบอยู่บนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย ป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา

ป้ายคำสั่งคุมกฎ!

"อะไรนะ?"