บทที่ 9 อยากแต่งกับลูกสาวฉันหรือ? สินสอดห้าร้อย!

หวังต้าเปียวถูกฟาดจนมึนงง

หวังฟู่กุ้ยผู้เป็นพ่อก็ถึงกับอึ้งไป

ชาวบ้านโดยรอบยิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

ชั่วชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยเห็นการคืนเงินที่โอหังขนาดนี้มาก่อน!

ใบหน้าของหวังต้าเปียวเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำสลับเขียวในทันคัน ยิ่งกว่ารอยแผลตามตัวเสียอีก

ความอัปยศจากการถูกเงินฟาดหน้า และสายตาซุบซิบของชาวบ้านรอบข้างเปรียบเสมือนเข็มเหล็กที่ทิ่มแทงจนเขาแทบไม่มีที่ยืน

"แก..."

หวังต้าเปียวโกรธจนตัวสั่น แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"ทำไม? เงินไม่พอหรือไง?"

แววตาของเฉินซิงเย็นเยียบลง

"พอ... พอแล้ว..."

หวังฟู่กุ้ยที่เป็นพวกอาบน้ำร้อนมาก่อนรีบก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ย

มือหนึ่งวุ่นวายกับการเก็บเงินที่กระจายอยู่บนเตียง อีกมือก็ส่งสายตาปรามหวังต้าเปียว

ตอนนี้มีชาวบ้านอยู่เต็มไปหมด ต่อให้คิดจะจัดการเฉินซิงก็ไม่ใช่เวลานี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าลูกชายตัวเองมีนิสัยอย่างไร หากทำให้ชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาเรื่องจะบานปลายใหญ่โต

จะจัดการเฉินซิงน่ะ ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้

ปล่อยให้มันลำพองใจไปก่อนจะเป็นไรไป?

ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องจัดการมันอยู่ดี!

หวังต้าเปียวเห็นดังนั้นแม้ในใจจะแค้นเคือง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาล้วงมือลงไปใต้หมอน หยิบกระดาษสัญญาที่มีชื่อของหลี่เยว่โหรวออกมา

เฉินซิงกระชากมาทันทีแล้วกวาดสายตาดูหนึ่งรอบ

เมื่อแน่ใจว่าเป็นสัญญาฉบับนั้น เขาก็ฉีกมันทิ้งจนละเอียดต่อหน้าทุกคน "แควก! แควก!" ก่อนจะโปรยเศษกระดาษเหล่านั้นลงสู่กลางอากาศ

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เฉินซิงหันกลับมา กวาดสายตาที่คมปลาบไปยังชาวบ้านที่ยังคงยืนอ้าปากค้างอยู่ในลานบ้าน แล้วประกาศเสียงดังว่า:

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลี่เยว่โหรวคือผู้หญิงของฉัน เฉินซิง!"

"ใครหน้าไหนที่กล้าเอาเรื่องงานแต่งของเธอกับตระกูลเฉินไปนินทาลับหลัง หรือคิดจะทำเรื่องระยำอะไรอีก..."

เขาเว้นจังหวะ แล้วชี้นิ้วไปที่หวังต้าเปียวซึ่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง ก่อนจะพูดทีละคำว่า: "มันผู้นั้น... จะมีจุดจบเหมือนอย่างเขา!"

สิ้นคำพูด ทั้งลานบ้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ในวินาทีนี้ ชาวบ้านที่มองเฉินซิงต่างเริ่มมีความหวาดกลัวปรากฏในแววตา

นี่น่ะหรือคือเจ้าเด็กซื่อบื้อที่แต่ก่อนเจอใครก็ก้มหน้าก้มตา นิสัยอ่อนแอคนนั้น?

นี่มันคือลูกหมาป่าชัดๆ!

ทั้งเผด็จการ แข็งกร้าว และที่สำคัญ... อย่าไปแหยมด้วยเป็นอันขาด!

