บทที่ 6 สำเนียงมารฟ้า

หลินลั่วเฉินนึกไม่ถึงเลยว่ายายมารร้ายคนนี้จะสูบพลังของเขาให้แห้งเหี่ยวตายไปในคราวเดียว เขาจึงแอบสบถด่าในใจ

นี่มันการรีดเค้นเอาชีวิตกันชัดๆ

หรือว่าเขาควรจะยอมสารภาพไปตามตรงดี ยังไงซะเลิ่งเยวี่ยซวงก็มียันต์เคลื่อนย้ายอยู่กับตัว นางไม่มีทางตายง่ายๆ หรอกน่า

ขณะที่หลินลั่วเฉินไม่อยากนั่งรอความตายและกำลังอ้าปากจะพูด แสงจันทร์สว่างไสวสายหนึ่งก็สาดส่องมาจากแดนไกลพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของหลัวเยาเยา

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงตวาดอันเย็นชาของหญิงสาวดังขึ้น "นังมารร้าย รับความตายไปซะ"

หลัวเยาเยาสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณตั้งแต่วินาทีที่เลิ่งเยวี่ยซวงลงมือ นางรีบหันขวับกลับไปร่ายคาถาทันที

นางรีบรวบรวมพลังสร้างผ้าไหมสีม่วงหลายเส้นขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้า แต่จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ข้างหนึ่งโอบรัดลำคอของนางจากด้านหลัง

หลัวเยาเยานึกว่าหลินลั่วเฉินถูกตัณหาครอบงำจนอยากจะร่วมรักกับนาง นางจึงตั้งใจจะผลักเขาออกไป

ทว่าวินาทีต่อมา นางกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอจนต้องเบิกตากว้าง การเคลื่อนไหวของมือชะงักงันไปชั่วขณะ

มือใหญ่ข้างนั้นกำใบมีดหักเล่มหนึ่งแทงทะลุลำคอขาวผ่องของนาง ก่อนจะออกแรงกรีดอย่างแรงจนเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น หลัวเยาเยาที่กำลังเสียสมาธิถูกพลังแสงจันทร์ซัดจนปลิวละลิ่วพร้อมกับหยาดเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

หลังจากปาดคอเสร็จ หลินลั่วเฉินก็ทิ้งตัวเอนหงายราบไปกับพื้นในทันที

เมื่อหลัวเยาเยากระเด็นออกไป เขาก็ไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา ผ้าไหมสีม่วงเส้นหนึ่งก็ฟาดลงมาตรงจุดที่เขาเคยอยู่จนพื้นดินระเบิดเป็นหลุมลึก

หลินลั่วเฉินรีบผุดลุกขึ้น เงาร่างสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งโฉบเข้ามาคว้าตัวเขาแล้วเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

"พวกเจ้า ... แค่ก ... แค่ก ... "

หลัวเยาเยาเอามือกุมลำคอที่เลือดไหลทะลักเป็นสายน้ำ นางอยากจะอ้าปากพูดแต่ก็เปล่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

นางทั้งตกใจและโกรธจัด นึกไม่ถึงเลยว่าเลิ่งเยวี่ยซวงจะยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้ ซ้ำยังอยู่ใกล้ตัวนางแค่นี้เอง

ก่อนหน้านี้ตอนที่เลิ่งเยวี่ยซวงถูกคนของสำนักสำเนียงมายาจับตัวไป นางได้ถูกประทับตราติดตามเอาไว้

แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากเลิ่งเยวี่ยซวงใช้ยันต์เคลื่อนย้ายไปแล้ว วิชาแกะรอยถึงสัมผัสได้แค่ตำแหน่งคร่าวๆ ของนางเท่านั้น

จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ตราประทับก็แสดงตำแหน่งที่ชัดเจนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลัวเยาเยาจึงรีบไล่ตามมา

แม้ว่าตราประทับจะกลับมาเลือนลางอีกครั้งในระหว่างทาง แต่นางก็ยังคงล็อกเป้าหมายและตามค้นหามาในทิศทางนี้

