บทที่ 101 ปะทะคารูระ, ดาบยวี่อิงและพัดสามดารา

บทที่ 101 ปะทะคารูระ, ดาบยวี่อิงและพัดสามดารา

เท็ตสึกะนำทีมฮิวงะ รินและคนอื่นๆ สู้พลางถอยพลาง พาพวกนินจาซึนะที่ล้อมเข้ามาวิ่งวนตามแผนเดิม

ในเวลาเดียวกัน ทีมนินจาโคโนฮะทีมอื่นที่แตกตัวออกเป็นหน่วยย่อย ก็ได้เข้าปะทะกับนินจาซึนะแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็สูญเสีย

“ท่านคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ครับ!” นินจาสื่อสารซึนะวิ่งเข้ามารายงาน

“ว่ามา”

“พบนินจาโคโนฮะยี่สิบกว่าทีมตามจุดยุทธศาสตร์ต่างๆ บนเส้นทางเดินทัพของเรา ทั้งเส้นทางส่งเสบียง โรงพยาบาลสนาม และพื้นที่ตั้งค่าย

และจากข่าวกรองทุกสาย ยืนยันว่าทีมนินจาโคโนฮะที่นำโดยเท็ตสึกะ กำลังก่อกวนกองทัพเราจากด้านหลังครับ”

ราสะปวดหัวแทบระเบิด มองดูชายแดนแคว้นฮิโนะเบื้องหน้า เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

การบุกเข้าแคว้นฮิโนะเป็นสิ่งที่คาเสะคาเงะรุ่นก่อนๆ ไม่เคยทำสำเร็จ อย่างไรก็ตาม เมื่อวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน หากเขานำทัพเข้าแคว้นฮิโนะ แนวรบจะยืดออกยาวมาก ทำให้โคโนฮะฉกฉวยโอกาสได้ง่าย

หันไปมองชิโยะที่ยืนอยู่ข้างๆ “ท่านผู้เฒ่าชิโยะ ท่านคิดว่าเราควรทำอย่างไร?”

“เราแยกกำลังได้ตอนนี้เลย” ชิโยะพูดอย่างใจเย็น “จำนวนคนของเรามากกว่านินจาโคโนฮะถึงสามเท่า นินจาที่พวกมันทิ้งไว้ในแคว้นคาวะเพื่อป่วนแนวหลัง อย่างมากก็ประมาณ 1,500 คน

เราแค่ส่งคนออกไป 4,000 คนเพื่อล้อมปราบพวกมันในแคว้นคาวะ ส่วนที่เหลืออีก 7,000 กว่าคน ก็ไล่ตามหน่วยของโอโรจิมารุและบุกทะลวงเข้าไปได้เลย!

และตราบใดที่เราเจาะเข้าไปลึกถึงจุดยุทธศาสตร์สำคัญ โอโรจิมารุจะต้องออกมาสกัดกั้น หรือแม้แต่เปิดศึกตัดสินกับเราแน่นอน

เมื่อถึงตอนนั้น ปัญหาจุกจิกในแนวหลังจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป กลับกัน พวกมันจะถูกบีบให้ต้องรีบกลับมาป้องกัน ไม่สามารถป่วนเราต่อได้”

ชิโยะแค่นเสียง “โอโรจิมารุคิดจะใช้แผนแกล้งถอยเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ ยืดแนวรบเราและหาช่องโหว่ ซึ่งในสายตาข้า มันตลกสิ้นดี

ทิ้งเจ้าเท็ตสึกะให้เป็นหน้าที่ข้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะใช้วิชาต้องห้ามนั้นได้อีก

ต่อให้มันใช้ได้ ข้าก็เชื่อว่าความแข็งแกร่งของสิบหุ่นเชิดไม้ขาวจะรับมือได้

ดังนั้น

คาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ทิ้งความปลอดภัยของแนวหลังให้ข้า ท่านแค่โฟกัสไปที่การกวาดล้างแนวหน้าก็พอ”

ราสะพยักหน้าในที่สุด “งั้นรบกวนท่านผู้เฒ่าชิโยะด้วย ความสำเร็จหรือล้มเหลวของแนวหน้า และเราจะบรรลุเป้าหมายหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะทำให้แนวหลังสงบลงได้ไหม”

“โปรดวางใจ คาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ จะไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นในแนวหลังแน่นอน!”

ชิโยะพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม นางอยากเจอเท็ตสึกะใจจะขาด เพื่อแก้แค้นให้น้องชายของนาง

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซึนะก็แยกทัพออกเป็นสองส่วนอย่างรวดเร็ว

ชิโยะรับหน้าที่กวาดล้างนินจาโคโนฮะที่ซุ่มโจมตี ทำลายล้าง และก่อกวนความสงบในแนวหลังแคว้นคาวะ ส่วนราสะนำทัพหลักบุกเข้าแคว้นฮิโนะต่อไป

ทันทีที่กองทัพซึนะแยกตัว โอโรจิมารุก็ได้รับแรงกดดันจากหมู่บ้านอีกครั้ง

“ตาแก่บ่นอะไรมาอีก?” ซึนาเดะอดถามไม่ได้

“ไม่มีอะไร” โอโรจิมารุขยำจดหมายในมือจนแหลกละเอียด “แค่ตำหนิที่ชั้นยอมทิ้งแนวป้องกันและปล่อยให้พวกซึนะลากสงครามเข้ามาในประเทศเรา”

“กำลังเสริมก็ไม่มี เสบียงก็นิดเดียว ถ้าไม่ทิ้งแนวรับ จะให้เราเอานินจาทั้งหมดไปตายรวดเดียวหรือไง?” ซึนาเดะบ่นอย่างหงุดหงิด

“ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์หรอก” โอโรจิมารุพูดเข้าข้างฮิรุเซ็น “เขาคงโดนไดเมียวแคว้นไฟตำหนิมาอย่างหนัก เพราะสงครามใหญ่สองครั้งที่ผ่านมา การสู้รบไม่เคยลามเข้ามาในประเทศเราเลย”

ซึนาเดะเงียบไป เธอเข้าใจ แต่ยิ่งเข้าใจก็ยิ่งกังวล

“โอโรจิมารุ หลังจากซึนะเคลื่อนไหวแบบนี้ นายคิดว่าพวกอิวะ คุโมะ และคิริ จะ...”

“พวกมันเอาแน่ แค่รอเวลาเท่านั้น” โอโรจิมารุก็ปวดหัวเหมือนกัน “และพอมองออกเลยว่านี่จะเป็นบททดสอบที่สาหัสสากรรจ์ ก้าวผิดก้าวเดียว...”

พูดถึงตรงนี้ โอโรจิมารุก็เงียบไป ซึนาเดะก็เช่นกัน โคโนฮะและแคว้นไฟกำลังอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม ก้าวผิดก้าวเดียวอาจหมายถึงความพ่ายแพ้ย่อยยับ

ผ่านไปสักพัก โอโรจิมารุทำลายความเงียบ “ซึนาเดะ ชั้นต้องตั้งแนวสกัดกั้นเป็นช่วงๆ เพื่อชะลอการรุกคืบของซึนะให้นานที่สุด และสร้างโอกาสให้พรรคพวกในแนวหลัง

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ชั้นต้องขอร้องเธอ”

“ว่ามา” ซึนาเดะพูดจริงจัง “ถ้าทำได้ฉันจะช่วยเต็มที่”

“ชั้นต้องการความช่วยเหลือจากสัตว์อัญเชิญของเธอ” โอโรจิมารุทำหน้าจนปัญญา “ตอนนี้ชั้นเรียกมันดะออกมาไม่ได้ พลังกดดันในสนามรบของชั้นลดลงไปเยอะ”

ซึนาเดะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “โอโรจิมารุ สัตว์อัญเชิญของนายนี่เอาใจยากจังนะ”

“เรื่องมันยาว ไว้มีโอกาสจะเล่าให้ฟัง” โอโรจิมารุรู้สึกขมขื่นในใจ

มันดะโดนคิชิเนะฮิเมะลงโทษ คงไม่โผล่หัวมาสักพักใหญ่ และเจ้างูเขียวที่เท็ตสึกะให้ยืมชั่วคราวก็ดูถูกโอโรจิมารุทุกอย่าง