หลังจากฉีกสัญญาเรียบร้อย เฉินซิงก็ไม่รั้งอยู่ที่บ้านตระกูลหวังต่อแม้แต่วินาทีเดียว

เขาเดินผ่านสายตาของชาวบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของหลี่เยว่โหรว

ในมือยังคงหิ้วของขวัญที่ซื้อมาฝากว่าที่ภรรยา

บ้านตระกูลหลี่

ขณะนี้ หลี่เยว่โหรวกำลังนั่งอยู่ที่ธรณีประตู รอคอยด้วยความกระวนกระวายใจ

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เธอยังแทบไม่ได้นอน

หัวใจของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา

และเมื่อเห็นเฉินซิงเดินมาในสภาพปลอดภัยครบสามสิบสอง หัวใจที่เต้นรัวก็พลันสงบลงได้เสียที

"พี่ซิง!"

หลี่เยว่โหรววิ่งออกไปต้อนรับ ดวงตาสวยคู่นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรแล้ว"

เฉินซิงยื่นพับผ้าและกล่องรองเท้าให้เธอ พร้อมรอยยิ้ม "หลังจากนี้ จะไม่มีใครกล้ารังแกเธอได้อีก"

หลี่เยว่โหรวมองของในมือ เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็น ผ้าเตี๋ยเชวี่ยเหลียง ลายดอกไม้ที่เธอใฝ่ฝันถึงมาตลอด และรองเท้าหนังคู่งามอีกหนึ่งคู่ ขอบตาของเธอพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ผู้ชายคนนี้ ไม่เพียงแต่ช่วยฉุดเธอออกจากฝันร้าย แต่ยังใส่ใจดูแลเธออย่างดีที่สุด

เธอยังจะกล้าเรียกร้องอะไรได้อีก?

[ติ๊ง! ตรวจพบว่ายอดพธูคู่ใจ 'หลี่เยว่โหรว' เกิดความรักและความพึ่งพาต่อโฮสต์อย่างแรงกล้า ค่าความประทับใจ +5!]

[ค่าความประทับใจปัจจุบันของหลี่เยว่โหรว: 55 (เริ่มมีใจ/พึ่งพา)!]

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจถึงระดับ 'เริ่มมีใจ' มอบรางวัล 'ความเชี่ยวชาญการแพทย์ระดับเบื้องต้น' ให้แก่โฮสต์!]

ความรู้ด้านแพทย์แผนจีนที่เข้มข้นหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเฉินซิงในชั่วพริบตา

ทั้งการตรวจโรค (มอง ฟัง ถาม แมะ) การจำแนกสมุนไพร ไปจนถึงเทคนิคการจัดกระดูกและนวดคลายเส้น ทุกอย่างกลายเป็นสัญชาตญาณในตัวเขา

เฉินซิงดีใจมาก รางวัลนี้มาได้ถูกจังหวะจริงๆ

อาการไอของคุณย่ายังไม่ดีขึ้นเลย เมื่อมีความรู้นี้แล้ว เขาจะได้ดูแลรักษาร่างกายให้ท่านด้วยตัวเองเสียที

ทว่า บรรยากาศอันอบอุ่นนี้กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแสร้งไอของใครบางคน

หลี่ฝู และ อู๋ชุ่ยเฟิน พ่อแม่ของหลี่เยว่โหรวเดินออกมาจากในบ้าน

ทั้งสองคนมีรอยยิ้มจอมปลอมประดับอยู่บนหน้า แต่สายตากลับเหมือนสปอตไลท์ที่คอยกวาดสำรวจเฉินซิงและของขวัญในมือเขาอย่างละเอียดยิบ

เมื่อเห็นผ้าเตี๋ยเชวี่ยเหลียงที่มีราคาสูง ความโลภก็แวบขึ้นมาในก้นบึ้งของดวงตาพร้อมๆ กัน

"ไอ้หยา เสี่ยวซิงเองเหรอ เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ เข้ามาๆ"

อู๋ชุ่ยเฟินเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น แต่น้ำเสียงกลับแฝงความประชดประชันอยู่บ้าง

"เยว่โหรวบ้านเรานี่วาสนาดีจริงๆ ที่มีเธอคอยเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้"

เธอพูดไปพลางดึงลูกสาวไปไว้ข้างหลัง ทำท่าทางราวกับเฉินซิงเป็นสัตว์ร้าย

ส่วนหลี่ฝูก็เอามือไขว้หลัง กระแอมไอทำท่าทางวางมาดพ่อตาผู้กำลังตรวจสอบลูกเขย

"เสี่ยวซิง เรื่องหวังต้าเปียวนั่น ต้องขอบใจเธอมากนะ"

เขาแสร้งขอบคุณไปตามมารยาท

ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเผยธาตุแท้ออกมาในประโยคถัดไป

"แต่ก็นะ พูดไปแล้ว..."

