บทที่ 90 - ท่านต่างหากคือปรมาจารย์เต๋าที่แท้จริง!

ในที่สุดเฮยเหลียนก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดตนเองถึงเอาชนะชื่อเฟิงไม่ได้ ทว่าปากก็ยังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้อยู่ดี

"ตาเฒ่าบ้า เจ้าคอยดูเถอะ รอให้ข้าควบแน่นศิลาแห่งเต๋าได้สักร้อยก้อน ข้าจะซ้อมเจ้าให้ฟันหลุดหมดปากเลย!"

ชื่อเฟิงส่ายหน้า "เลขเก้าคือที่สุด! หลังจากศิลาแห่งเต๋าก้อนที่เก้าสมบูรณ์แล้ว ข้าก็ไม่สามารถควบแน่นก้อนที่สิบได้อีก"

ไป๋เวยขมวดคิ้ว "แล้วหลังจากนี้ควรจะฝึกฝนอย่างไรต่อไปล่ะ"

ชื่อเฟิงถอนหายใจ "ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเคยลองทำลายเพื่อสร้างใหม่แล้ว ทว่าก็ยังคงทำได้เพียงควบแน่นศิลาแห่งเต๋าได้แค่เก้าก้อนเท่านั้น!"

"แต่นี่เป็นเพียงขีดจำกัดของข้า มันไม่ใช่ขีดจำกัดของเผ่ามนุษย์อย่างแน่นอน น่าจะเป็นเพราะเคล็ดวิชาการฝึกฝนของข้ามีข้อผิดพลาด"

"ส่วนเผ่ามนุษย์จะฝึกฝนอย่างไรต่อไปนั้น บางทีอาจจะมีคนอื่นสามารถชี้แนะแนวทางให้พวกเจ้าได้ ข้าคงไม่ขอชี้นำให้ศิษย์ต้องหลงผิดแล้วล่ะ!"

เขากล่าวพลางจ้องมองหลินลั่วเฉินด้วยสายตาแผดเผา ความหมายในดวงตานั้นไม่ต้องอธิบายก็เป็นที่เข้าใจได้

เมื่อเห็นว่าชื่อเฟิงกำลังจะลงจากเวที คนด้านล่างก็ร้องตะโกนขึ้นมา "ขอขอบคุณท่านเซียนชื่อเฟิงที่ถ่ายทอดวิชาให้!"

คนอื่นๆ พากันส่งเสียงสนับสนุน ชื่อเฟิงรีบโบกมือปฏิเสธ "ข้าก็แค่ฝึกฝนมาก่อนหลายปีเท่านั้น ไม่อาจรับคำเรียกขานว่าท่านเซียนได้หรอก"

"เมื่อครู่นี้สหายตัวน้อยจากชนเผ่าไป๋ได้ใช้คำคำหนึ่ง ซึ่งข้าคิดว่าเหมาะสมมาก นั่นคือคำว่าสหายนักพรต!"

"ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่กำลังคลำหาหนทางเดินหน้าไปบนเส้นทางสายนี้ ต่อไปพวกเราก็เรียกขานกันว่าสหายนักพรตก็พอแล้ว!"

มีคนหัวเราะกล่าว "สหายนักพรต ... ช่างเหมาะสมจริงๆ ทว่าหากพวกเราเป็นสหายนักพรต ปุโรหิตชื่อเฟิงก็ควรจะเป็นปรมาจารย์เต๋าถึงจะถูก!"

ทุกคนพากันขานรับเห็นด้วย พวกเขาลุกขึ้นยืนและประสานมือคารวะชื่อเฟิงอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะกล่าวเป็นเสียงเดียวกัน "พวกเราขอขอบคุณปรมาจารย์เต๋าชื่อเฟิงที่ถ่ายทอดวิชาให้"

ชื่อเฟิงรู้สึกประหม่าเพราะได้รับความสำคัญอย่างไม่คาดคิด ในขณะที่เขากำลังตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง โชควาสนาอันมหาศาลก็ร่วงหล่นลงมา

รอบกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ ทั่วทั้งร่างราวกับถูกย้อนเวลา เขากลับมาดูหนุ่มแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วพริบตาเดียว ชื่อเฟิงก็เปลี่ยนจากชายชราใกล้ลงโลงกลับกลายเป็นชายฉกรรจ์วัยสี่สิบกว่าปีที่มีเลือดลมพลุ่งพล่าน

ในขณะเดียวกัน ดอกบัวเขียวและปลาหลีฮื้อทั้งสองตัวในห้วงแห่งจิตของหลินลั่วเฉินก็มีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ดูเหมือนพวกมันจะดูดซับพลังแห่งฟ้าดินที่หลั่งไหลเข้ามาไปไม่น้อย พวกมันจึงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที

หลินลั่วเฉินถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันจำเป็นต้องดูดซับพลังแห่งฟ้าดินและพลังแห่งโชควาสนาของเผ่ามนุษย์ด้วย

แต่ตัวเขาในยุคอนาคต ก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่าพวกมันเลือกกินถึงเพียงนี้เลยนี่นา

ขณะที่หลินลั่วเฉินกำลังครุ่นคิด ชื่อเฟิงที่กลับมาหนุ่มแน่นอีกครั้งก็ได้ประสานมือคารวะตอบทุกคนและตั้งใจจะเดินลงจากแท่นบูชา

ภายในลานพิธีมีคนรวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นมา "สหายนักพรตชื่อเฟิง แล้ววิชาคำนวณที่ท่านเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่นี้ล่ะ"

ทุกคนต่างก็ตื่นตัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าชื่อเฟิงจะยอมตัดใจถ่ายทอดวิชาอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ให้กับทุกคนหรือไม่

ชื่อเฟิงยิ้มแล้วกล่าว "วิชานี้เป็นสิ่งที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเอง ข้าเองก็ยังรู้เพียงงูๆ ปลาๆ จึงไม่อยากทำให้ทุกคนต้องเสียเวลาไปกับเรื่องนี้"

"หากใครสนใจก็สามารถมาหาตาเฒ่าอย่างข้าเป็นการส่วนตัวได้ ข้าย่อมบอกเล่าทุกอย่างที่รู้โดยไม่ปิดบังอย่างแน่นอน!"

พูดจบเขาก็เดินลงจากแท่นบูชาอย่างสง่างาม เขาเดินไปที่ระเบียงและส่งยิ้มให้หลินลั่วเฉิน

"สหายนักพรต ถึงตาเจ้าลงสนามแล้ว!"

หลินลั่วเฉินส่ายหน้า "ให้สหายนักพรตท่านอื่นขึ้นไปก่อนเถอะ ข้าค่อยเป็นคนสรุปให้ทุกคนในตอนท้ายก็แล้วกัน!"

เขาไม่ได้ตั้งใจจะบ่ายเบี่ยง แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไร

อย่างไรเสียเขาจะเอาเคล็ดวิชาของยุคหลังมาถ่ายทอดให้กับเผ่ามนุษย์ในยุคนี้ได้อย่างไรกันล่ะ

ขืนทำเช่นนั้นจะไม่วุ่นวายไปหมดหรือ

หลังจากคิดทบทวนไปมา หลินลั่วเฉินก็ตัดสินใจจะขึ้นไปเป็นคนสุดท้าย เพื่อรวบรวมข้อดีของแต่ละฝ่ายมาสรุปรวมกัน

อย่างไรเสียนอกเหนือจากปรมาจารย์เต๋าคนแรกแล้ว ลำดับของคนอื่นๆ ก็ไม่ได้สำคัญอะไรนัก สิ่งสำคัญคือเนื้อหาที่นำเสนอต่างหาก

หากต้องมาเทียบกันที่เนื้อหา เขาเองก็รู้คำตอบที่ถูกต้องอยู่แล้ว!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ขอนั่งกินดื่มเนียนๆ อยู่ด้านข้าง เพื่อให้ดอกบัวเขียวได้ดูดซับโชควาสนาสักหน่อยจะไม่ดีกว่าหรือ