ผลปรากฏว่าพอนางมาถึงที่นี่ ตราประทับก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หลัวเยาเยาหลงคิดว่าเลิ่งเยวี่ยซวงคงจะฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรกลับมาได้ตั้งนานแล้ว และจงใจใช้ตราประทับหลอกล่อให้ตนเองหลงทาง นางจึงวางใจและปล่อยตัวหาความสำราญ

ใครจะไปคิดล่ะว่าเลิ่งเยวี่ยซวงจะยังไม่ได้หนีไปไหน ซ้ำยังลอบกัดนางเข้าให้อีก

ส่วนไอ้หนุ่มที่ดูอ่อนแอคนนี้ก็สามารถดิ้นหลุดจากมนตร์สะกดของนางได้ แถมยังฉวยโอกาสปาดคอนางได้อีกต่างหาก

หากใบมีดหักของมันยาวกว่านี้อีกสักหน่อย หัวของนางก็คงหลุดกระเด็นแยกส่วนกับลำตัวไปแล้ว

การปาดคอย่อมเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับคนธรรมดาทั่วไป แต่สำหรับผู้ฝึกตนระดับถอดวิญญาณแล้ว บาดแผลแค่นี้ยังไม่ถึงขั้นตายหรอก

ทว่าใบมีดหักเล่มนั้นดูเหมือนจะอาบยาพิษเอาไว้ ทำให้บาดแผลของนางไม่สามารถสมานตัวได้ในเวลาอันสั้นนี้

เลือดสดๆ ที่พุ่งกระฉูดสาดกระเซ็นไปทั่วภูเขาหิมะ ไม่นานก็ย้อมหิมะสีขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน ดูแล้วน่าสยดสยองยิ่งนัก

หลัวเยาเยาที่เกือบจะพลาดท่าตกม้าตายไม่กล้าวู่วาม นางคอยระแวดระวังมองไปรอบๆ อย่างรอบคอบ

จนกระทั่งพบว่าเลิ่งเยวี่ยซวงหนีไปแล้ว หลัวเยาเยาถึงได้สติกลับคืนมา

นังผู้หญิงคนนั้นยังไม่ได้ฟื้นฟูพลังกลับมาเลย ร่างกายก็ยังบาดเจ็บสาหัสอยู่

ถ้างั้นนี่ก็ไม่ใช่กับดักน่ะสิ เป็นแค่การเสี่ยงชีวิตมาช่วยคนเพราะทนดูไม่ได้งั้นหรือ

ไอ้หนุ่มนี่สำคัญกับนางมากนักหรือยังไง

หลัวเยาเยาไม่สนแม้กระทั่งจะสวมเสื้อผ้า นางรีบเหาะทะยานขึ้นฟ้าและพุ่งทะยานไล่ตามคนทั้งสองไปทันที

ตอนนี้นางแค้นใจจนอยากจะสับหลินลั่วเฉินให้แหลกเป็นหมื่นๆ ชิ้น ดวงตาที่เคยหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยจิตสังหารและความเคียดแค้น

หลัวเยาเยาตัดสินใจยิงพลุสัญญาณขึ้นฟ้าอย่างเด็ดขาด ก่อนจะเร่งฝีเท้าไล่ตามทั้งสองคนไปอย่างไม่ลดละ

ในขณะเดียวกัน นางก็สะบัดมือปล่อยผ้าไหมสีม่วงหลายเส้นพุ่งตรงไปมัดตัวเลิ่งเยวี่ยซวงและหลินลั่วเฉินเอาไว้

เลิ่งเยวี่ยซวงกวัดแกว่งกระบี่ส่องประกายแสงสีขาวในมือเพื่อปัดป้องผ้าไหมสีม่วงที่พุ่งโจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

นางเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาหนี แม้หลัวเยาเยาอยากจะรั้งตัวนางไว้ แต่ก็ยังทำอะไรนางไม่ได้ในตอนนี้