"ตอนนั้นหวังต้าเปียวให้ค่าสินสอดมาตั้งหนึ่งร้อยหยวน คนทั้งตำบลเขาก็รู้กันหมด"

"ตอนนี้เธออยากจะแต่งกับเยว่โหรวบ้านเรา ก็คงไม่..."

"ให้น้อยกว่าหวังต้าเปียวหรอกจริงไหม?"

สิ้นคำพูดนี้ ใบหน้าของหลี่เยว่โหรวพลันซีดเผือดลงทันที

"พ่อ! พูดอะไรน่ะ!"

เธอโกรธจนตัวสั่น

"พี่ซิงเพิ่งจะช่วยครอบครัวเราไว้ พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง..."

"แกหุบปากไปเลย! เรื่องนี้มีที่ให้แกพูดด้วยเหรอ?"

อู๋ชุ่ยเฟินกระชากลูกสาวไว้แล้วจ้องเขม็งอย่างดุดัน

เพื่อนบ้านที่ยังไม่ยอมแยกย้ายไปไหนต่างพากันแสดงสีหน้าเหยียดหยาม

สองสามีภรรยาบ้านหลี่นี่ ตะกละตะกลามเกินไปแล้ว!

เฉินซิงยืนมองอยู่เงียบๆ กวาดสายตามองทุกอย่างด้วยรอยยิ้มเย็นในใจ

เขาคาดไว้แล้วล่ะ

พ่อแม่ของหลี่เยว่โหรวนั้นขึ้นชื่อเรื่องเห็นแก่เงิน

ในความทรงจำเดิมของเขา สองคนนี้ทำเรื่องงามหน้าเพราะเงินมาไม่น้อย

ตอนนี้เห็นเขาไม่เพียงแต่มีปัญญาคืนเงินหนึ่งร้อยหยวนได้ แต่ยังซื้อของขวัญราคาแพงมาได้อีก หากไม่ฉวยโอกาสขูดรีดสักหน่อยก็คงแปลกแล้ว

เฉินซิงไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงถามหลี่ฝูอย่างสงบว่า "แล้วที่คุณอาหมายถึง คือต้องเท่าไหร่ครับ?"

หลี่ฝูเห็นเขาดูว่าง่ายอย่างนั้น ก็คิดว่าตัวเองคุมเกมได้แล้ว จึงเริ่มได้ใจ

เขาแสร้งกระแอมอย่างภาคภูมิใจ แล้วยื่นมือผอมแห้งที่เต็มไปด้วยรอยด้านออกมา

นิ้วทั้งห้าเหยียดกาง สั่นไหวอยู่กลางอากาศ

"ไม่ขอมากไปหรอก!"

"ห้าร้อยหยวน!"

"ถ้าเธอเอาเงินสินสอดห้าร้อยหยวนมาวาง เยว่โหรวก็พาไปได้เลย!"

"ฉันกับเมียจะไม่มีคำคัดค้านแม้แต่คำเดียว!"

ชาวบ้านระแวกนั้นได้ยินเข้าก็ถึงกับพากันสูดลมหายใจเข้าลึกอีกรอบ

"อะไรนะ? ห้าร้อยหยวน!"

"พระเจ้า! เขาเอยปากออกมาได้ยังไง!"

"นี่มันแต่งลูกสาวหรือขายลูกสาวกันแน่? ไม่สิ ขายลูกสาวยังไม่เรียกแพงขนาดนี้เลย!"

พวกเขามองหลี่ฝูราวกับมองคนบ้า

ในยุคสมัยนี้ เงินห้าร้อยหยวนมีความหมายว่าอย่างไร?

มันมากพอที่จะสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่ดีๆ สักหลังที่แถบชานเมืองได้เลยทีเดียว!

ใบหน้าของหลี่เยว่โหรวไร้สีเลือดลงไปทุกขณะ

เธอมองเฉินซิงด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาคลอเบ้า

จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

เงินห้าร้อยหยวนนั้นเป็นภูเขาที่สูงกว่าหนึ่งร้อยหยวนถึงห้าเท่า

พี่ซิงของเธอ... จะไปหามาจากไหนได้?

จบบท