บทที่ 250 - หนังเรื่องใหม่??

บทที่ 250 - หนังเรื่องใหม่??

หลังจากมื้อค่ำสิ้นสุดลงเพราะเรื่องที่หลินเฟิงพูดทิ้งท้ายไว้ทำให้ทุกคนยังไม่ได้เดินทางออกจากเมืองเซี่ยงไฮ้

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไปรวมตัวกันที่ห้องพักของหนิงห้าวอีกด้วย

สวีเจิงกวาดสายตามองทุกคนในห้องแล้วเริ่มทำลายความเงียบขึ้นมาว่า "ทุกคนคิดว่าหลินเฟิงอยากจะถ่ายอะไรออกมาโดยใช้เวลาแค่สามถึงห้าวันแบบนี้ครับ"

ไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ทันที

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งสวีเจิงก็ลองเสนอความเห็นขึ้นมาว่า "เมื่อครู่นี้หลินเฟิงเพิ่งจะเห็นหัวข้อร้อนแรงนั่นแล้วถึงได้มีความคิดที่อยากให้พวกเราอยู่ต่อกะทันหันครับ"

"เมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว การที่หลินเฟิงอยากให้เราอยู่ถ่ายหนังเรื่องยาวด้วยกัน ก็น่าจะเป็นการทำเพื่อโต้ตอบข่าวในอินเทอร์เน็ตครับ"

"ส่วนวิธีที่เขาจะใช้ตอบโต้จะเป็นอย่างไรนั้น?"

"สิ่งที่ผมพอจะนึกออกก็คือหลินเฟิงอาจจะถ่ายทำในรูปแบบของสารคดีที่บันทึกมุมมองของพวกเราที่มีต่อภาพยนตร์ครับ"

"มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่หลินเฟิงจะสามารถถ่ายทำหนังเรื่องยาวให้จบได้ภายในเวลาเพียงสามถึงห้าวันครับ"

สวีเจิงเป็นคนที่มีไหวพริบดีจริงๆ

ข้อสันนิษฐานของเขานั้นดูสอดคล้องกับโลกแห่งความเป็นจริงมากที่สุด

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ทันทีที่สวีเจิงพูดจบเสียงแจ้งเตือนมือถือของทุกคนก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ทุกคนต่างรีบเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที

เป็นอีเมลที่หลินเฟิงส่งมาให้พวกเขานั่นเอง

เมื่อพบเช่นนั้นทุกคนจึงหันไปสบตากันอย่างมีความหมาย

เนื้อหาในอีเมลนี้คงจะเป็นสิ่งที่จะใช้ถ่ายทำกันในเร็วๆ นี้ใช่ไหมนะ

เมื่อคิดได้ดังนั้นทุกคนจึงรีบกดเปิดไฟล์ขึ้นมาดูทันที

พวกเขาได้พบกับเอกสารไฟล์หนึ่ง

หรือจะพูดให้ถูกก็คือพวกเขาได้พบกับ "บทภาพยนตร์" เรื่องหนึ่งเข้าเสียแล้ว!

มันเป็นบทที่มีเนื้อหามากพอที่จะใช้ถ่ายทำภาพยนตร์ความยาวเก้านาทีได้เลยทีเดียว

ทุกคนถึงกับอึ้งไปอีกรอบ

หลินเฟิงต้องการถ่ายหนังจริงๆ อย่างนั้นเหรอ

แต่ทำไมเขาถึงบอกว่าต้องการเวลาจากพวกเราแค่สามถึงห้าวันก็เพียงพอแล้วล่ะ

ไม่มีใครเข้าใจเหตุผลนี้ได้เลย

ดังนั้นความสนใจของทุกคนจึงพุ่งเป้าไปที่เนื้อหาในบทภาพยนตร์แทน

ทันทีที่เปิดอ่านพวกเขาก็พบว่าบทภาพยนตร์เกือบทั้งเรื่องนั้นมีแต่บทสนทนาโต้ตอบกันไปมา!

และที่ประหลาดไปกว่านั้นก็คือเมื่ออ่านไปได้ครึ่งทางแล้ว ตัวละครทุกตัวในเรื่องยังคงนั่งอยู่ที่เดิมในฉากเดียวกันไม่ไปไหนเลย!