ถ้าเท็ตสึกะอยู่ด้วย งูเขียวก็จะยอมร่วมมือแบบเสียไม่ได้ แต่ถ้าเท็ตสึกะไม่อยู่ งูเขียวปฏิเสธคาถาอัญเชิญของโอโรจิมารุทันที

งูยักษ์แห่งถ้ำริวก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ คบยากกว่าพวกกบแห่งภูเขาเมียวโบคุเยอะ

“เอางั้นก็ได้” ซึนาเดะไม่ซักไซ้ต่อ กัดนิ้วตัวเอง ประสานอิน แล้วตบมือลงบนพื้น

หลังจากควันจางหาย คัตสึยุ  ตัวมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังซึนาเดะ

“ท่านคัตสึยุ รบกวนด้วยนะครับ”

คัตสึยุพยักหน้า ร่างกายแยกตัวออกเป็นทากตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วน ซึ่งหลังจากหาเป้าหมายเจอ ก็เกาะที่ไหล่ของนินจาแต่ละคน

โอโรจิมารุถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ด้วยความช่วยเหลือจากคัตสึยุในการ ‘รักษาและเติมจักระ’ อัตราการสูญเสียของกองกำลังสกัดกั้นแนวหน้าจะลดลงต่ำสุด และความสามารถในการต่อสู้ต่อเนื่องจะเพิ่มขึ้นมหาศาล

ทันใดนั้น โอโรจิมารุหันไปหาซึนาเดะ “เธอพาทีมถอยต่อไปได้เลย หลังจากออกจากแนวป้องกันหนึ่ง ให้รีบตั้งโรงพยาบาลสนาม และเตรียมรับผู้บาดเจ็บจำนวนมาก”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น” สีหน้าของซึนาเดะดูอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “มีฉันอยู่ คนเจ็บไม่ตายง่ายๆ หรอก”

สิ้นเสียง ซึนาเดะก็นำนินจาโคโนฮะที่เหลือกว่าพันคนจากไป ขณะที่โอโรจิมารุนำคนพันกว่าคนที่เหลือ เร่งสร้างแนวสกัดกั้นอย่างขะมักเขม้น

ศึกสกัดกั้นครั้งนี้เป็นบททดสอบที่หนักหนาสาหัสที่สุดที่โอโรจิมารุเคยเจอตั้งแต่เป็นนินจามา

คนพันกว่าคนปะทะกับคนเจ็ดพันกว่าคนของซึนะ มันต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายวะเนี่ย?

ความคิดกังวลวนเวียนอยู่ในหัว โอโรจิมารุอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำถึงฮิรุเซ็นอีกครั้ง

ถ้าฮาตาเกะ ซาคุโมะยังไม่ตาย สงครามครั้งนี้อาจมาช้ากว่านี้ และด้วยกองทัพที่แข็งแกร่งของโคโนฮะในตอนนั้น พวกเขาคงไม่ต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้หรอก

ผ่านไปเพียงชั่วโมงเศษ ดวงตางูของโอโรจิมารุก็หรี่ลงกะทันหัน

เขาเห็นราสะแล้ว!

“ทุกคน เข้าปะทะศัตรู!”

พุ่งตัวไปข้างหน้า โอโรจิมารุนำทัพ มือประสานอินรัวเร็ว ร่วมมือกับนินจาโคโนฮะด้านหลังใช้วิชานินจาผสานวงกว้าง

ราสะที่นำทัพบุกมาก็ทำเช่นเดียวกัน ร่วมมือกับนินจาซึนะด้านหลังระดมยิงคาถานินจาปูพรมใส่แนวรับโคโนฮะ

คาถานินจาหลากหลายชนิดปะทะกันสนั่นหวั่นไหว ทั้งรุกและรับ ผ่านไปสามถึงห้ารอบ ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีการสูญเสีย

และต่อไปคือการต่อสู้ระยะประชิดที่โหดร้ายยิ่งกว่า

ขณะที่สมรภูมิหลักเปิดฉาก ทางฝั่งเท็ตสึกะก็ไม่ได้อยู่เฉย

ภายใต้บัฟของสกิลติดตัว บัฟ กระหายเลือด เริ่มทำงานแล้ว บ่งบอกว่ากองกำลังล้อมปราบของซึนะที่ถูกล่อเข้ามา มีจำนวนอย่างน้อย 800 คน

“หัวหน้าเท็ตสึกะ!” เสียงตื่นตระหนกของฮิวงะ รินดังขึ้นข้างกาย “เราเจอปัญหาใหญ่แล้วครับ”

“เราโดนล้อมเหรอ?”