เมื่อซวนอิ้นเห็นว่าเขาไม่ขึ้นไปจริงๆ ตนเองก็ไม่ขอถ่อมตัว เขาเดินขึ้นไปอธิบายเคล็ดวิชาของชนเผ่าวิหคสวรรค์

เคล็ดวิชาของชนเผ่าวิหคสวรรค์น่าจะมีรากฐานมาจากเผ่าอสูร เผ่าอสูรมีแก่นอสูรเพียงเม็ดเดียว ดังนั้นจึงไม่ได้พัฒนาไปสู่เส้นทางของจินตันเก้าเม็ด

พวกเขามองว่าเผ่ามนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของเผ่าอสูร พวกเขาจึงฝึกฝนให้เกิดแก่นอสูรขึ้นมาหนึ่งเม็ด และคอยสลักอักขระเทวะลงบนนั้นอย่างต่อเนื่อง

วิธีการหล่อหลอมแก่นอสูรเช่นนี้นับว่าใกล้เคียงกับวิชาจินตันเก้าเปลี่ยนในยุคหลัง ซึ่งแตกต่างจากจินตันเก้าเม็ดของชื่อเฟิง

ทว่าเนื่องจากมีรากฐานมาจากเผ่าอสูร จุดประสงค์ของพวกเขาจึงเหมือนกับเผ่าอสูร นั่นคือการพ่นจินตันออกมาเพื่อสังหารศัตรู หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็อาจจะทำให้จินตันพังทลายและจบชีวิตลงได้

หลังจากซวนอิ้นพูดจบก็ได้รับเสียงโห่ร้องชื่นชมอย่างกึกก้อง ฟ้าดินก็มอบพรให้เขาเช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้มากมายเท่ากับสิ่งที่ชื่อเฟิงได้รับ

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็พากันกระตือรือร้นอยากจะลองบ้าง เพียงแต่ยังคงเกรงใจหลินลั่วเฉินอยู่ จึงเปิดโอกาสให้ไป๋เวยขึ้นไปอธิบายบ้าง

ไป๋เวยรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ทว่าเมื่อได้รับการสนับสนุนจากหลินลั่วเฉิน นางก็รวบรวมความกล้าเดินขึ้นไป

ชนเผ่าไป๋ของนางมีความเชี่ยวชาญเฉพาะตัวในการรวบรวมลมปราณและการสอดประสานกับฟ้าดิน ซึ่งคล้ายคลึงกับผู้ใช้อาคมในยุคหลัง

หลังจากไป๋เวยพูดจบ ฟ้าดินก็ประทานพรลงมาเช่นกัน เพียงแต่จำนวนกลับน้อยลงไปอีก

หลังจากนางลงมา ชิงเถิงก็หน้าด้านขึ้นไปบรรยายธรรมให้ทุกคนฟังบ้าง

น่าเสียดายที่ต้องถูกจำกัดด้วยร่างกายครึ่งอสูรของตนเอง สิ่งที่เขากล่าวมาจึงไม่ได้มีประโยชน์ต่อเผ่ามนุษย์มากนัก

สวรรค์ก็แค่ทำเป็นพิธีโดยการประทานโชควาสนาให้เล็กน้อย ชิงเถิงจึงถือว่าได้ชุบตัวสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองไป

เฮยเหลียนเองก็ขึ้นไปร่วมสนุกด้วย นางไม่ได้ถูกชื่อเฟิงชี้นำให้หลงทาง ซ้ำยังได้สร้างเคล็ดวิชาการฝึกฝนในแบบฉบับของตนเองขึ้นมา

นางรวบรวมพลังจิตเข้าไปในแก่นพลังเพื่อหวังจะผสานคนและแก่นพลังให้เป็นหนึ่ง เคล็ดวิชาการฝึกฝนของนางถือว่ามีเค้าโครงของระดับก่อกำเนิดอยู่บ้างแล้ว

เพียงแต่น่าเสียดายที่แก่นพลังของนางไม่ได้ถูกสลักอักขระเทวะเอาไว้ จึงไม่สามารถทนรับพลังจิตวิญญาณปริมาณมากได้ เป็นเหตุให้นางไม่สามารถผสานคนและแก่นพลังให้เป็นหนึ่งได้เสียที