เคล็ดวิชาที่เลื่องชื่อที่สุดของสำนักสำเนียงมายาย่อมหนีไม่พ้นการใช้เสียงผสานกับการโจมตีทางจิตวิญญาณที่เรียกว่าสำเนียงมารฟ้า

แต่ตอนนี้หลัวเยาเยาถูกปาดคอจนพูดไม่ได้ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปใช้สำเนียงมารฟ้าล่ะ

หลินลั่วเฉินมองดูหลัวเยาเยาที่ท่อนบนอาบชุ่มไปด้วยเลือดแดงฉานกำลังไล่ตามมาติดๆ ราวกับผีดิบสาวแสนสวย เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความทึ่ง

บ้าชะมัด พวกผู้ฝึกตนนี่มันอึดตายยากตายเย็นจริงๆ

ภาพหมั่นโถวขาวๆ ที่กลายสภาพเป็นหมั่นโถวอาบเลือดทำเอาเขารู้สึกหลอนจนฝังใจ ซ้ำยังช่วยตอกย้ำจิตวิญญาณแห่งมรรคของหลินลั่วเฉินให้แน่วแน่ยิ่งขึ้นไปอีก

เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยและตายน้ำตื้นอีกเป็นอันขาด

ครู่ต่อมา หลัวเยาเยาก็สามารถห้ามเลือดได้สำเร็จ จู่ๆ นางก็ยิ้มยั่วยวนออกมา น้ำเสียงใสกังวานราวกับกระดิ่งเงินดังก้องไปทั่วบริเวณ

"น้องเยวี่ยซวง เจ้าถึงขนาดยอมเสี่ยงตายมาช่วยเขา ไอ้หนุ่มนี่คงจะเป็นยอดชู้รักของเจ้าล่ะสิ"

น้ำเสียงของนางทั้งยั่วยวนและชวนให้ลุ่มหลงราวกับมีคนรักมากระซิบออดอ้อนอยู่ข้างหู

สมองของหลินลั่วเฉินดังอื้ออึง แววตาของเขาเลื่อนลอยขึ้นมาในพริบตา ภาพลวงตามากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน

เลิ่งเยวี่ยซวงเองก็มีสีหน้าเหม่อลอยไปชั่วขณะ นางร้องตะโกนในใจว่าแย่แล้ว

สำเนียงมารฟ้าของสำนักสำเนียงมายานี่นา

หลัวเยาเยาฉวยโอกาสพ่นควันหมอกสีชมพูออกมาจากปาก มันพวยพุ่งเข้าปกคลุมไปทั่วทุกทิศทุกทางอย่างรวดเร็ว

"น้องเยวี่ยซวง แล้วก็ไอ้เด็กบ้าคนนั้น เลิกหนีแล้วยอมจำนนแต่โดยดีเถอะ"

หลินลั่วเฉินได้กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูก ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องราวบนเตียง

ดอกบัวเขียวในห้วงแห่งจิตสั่นไหวอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยดึงสติอันน้อยนิดของเขากลับมาอย่างยากลำบาก

เลิ่งเยวี่ยซวงรีบร้องเตือน "ระวังนะ นี่คือควันกระตุ้นกำหนัดของสำนักสำเนียงมายา มันช่วยปลุกเร้าตัณหาได้"

นางรีบกลั้นหายใจในทันทีพร้อมกับกวัดแกว่งกระบี่ยาวในมือไม่หยุดหย่อนหมายจะพัดพากลุ่มควันสีชมพูหนาทึบให้กระจายออกไป

แต่ผ้าไหมสีม่วงหลายเส้นก็พุ่งแหวกม่านหมอกออกมาจู่โจมด้วยท่วงท่าพิสดารราวกับอสรพิษปราดเปรียว

เดิมทีเลิ่งเยวี่ยซวงก็ไม่ใช่คู่มือของหลัวเยาเยาอยู่แล้ว ซ้ำอาการบาดเจ็บก็ยังไม่หายดี ไม่นานนางก็ตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้ เสียงยั่วยวนของหลัวเยาเยาก็ดังก้องทะลุม่านหมอกมา มันแฝงไปด้วยพลังอันเย้ายวนใจที่พร้อมจะฉกฉวยวิญญาณของผู้คน