“ครับ” ฮิวงะ รินพูดด้วยความรู้สึกผิดและขมขื่น “มีผู้เชี่ยวชาญอยู่ในทีมล้อมปราบชุดนี้ เขารู้จุดบอดของเนตรสีขาวของผมและใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

เนื่องจากกรงนกตกสวรรค์ เนตรสีขาวของตระกูลฮิวงะสาขารองจึงมีจุดอ่อนเล็กน้อยแต่ถึงตาย

ผ่านมาหลายปี จุดอ่อนนี้ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แต่นินจาน้อยคนนักที่จะใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เนตรสีขาวมีมุมมอง 360 องศา และเมื่อเปิดใช้งานเพื่อตรวจจับสภาพแวดล้อม จะไม่มีจุดบอด

อย่างไรก็ตาม เนตรสีขาวของสาขารองมีจุดบอดหนึ่งจุดในมุมมอง 360 องศา ซึ่งอยู่ที่กระดูกสันหลังข้อที่สองบริเวณแผ่นหลังส่วนบน

ในระยะใกล้ จุดบอดนี้เล็กจนแทบไม่มีผล แต่ยิ่งระยะห่างออกไป จุดบอดนี้จะขยายกว้างออกเป็นรูปพัดและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

แม้จุดอ่อนนี้จะแก้ไขได้ด้วยการเปลี่ยนตำแหน่งการยืนขณะสังเกตการณ์ แต่ผู้เชี่ยวชาญการแกะรอยนิรนามในทีมซึนะกลับใช้ประโยชน์จากจุดนี้ หลอกการตรวจจับของฮิวงะ รินได้สำเร็จ

“พวกมันอยู่ห่างจากเราแค่ไหน?”

“ไม่ถึงสามกิโลเมตรครับ” ฮิวงะ รินรายงานสถานการณ์ทันที “แม้เขาจะนำทีมอ้อมมาได้ระยะหนึ่งโดยอาศัยจุดบอด แต่ถ้าจะเข้ามาใกล้กว่านี้ พวกเขาจะถูกเปิดเผยครับ”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ความผิดพลาดของฮิวงะ รินก็ร้ายแรงมาก

ต้องมีนินจาสายตรวจจับอยู่ในทีมล้อมปราบซึนะแน่ๆ ระยะตรวจจับของพวกนั้นอาจไม่ดีเท่าเนตรสีขาว แต่ระยะ 3-5 กิโลเมตรพวกมันสัมผัสได้แน่นอน

ตราบใดที่พวกมันเข้าประชิดในระยะ 3 กิโลเมตรหลังกลุ่มเท็ตสึกะ ด้วยความสามารถของนินจาตรวจจับซึนะ พวกมันจะเกาะติดพวกเขาได้แน่นหนึบ

“อีกนานแค่ไหนกว่าทีมล้อมปราบที่เหลือจะตามมาทัน?” เท็ตสึกะถามต่อ

“เพราะเมื่อกี้เราอ้อมไปมาหลายรอบ ทำให้ทีมซึนะหลงทางไปหลายทีม อย่างน้อยต้องใช้เวลาสิบนาทีครับกว่าพวกมันจะตามมาทัน”

เท็ตสึกะมั่นใจแล้ว

มีแค่ทีมซึนะทีมเดียวที่ตามมาทัน ด้วยจำนวนคนที่พอๆ กับฝ่ายเขา จะกลัวอะไร!

“บุกสวนกลับเลย จบศึกในห้านาที มั่นใจไหม?!” เท็ตสึกะมองลูกทีม

“มั่นใจครับ!”

“พวกเราจะตามหัวหน้าไปจนตัวตาย!”

“ฆ่าพวกมันให้หมด!”