หลังจากเฮยเหลียนพูดจบ ฟ้าดินก็ประทานพรให้นางในจำนวนที่ไม่ด้อยไปกว่าซวนอิ้นเลย

คนอื่นๆ ก็ทยอยกันขึ้นไปถกเถียงเรื่องมรรคา น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่กลับไม่ได้อะไรกลับมาเลย มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ได้รับพรประทานลงมา

ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจเหตุผล มีเพียงหลินลั่วเฉินเท่านั้นที่พอจะมองเห็นกฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่ลางๆ

ต้องอธิบายได้อย่างถูกต้อง ซ้ำยังต้องเป็นคนแรกที่หยิบยกเรื่องนั้นขึ้นมาพูด ถึงจะได้รับพรจากฟ้าดิน!

สวรรค์กำลังหงายไพ่บอกเผ่ามนุษย์โดยตรงเลยไม่ใช่หรือ ว่าวิถีแห่งการฝึกฝนแบบใดถึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง!

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขึ้นไปอีกแล้ว ทุกคนก็จ้องมองหลินลั่วเฉินด้วยสายตาแผดเผา

ในเวลานี้หลินลั่วเฉินรู้อยู่แก่ใจ เขาจึงก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นไปบนแท่น

ทุกคนจ้องมองเขาด้วยความเคารพและยำเกรง ลานพิธีพลันเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

อย่างไรเสีย นี่ก็คือยอดฝีมือที่สามารถสังหารพระยามารทั้งสี่ตน ซ้ำยังบีบบังคับให้วิหคสวรรค์ต้องสวามิภักดิ์ได้เลยนะ!

หลินลั่วเฉินยืนอยู่กลางลานพิธี เขากล่าวเสียงเรียบ "เคล็ดวิชาการฝึกฝนของข้ามีความพิเศษยิ่งนัก มันไม่อาจลอกเลียนแบบได้ และไม่สะดวกที่จะถ่ายทอดออกไป"

"วันนี้ข้าขอหยิบยืมดอกไม้มาถวายพระ ขอนำเคล็ดวิชาของทุกชนเผ่ามาอธิบายมุมมองที่ข้ามีต่อวิถีแห่งการฝึกฝน หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อทุกคน"

แม้ทุกคนจะผิดหวังเป็นอย่างมาก ทว่าก็ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น

หลินลั่วเฉินนั่งลงก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ "เมื่อครู่นี้สหายนักพรตหลายท่านได้อธิบายเรื่องการชักนำพลังเข้าสู่ร่างกาย การเปลี่ยนพลังให้เป็นของเหลว และการควบแน่นของเหลวให้กลายเป็นแก่นพลังไปแล้ว"

"สามขั้นตอนแรกนี้ทุกชนเผ่าล้วนมีวิธีการที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งเป็นการยืนยันว่าขั้นตอนนี้ถูกต้อง เพียงแต่มีความแตกต่างกันในเส้นทางของจินตันเท่านั้น"

ชื่อเฟิงเอ่ยชื่นชม "สหายนักพรตช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก คำว่าจินตันนี้ช่างเหมาะสมดีจริงๆ สีเหลืองทองอร่ามดูคล้ายกับยาลูกกลอนไม่มีผิด!"

หลินลั่วเฉินที่เผลอหลุดปากพูดออกไปอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงด้วยความอับอาย เขากล่าวต่อไป "ส่วนตัวข้าคิดว่าควรเน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ ไม่ใช่ว่ายิ่งมีเยอะแล้วจะยิ่งดี!"

