บทที่ 30 ถ้าวิธีปกติไม่ได้ผล ก็ต้องใช้วิธีเหนือเมฆ

บทที่ 30 ถ้าวิธีปกติไม่ได้ผล ก็ต้องใช้วิธีเหนือเมฆ

"หอมใช่มั้ยล่ะ?"

"อื้ม! หอมมาก!"

คาคาชิตอบโดยไม่เงยหน้า ตะเกียบในมือคีบเนื้อชิ้นโตจากชามของเท็ตสึกะอย่างไว

ไก่แม่ปลาช่อนที่เลี้ยงเองกับมือ รสชาติมันอร่อยเหาะจริงๆ

และทันทีที่ลิ้นสัมผัสรสชาติคำแรก เท็ตสึกะก็ได้รับฟีดแบ็กจากสกิลติดตัว 【คริติคอลนักชิม】 ทันที ได้โบนัสคริติคอล 3 เท่า

ถึงจะดูน้อยไปนิด แต่สำหรับเท็ตสึกะ มันคือคำชม คำชมในฝีมือการทำอาหารของเขา

ก็นะ ผู้ชายส่วนใหญ่ทำอาหารเก่งกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว เท็ตสึกะสรุปเรื่องนี้ได้ตั้งแต่ชาติที่แล้ว และเขาก็เป็นพวกปฏิบัติจริง เชี่ยวชาญเมนูไก่ เป็ด ปลา เป็นสิบๆ อย่าง

"นายล้างจานล้างหม้อนะ" เท็ตสึกะวางตะเกียบลง

"ทำไมต้องชั้น?!" คาคาชิวางชามลงบ้าง หน้าตาบอกบุญไม่รับ

ไก่ก็ไก่บ้านเขา แล้วทำไมเขาต้องมาล้างจานล้างหม้ออีก?

"ก็หม้อกับจานบ้านนายนี่นา ถ้านายไม่ล้าง ชั้นก็ไม่ใช้นะ"

"..."

คาคาชิพูดไม่ออก เขารู้สึกตลอดเวลาว่าการคบเท็ตสึกะเป็นเพื่อนคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

ไอ้หมอนี่มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว

"อิ่มแล้ว กลับล่ะ" เท็ตสึกะลุกขึ้นปัดก้น "เจอกันตอนบ่ายนะ คาคาชิ"

แต่เท็ตสึกะก็ยังรักษาภาพลักษณ์อยู่บ้าง เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา "ตอนบ่ายนี้ เดี๋ยวชั้นจะสอนทางลัดให้นาย"

"ทางลัดอะไร?"

"ทางลัดสู่การเป็นนินจาที่เก่งรอบด้านไง" เท็ตสึกะโบกมือ "ไปล่ะ กลับไปนอนเอาแรงก่อน นายก็รีบพักผ่อนซะนะ"

มองแผ่นหลังของเท็ตสึกะที่เดินจากไป คาคาชิยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวยิ้มๆ แล้วลงมือเก็บจานชาม เตรียมตัวเข้านอน

"หมอนั่นรู้ใจชั้นตลอดเลยแฮะ" คาคาชิคิดในใจขณะล้มตัวลงนอน "หวังว่าจะมีทางลัดจริงๆ นะ..."

...

อิ่มท้องหนังตาก็หย่อน เท็ตสึกะหลับปุ๋ยไปอย่างรวดเร็ว ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว

แต่ทว่า...

"แปลกแฮะ ไม่ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว"

บิดขี้เกียจเสร็จ เท็ตสึกะก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วไปโรงเรียนทันเวลาพอดีเป๊ะ เป็นครั้งแรกในรอบนาน

"เท็ตสึกะ วันนี้มาสายนะ" รินทักทาย "นัดกับโอบิโตะไว้รึเปล่า?"

"ไม่ได้เจอระหว่างทางนะ" มองไปที่ที่นั่งว่างเปล่าของโอบิโตะ เท็ตสึกะส่ายหน้า "บางทีกงล้อแห่งโชคชะตาอาจจะเริ่มหมุนแล้วก็ได้..."

"กงล้อโชคชะตาอะไร?"

"จุดเปลี่ยนที่จะทำให้โอบิโตะรุ่งหรือร่วงไงล่ะ"

"พูดอะไรของเธอเนี่ย..." รินขมวดคิ้ว "เท็ตสึกะ พูดให้รู้เรื่องหน่อยสิ ชอบพูดเป็นปริศนาอยู่เรื่อย"

"โอบิโตะจะมาสาย"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เปิดเทอมมาสองเดือน โอบิโตะไม่เคยมาสายสักครั้ง แถมช่วงนี้เขายิ่งขยันอยู่ด้วย"

รินแก้ต่างให้โอบิโตะโดยไม่รู้ตัว ถึงใจสาวจะยากแท้หยั่งถึง แต่เท็ตสึกะดูออก

เท็ตสึกะยิ้มให้รินเงียบๆ แล้วหันกลับไป "คอยดูสิ"