เห็นคนของเขาพร้อมแล้ว เท็ตสึกะไม่ลังเล ชักดาบ ยวี่อิง ออกมา หมุนตัวแล้วตวัดฟันไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

“ตามชั้นมา ฆ่ามัน!”

ด้วยเสียงคำราม เท็ตสึกะพุ่งตัวไปข้างหน้าเต็มสปีด ลูกทีมตามติดมาติดๆ พร้อมรบเต็มที่

ใกล้เข้ามาแล้ว

เท็ตสึกะเห็นหน้าผู้นำทัพนินจาซึนะชัดเจนแล้ว เธอคือนินจาหญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมสั้นสีน้ำตาลเกาลัด อายุราวๆ ยี่สิบปี ถือพัดขนาดยักษ์ไว้ในมือ

กระชับดาบยวี่อิงแน่น เท็ตสึกะเร่งความเร็วขึ้นอีก

ในเวลาเดียวกัน นินจาซึนะคนนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน เร็วกว่าหรือพอๆ กับเท็ตสึกะเลยทีเดียว

เคร้ง!

ทั้งสองสวนกันอย่างรวดเร็ว คมดาบยวี่อิงและซี่โครงพัดของคู่ต่อสู้ปะทะกันอย่างรุนแรง ประกายไฟแตกกระจาย

เท็ตสึกะแปลกใจมาก นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาได้ดาบยวี่อิงมา ที่มันปะทะกับอาวุธศัตรูแล้วตัดไม่ขาด

อาวุธเทพเหมือนกันงั้นรึ?

ถ้าอย่างนั้น... ผู้หญิงที่ถือ พัดสามดารา  อาวุธเทพของซึนะ ในช่วงเวลานี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเธอ

“คารูระ !”

คารูระหันขวับ ดวงตาฉายแววประหลาดใจ แต่ไม่มีท่าทีจะตอบโต้

เธอสะบัดพัดสามดาราในมือกางออกกะทันหัน เอวบางบิดเกร็งเหมือนสปริง แล้วดีดตัวอย่างรุนแรง ส่งแรงระเบิดไปยังมือทั้งสองข้าง

วูบ!

พัดสามดาราถูกเหวี่ยงอย่างแรง ตามมาด้วยพายุคมมีดลมหนาแน่น พุ่งเข้าใส่เท็ตสึกะที่อยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว

เท็ตสึกะตอบสนองเร็วมาก ปาดมือผ่านตัวดาบ จักระ คาถาแผดเผา  เคลือบติดดาบยวี่อิงทันที

สูดหายใจลึก พลังทั้งหมดในร่างรวมศูนย์อยู่ที่ขา เอว และหลัง

บิดตัว ออกแรง!

ฉัวะ

ดาบที่เหวี่ยงออกไปสร้างแรงดันลมในอากาศ หวีดหวิวกลายเป็นคลื่นดาบแสงสีขาวอมฟ้าที่ยาวและแคบ ดูจากสีแล้ว อุณหภูมิอย่างน้อย 1,500 องศาเซลเซียส

วินาทีถัดมา คลื่นดาบแสงที่หอบเอาความร้อนสูงมาด้วย ก็ปะทะเข้ากับพายุลมที่คารูระปล่อยออกมาจากพัดสามดาราอย่างจัง

ลมหนุนไฟ ทันทีที่คลื่นดาบแสงสีฟ้าขาวพุ่งเข้าไปในพายุ เปลวไฟที่เคลือบอยู่ก็ลุกโชนรุนแรงขึ้น สีฟ้าขาวเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีฟ้าครามสวยงาม

แน่นอนว่าอุณหภูมิก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

ตูม!

ปะทะกันซึ่งๆ หน้า พายุคมมีดลมที่พัดมาจากพัดของคารูระถูกคลื่นดาบแสงกลืนกิน แต่คมมีดลมที่ยังไม่สลายไปถูกย้อมเป็นสีฟ้าครามและดูดซับเข้าไปในคลื่นดาบแสงที่ยังคงทรงพลัง ทำให้มันขยายใหญ่ขึ้นและฟื้นคืนพลังเต็มเปี่ยม

ดวงตาของคารูระฉายแววไม่พอใจ การโจมตีของเธอเมื่อกี้กลับไปช่วยเสริมพลังให้การโจมตีของเท็ตสึกะซะงั้น

ขีดจำกัดสายเลือดคาถาแผดเผา หรือคาถาไฟ น่ารำคาญชะมัด!