นี่มันคือละครเวทีหรือเปล่าเนี่ย

แต่ดูแล้วมันก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็อ่านบทภาพยนตร์จนจบ

พวกเขามองหน้ากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและงุนงงอย่างถึงที่สุด

ทว่าในตอนนั้นพวกเขากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดคุยกันอย่างไรดี

ครู่ต่อมาหนิงห้าวเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาเป็นคนแรก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "ตอนที่ผมกับสวีเจิงไปศึกษาดูงานที่ฮอลลีวูด ผมมักจะได้รับยินคนทำหนังที่นั่นพูดกันบ่อยๆ ครับ"

"พวกเขาบอกว่าหลินเฟิงคืออัจฉริยะ ทั้งในฐานะผู้กำกับ นักแสดง และคนเขียนบทครับ"

"พวกเขายังบอกอีกว่าควอนตินที่เป็นอัจฉริยะด้านการเขียนบทนั้นยกย่องหลินเฟิงมากที่สุดครับ"

"มาตอนนี้ผมได้ประจักษ์ถึงความสามารถในการเขียนบทของหลินเฟิงด้วยตาตัวเองแล้วจริงๆ ครับ"

"ลำพังแค่หลินเฟิงเป็นคนเขียนบทเพียงอย่างเดียว เขาก็สามารถสร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกได้แล้วครับ!"

หนิงห้าวและสวีเจิงได้เข้าร่วมโปรเจกต์แรกของจงอิ่งในการส่งตัวคนทำหนังไปเรียนรู้ที่ฮอลลีวูด

อันที่จริงพวกเขายังเรียนไม่จบหลักสูตรด้วยซ้ำ

แต่เนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อนพวกเขาจึงได้เดินทางกลับประเทศจีนมา

ดังนั้นหนิงห้าวและสวีเจิงจึงมีความเข้าใจถึงอิทธิพลของหลินเฟิงในฮอลลีวูดได้ดีกว่าคนจีนคนอื่นๆ มาก

และนั่นเอง!

หลังจากฟังคำพูดของหนิงห้าวจบสวีเจิงก็พยักหน้าเห็นด้วยแล้วพูดว่า "ผมกล้าพูดเลยว่าถ้าหลินเฟิงเอาบทนี้ไปขายที่ฮอลลีวูด เขาจะสามารถขายได้ราคาหลายสิบล้านเหรียญแน่นอนครับ!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้สวีเจิงก็หันไปมองเติ้งเฉา หนีนี หยางมี่ และหลิวซือซือ

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า "ผมไม่รู้แผนการที่แน่นอนของหลินเฟิงหรอกนะครับ"

"แต่ผมสัมผัสได้ว่านี่คือโอกาสทองของพวกเราทุกคนครับ"

"ผมกล้าพูดเลยว่าต่อให้หลินเฟิงจะถ่ายทำหนังเรื่องนี้ออกมาด้วยวิธีที่หยาบและเรียบง่ายที่สุดก็ตาม"

"มันจะสร้างผลประโยชน์มหาศาลที่พวกเราคาดไม่ถึงให้แกทุกคนแน่นอนครับ"

"เรายังไม่ต้องพูดถึงว่าบทภาพยนตร์เรื่องนี้มีคุณภาพสูงส่งเพียงใดนะครับ"

"แต่ต้องจดจำไว้ให้ดีว่า นี่คือผลงานของหลินเฟิงครับ!"

ทุกคนต่างเข้าใจความหมายของสวีเจิงและพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเคร่งขรึม

คำว่า "ผลงานของหลินเฟิง" มีมูลค่ามหาศาลเพียงใด ย่อมเป็นที่รู้กันดีแม้แต่ในระดับโลก

สวีเจิงจึงต้องการย้ำเตือนให้ทุกคนตั้งใจและทุ่มเทกับการถ่ายทำในครั้งนี้อย่างเต็มที่ที่สุด

ความจริงแล้วสวีเจิงอาจจะกังวลใจมากเกินไปหน่อย

ในเมื่อเขายังมองออกแล้วคนอื่นๆ ในห้องนี้จะมีใครมองไม่ออกบ้างล่ะ

ในคืนนั้นทุกคนที่อยู่ที่นั่นไม่เว้นแม้แต่คนเดียว เมื่อกลับถึงห้องพักของตนเองต่างก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว

พวกเขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการอ่านบทภาพยนตร์อย่างบ้าคลั่ง!

พวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยให้โอกาสที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้หลุดลอยไปได้เด็ดขาด!

หลินเฟิงย่อมไม่รู้ถึงความคิดของทุกคน

ในคืนนี้เขาเองก็ยุ่งมากเช่นกัน

เขากำลังตรวจสอบจุดบกพร่องในบทภาพยนตร์ซ้ำอีกรอบ

ใช่แล้ว!