"อันที่จริงเมื่อครู่นี้สวรรค์ก็ได้มอบคำใบ้ให้ทุกคนแล้ว เส้นทางของจินตัน ควรใช้วิธีการหล่อหลอมของชนเผ่าวิหคสวรรค์ ควบคู่ไปกับวิชาผสานวิญญาณของปุโรหิตเฮยเหลียน ... "

เขากล่าวอย่างฉะฉาน เมื่อทุกคนได้ยินก็พากันครุ่นคิดตาม โดยเฉพาะซวนอิ้นที่กำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องในเวลานี้

"การโคจรเก้าเปลี่ยนควบคู่ไปกับวิชาผสานวิญญาณงั้นหรือ แล้วท้ายที่สุดจะควบแน่นสิ่งใดออกมาล่ะ"

หลินลั่วเฉินยิ้มแล้วกล่าว "อันที่จริงสหายนักพรตชื่อเฟิงก็เพิ่งจะบอกไปเมื่อครู่นี้แล้วว่า ต้องทำลายถึงจะสร้างใหม่ได้ ปล่อยให้จิตวิญญาณที่อยู่ภายในทะลวงจินตันออกมาสิ!"

ซวนอิ้นคล้ายกับตระหนักอะไรบางอย่างได้ เขาพึมพำกับตัวเอง "ผสานรวมกับจินตัน ทำลายเพื่อสร้างใหม่งั้นหรือ"

ดูเหมือนเขาจะตกอยู่ในสภาวะรู้แจ้ง เขาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิตามสัญชาตญาณ แล้วโคจรวิชาผสานวิญญาณที่เฮยเหลียนเขียนขึ้นมา

พลังวิญญาณโดยรอบหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เพื่อรอดูว่าเส้นทางสายนี้จะถูกต้องหรือไม่

ครู่ต่อมา ซวนอิ้นก็ขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงคอขวดและไม่อาจทะลวงผ่านไปได้เสียที

เขาหยิบสมุนไพรวิเศษที่มีรูปร่างคล้ายหางนกเฟิ่งหวงออกมา แล้วกลืนลงไปทั้งอย่างนั้น ใบหน้าของเขาพลันแดงก่ำขึ้นมา

ไม่นานนัก รอบกายของซวนอิ้นก็แผ่กลิ่นอายมรรคาอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา เขาลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง

"ข้า ... ดูเหมือนข้าจะทำสำเร็จแล้ว!"

สิ้นเสียงของเขา ท้องฟ้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน เมฆสายฟ้าม้วนตัวก่อตัวขึ้น ลมพายุพัดโหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ

หลินลั่วเฉินเอ่ยด้วยความตกตะลึง "ด่านเคราะห์สวรรค์งั้นหรือ"

เขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าในใจ สวรรค์เพื่อสนับสนุนเผ่ามนุษย์ ถึงกับไม่ยอมแสร้งทำเป็นเนียนหน่อยเลยหรือ

นี่ทะลวงขึ้นสู่ระดับก่อกำเนิดได้เลยงั้นหรือ

ทว่าหลินลั่วเฉินก็เข้าใจดีว่าซวนอิ้นนั้นสั่งสมพลังมาเนิ่นนานจนพร้อมจะระเบิดออก ไม่ใช่เป็นเพียงเพราะสวรรค์เปิดทางสะดวกให้เท่านั้น

ชื่อเฟิงมองดูด่านเคราะห์สวรรค์ที่กำลังจะมาถึง เขาไม่ได้เสียใจที่ตนเองเดินผิดทาง แต่กลับตื่นเต้นที่เผ่ามนุษย์ค้นพบเส้นทางการฝึกฝนที่ถูกต้อง

"เยี่ยมไปเลย ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

เขาประสานมือคารวะหลินลั่วเฉินอย่างสุดซึ้งพลางกล่าว "สหายนักพรต ท่านต่างหากคือปรมาจารย์เต๋าที่แท้จริง!"

ซวนอิ้นเองก็ประสานมือคารวะหลินลั่วเฉินจากก้นบึ้งของหัวใจ "ขอขอบคุณปรมาจารย์เต๋าที่ถ่ายทอดวิชาให้!"

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ ก่อนจะกล่าวเป็นเสียงเดียวกัน "ขอขอบคุณปรมาจารย์เต๋าที่ถ่ายทอดวิชาให้!"

ชั่วพริบตานั้น พลังแห่งฟ้าดินอันมหาศาลก็ร่วงหล่นลงมา มันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหลินลั่วเฉิน ทว่ากลับถูกดอกบัวเขียวและปลาหลีฮื้อทั้งสองตัวดูดซับไปจนหมดสิ้น

[จบแล้ว]