ปัง

ปักพัดสามดาราลงตรงหน้าทันที คารูระประสานอินและพ่นกระแสน้ำเชี่ยวกรากออกมา

คาถาน้ำ: ระเบิดน้ำจู่โจม!

พร้อมกันนั้น คารูระคว้าพัดสามดาราขึ้นมาอีกครั้งและพัดกระหน่ำใส่กระแสน้ำที่เพิ่งพ่นออกมา

คาถาผสาน: กระแสน้ำตัดวายุ!

คมมีดลมผสมผสานอยู่ในกระแสน้ำ ไม่ทำให้มันกระจายตัว แต่กลับบีบอัด รวบรวม และเร่งความเร็วของน้ำในรูปแบบเฉพาะ ดูคล้ายกับ คาถาน้ำ: คลื่นน้ำตัด  ท่าไม้ตายของ เซนจู โทบิรามะ มาก

วินาทีถัดมา คลื่นดาบแสงสีฟ้าครามที่ขยายใหญ่ขึ้นกับกระแสน้ำตัดวายุ ก็เข้าปะทะกัน หักล้างซึ่งกันและกัน ก่อนจะระเบิดออกเป็นไอน้ำสีขาวหนาทึบ

ค่ายกลดาบเงาพริบตา!

ฉวยโอกาสในจังหวะนี้ เท็ตสึกะหายวูบจากจุดเดิม ปรากฏตัวด้านหลังชิรานุอิ เก็นมะในวินาทีถัดมา

คว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วดึงถอยหลัง ดาบยวี่อิงในมือแทงสวนออกไปทันที

ฉึก

นินจาซึนะคนหนึ่งจบชีวิตลง และร่างของเท็ตสึกะก็กลายเป็นควันขาว

นั่นคือ ร่างแยกเงา

ในเวลาเดียวกัน ร่างแยกเงาของเท็ตสึกะปรากฏขึ้นหลายจุด ไม่ว่าจะช่วยเพื่อนร่วมทีมหรือเข้าไปเก็บงานสังหาร

ในเวลาเพียงวินาทีเดียว เท็ตสึกะสังหารนินจาซึนะด้วยตัวเองไปถึงห้าคน

และตราบใดที่เขาลงมือฆ่าศัตรูที่มีความเกลียดชังต่อเขาด้วยตัวเอง แม้จะเป็นร่างแยกเงา ร่างต้นของเท็ตสึกะก็จะได้รับผลจากบัฟ ‘กระหายเลือด’ อยู่ดี

ไม่มีเวลามาตรวจสอบว่ารากฐานร่างกายได้รับการเติมเต็มไปมากแค่ไหน เท็ตสึกะวูบไหวอีกครั้ง เอาดาบยวี่อิงขวางหน้าคารูระไว้

“คู่ต่อสู้ของคุณคือผม”

“คนขี้ขลาด!” คารูระโกรธจัด แรงเหวี่ยงพัดสามดาราเพิ่มขึ้นมหาศาลทันที

เท็ตสึกะฉวยโอกาสทุกจังหวะเพื่อสังหารเพื่อนร่วมทีมของเธอ แต่พอเธอจะเล่นงานนินจาโคโนฮะคนอื่นบ้าง เท็ตสึกะยังมีหน้ามาพูดแบบนี้กับเธออีกเหรอ?

ไอ้สารเลว!

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

ประกายไฟแลบแปลบกลางอากาศ คมดาบยวี่อิงไร้ริ้วรอย แต่พัดสามดารามีรอยขีดข่วนตื้นๆ หลายแห่ง

และเท็ตสึกะสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของดาบยวี่อิง มันอยากจะกลืนกินพัดสามดารา!

“งั้นฉันจะสนองให้ เพื่อนยาก” เท็ตสึกะตอบในใจ “ลุยเลย ยวี่อิง!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═