บทภาพยนตร์เรื่องนี้คือสิ่งที่หลินเฟิงได้รับเป็นรางวัลจากการสุ่มในระบบก่อนหน้านี้

บทจากระบบย่อมมีความสมบูรณ์แบบในตัวเองอยู่แล้ว

ทว่าหลินเฟิงได้ทำการปรับเปลี่ยนเนื้อหาบางส่วนเล็กน้อย

เขาเปลี่ยนตัวละครในเรื่องให้กลายเป็นคนจีนทั้งหมด

เพราะนักแสดงที่จะมาร่วมแสดงในครั้งนี้ล้วนเป็นนักแสดงชาวจีนนั่นเอง

หลังจากยุ่งอยู่นานเกือบครึ่งคืนหลินเฟิงก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

ก่อนที่จะหลับไปนั้นอันที่จริงหลินเฟิงมีความคาดหวังอยู่ลึกๆ

หยางมี่ หลิวซือซือ และหนีนี ต่างก็พักอยู่ในโรงแรมแห่งเดียวกันนี้!

ก่อนหน้านี้เมื่อต้องเผชิญกับเสน่ห์ของพวกเธอ หลินเฟิงไม่เคยเป็นฝ่ายรุกก่อนเลย

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธพวกเธอหรอกนะ

ตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่ามันน่ารำคาญใจเกินไปเท่านั้นเอง

แต่มาตอนนี้ล่ะ?

หลินเฟิงมีทักษะ "เข้าฝัน" อยู่ในมือนี่นา

น่าเสียดายที่ในคืนนี้หลินเฟิงกลับไม่ได้เปิดใช้งานทักษะเข้าฝันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เรื่องนี้ทำให้หลินเฟิงรู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย

หรือว่าหยางมี่ หลิวซือซือ และหนีนีจะเปลี่ยนไปแล้วอย่างนั้นเหรอ

จะเปลี่ยนไปหรือไม่นั้นย่อมไม่มีใครล่วงรู้ได้

สิ่งเดียวที่รู้ก็คือ เมื่อคืนพวกเธอไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาทีเดียว เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านบทภาพยนตร์อยู่นั่นเอง

หลินเฟิงไม่รู้เรื่องเหล่านี้และไม่ได้คิดอะไรมาก

หลังจากตื่นนอนเขาจึงส่งข้อความไปหาทุกคนที่ร่วมทานมื้อค่ำเมื่อคืน

เขาให้ทุกคนทำความคุ้นเคยกับบทในช่วงเช้า และนัดแนะให้มารวมตัวกันเพื่อประชุมอ่านบทในช่วงบ่าย

ทันทีที่เสร็จสิ้นการประชุมอ่านบทในช่วงบ่าย หลินเฟิงจะเริ่มการถ่ายทำภาพยนตร์ในวันพรุ่งนี้ทันที!

เมื่อถึงเวลาประชุมอ่านบทในช่วงบ่าย หลินเฟิงสังเกตเห็นว่าทุกคนต่างก็มีรอยคล้ำใต้ตาที่ค่อนข้างชัดเจน และดูเหมือนจะมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง

เมื่อคืนดื่มหนักเกินไปอย่างนั้นเหรอ

หรือว่าตอนนี้ยังไม่สร่างเมากันนะ

โชคดีที่คนเหล่านี้ล้วนเป็นมืออาชีพ

พวกเขาทุกคนต่างรวบรวมสมาธิและตั้งใจทำงานทันทีที่การประชุมเริ่มขึ้น

ด้วยเหตุนี้การประชุมอ่านบทจึงสิ้นสุดลงอย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบ

อันที่จริงบทภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้มีความซับซ้อนอะไรมากนัก และตัวละครในเรื่องก็ค่อนข้างเข้าใจง่าย

สำหรับนักแสดงมืออาชีพที่อยู่ที่นี่จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลย

ปัญหาเดียวที่มีก็คือทุกคนต้องจำบทพูดที่ค่อนข้างเยอะกว่าปกติเท่านั้นเอง

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก

การจำบทพูดคือทักษะพื้นฐานของนักแสดงอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลงหลินเฟิงเห็นว่าทุกคนดูเหนื่อยล้ามากจึงยอมให้พวกเขากลับไปพักผ่อนได้

ในที่สุดคืนนี้ก็ผ่านพ้นไปอีกครั้ง

ที่น่ากล่าวถึงก็คือ ในคืนนี้หลินเฟิงก็ยังคงไม่ได้เปิดใช้งานทักษะเข้าฝันเช่นเดิม

เรื่องนี้ทำให้หลินเฟิงรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาเป็นกังวลให้มากความ

เพราะในวันนี้เองที่หลินเฟิงจะเริ่มต้นการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องใหม่เสียที!

ภาพยนตร์เรื่องยาวหรือหนังเรื่องใหม่ที่หลินเฟิงจะถ่ายทำในครั้งนี้มีชื่อว่า "The Man from Earth คนเหยียบโลก"!

[จบแล้ว]