"น้องเยวี่ยซวง เจ้าคงยังไม่เคยลิ้มรสความสุขของการเป็นผู้หญิงเลยสินะ วันนี้พี่สาวจะสอนบทเรียนให้เจ้าเอง"

"รับรองว่าเจ้าจะต้องติดใจจนไม่อยากกลับไปเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ความรู้สึกอีกเลยล่ะ เจ้าว่ายังไงล่ะ"

เลิ่งเยวี่ยซวงด่ากราด "หน้าไม่อาย"

หลัวเยาเยาจงใจส่งเสียงหอบกระเส่าแล้วหัวเราะเสียงหวาน "หน้าไม่อายตรงไหนกันล่ะ การประสานหยินหยางคือรากฐานของสรรพสิ่งนะ"

"ถ้าไม่มีเรื่องบนเตียงที่เจ้ามองว่าน่าไม่อาย เจ้าจะเกิดมาได้ยังไงกัน"

"ถ้าทุกคนเอาแต่ทำตัวเหมือนคนในสำนักสตรีหยกของพวกเจ้า เผ่าพันธุ์มนุษย์คงสูญพันธุ์ไปตั้งนานแล้วล่ะ"

เลิ่งเยวี่ยซวงเลิกต่อปากต่อคำกับนาง เพราะเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ บาดแผลบนร่างของนางก็ปริแตกอีกแล้ว

พลังวิญญาณในร่างก็ยังไม่ฟื้นฟูกลับมาเต็มที่ แถมยังต้องฝืนสู้ทั้งที่บาดเจ็บ นางไม่มีทางสู้หลัวเยาเยาได้เลย

หลินลั่วเฉินพูดด้วยความยากลำบาก "รีบไป กำลังเสริมของนางใกล้จะมาถึงแล้ว"

เมื่อเห็นว่าตัวเองก็เริ่มถูกควันกระตุ้นกำหนัดและสำเนียงมารฟ้าเล่นงานเข้าแล้ว เลิ่งเยวี่ยซวงจึงรีบหยิบยันต์อาคมออกมาร่ายมนตร์เปิดใช้งานทันที

มิติเกิดการบิดเบี้ยวชั่วขณะ เลิ่งเยวี่ยซวงหอบหิ้วหลินลั่วเฉินหายวับไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

"ยันต์เคลื่อนย้ายงั้นหรือ" หลัวเยาเยาแค่นเสียงเย็น "นังหนู ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะมียันต์เคลื่อนย้ายสักกี่แผ่นกันเชียว เจ้าหนีไม่พ้นหรอก"

นางยืนรออยู่กับที่ครู่หนึ่ง ลำแสงนับสิบสายก็พุ่งทะยานมาจากทั่วทุกสารทิศ ผู้ที่ปรากฏตัวคือเหล่าหญิงสาวรูปโฉมงดงามพริ้งเพรา

"ผู้อาวุโสหลัว"

ยามนี้หลัวเยาเยาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนก็ไม่อาจปกปิดได้มิดชิด ทั่วทั้งร่างของนางแผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิต

"ไป ตามข้ามา พวกมันหนีเข้าไปในหุบเขาปีศาจจันทร์ดับแล้ว"

แม้เลิ่งเยวี่ยซวงจะลบรอยตราประทับทิ้งไปแล้ว แต่นางก็ยังสามารถจับทิศทางคร่าวๆ ได้จากกลิ่นอายของควันกระตุ้นกำหนัดที่หลงเหลืออยู่

บรรดาลูกศิษย์ต่างพากันงุนงง พวกมันงั้นหรือ ไม่ใช่ว่ามีแค่นางคนเดียวหรอกหรือ

แต่พวกนางก็ไม่มีใครกล้าปริปากถาม ได้แต่ขานรับคำสั่งแล้วเหาะตามหลัวเยาเยามุ่งหน้าลึกเข้าไปในหุบเขาปีศาจจันทร์ดับ