และแล้ว... โอบิโตะก็มาสายจริงๆ

ถึงจะสายแค่ 5 นาที และดูออกว่าโอบิโตะวิ่งมาอย่างสุดชีวิต แต่สายก็คือสาย ความจริงมันฟ้องอยู่ทนโท่

แต่ด้วยความที่เป็นครั้งแรก ครูโทริอิเลยแค่ตักเตือนเฉยๆ ไม่ได้ทำโทษอะไร

โอบิโตะนั่งลงที่โต๊ะ เหลือบมองรินด้วยสายตาสำนึกผิด ในใจสับสนปนเป

ช่วยคุณยายข้ามถนนเป็นเรื่องดี ไม่มีปัญหา

แต่การมาสายทำให้เขารู้สึกเหมือนทำให้รินผิดหวัง ทว่าถ้าไม่ช่วย เขาก็คงรู้สึกผิดกับตัวเองเหมือนกัน

สรุปคือ... กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แต่โอบิโตะเชื่อว่าถ้าอธิบาย รินต้องเข้าใจแน่ๆ เพราะเธอเป็นคนอ่อนโยนและเข้าใจคนอื่นเสมอ

ช่วงพักเบรค รินเดินเข้าไปหาโอบิโตะ พอได้ฟังเหตุผล เธอก็โล่งอก

"โอบิโตะ แน่ใจนะว่าไม่ได้พาคุณยายข้ามถนนผิดฝั่ง?"

"หมายความว่าไง เท็ตสึกะ?" โอบิโตะเกาหัว "ฉันก็พาคุณยายข้ามถนนปกตินะ"

"หมายถึงยายเขาข้ามมาแล้ว แต่นายพาเขากลับไปฝั่งเดิมไง"

"ฮ่าๆ..." รินขำพรืด "เท็ตสึกะ อย่าแกล้งโอบิโตะสิ โอบิโตะจะทำแบบนั้นได้ไง?"

"ก็ไม่แน่นะ" เท็ตสึกะยิ้ม "ล้อเล่นน่า"

"รู้อยู่แล้วน่า" โอบิโตะยื่นหน้าเข้ามา "เท็ตสึกะ จะบอกให้นะ เมื่อเช้าฉันสร้างบ้านให้หมาจรจัดด้วย ไม่ได้บอกใครเลยนะเนี่ย"

"ว่างงานจังนะพ่อคุณ"

"ว่างงานที่ไหน? นี่มันการทำความดีนะเว้ย"

"เออๆ ทำดีก็ดีแล้ว หวังว่าจะทำต่อไปเรื่อยๆ นะ"

"แน่นอน! ทำแล้วอิ่มอกอิ่มใจ แถมยังรู้สึกเหมือนมีภารกิจต้องทำด้วย"

เท็ตสึกะพยักหน้า ตบไหล่โอบิโตะเบาๆ "นายนี่มันเป็นอุจิวะที่มีพรสวรรค์ที่สุดในประวัติศาสตร์จริงๆ หัวใจดวงนี้ของนาย... สัมผัสถึงแก่นแท้แห่งพลังของอุจิวะได้แล้ว"

โอบิโตะงงนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจว่าเท็ตสึกะชม หน้าบานเป็นจานดาวเทียมทันที

เขารู้สึกได้ว่าเท็ตสึกะพูดจากใจจริง ซึ่งทำให้โอบิโตะปลื้มมาก

แน่นอนว่านิสัยขี้อวดและขี้เก๊กก็เป็นเอกลักษณ์ของอุจิวะเหมือนกัน โอบิโตะเองก็มีครบ

"นายก็ดูออกเหรอ?" โอบิโตะชี้ไปที่แว่นตากันลม "คอยดูนะ ถ้าฉันถอดแว่นนี่ออกเมื่อไหร่ ฉันจะเป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโคโนฮะ!"

เท็ตสึกะพยักหน้า ไม่ต่อความยาวสาวความยืด คุยเรื่องสัพเพเหระกับโอบิโตะรอเวลาหมดพัก

คาบเรียนที่สองเริ่มขึ้น แต่ใจเท็ตสึกะลอยไปไกลแล้ว

"โอบิโตะ... จุดเปลี่ยนและจุดจบของหมอนั่น น่าเสียดายจริงๆ" เขาคิดในใจ "ชั้นได้ประโยชน์จากหมอนี่มาเยอะ ถ้าช่วยได้ก็ควรช่วย"

เขายังคิดไม่ออกว่าจะช่วยคู่รักอาภัพอย่างโอบิโตะกับรินยังไง แต่โศกนาฏกรรมของคาคาชิก็ผุดขึ้นมาในหัว

สำหรับเรื่อง ฮาตาเกะ ซาคุโมะ เท็ตสึกะยังมืดแปดด้าน ความดื้อรั้นเป็นดีเอ็นเอของพ่อลูกคู่นี้จริงๆ โง่เขลาอย่างไม่น่าเชื่อ

"อีกสองปีสินะ?" เท็ตสึกะคำนวณในใจ "แม่นยำกว่านั้นคือ อีกสองปีกับสามเดือน ซาคุโมะจะฆ่าตัวตายเพราะข่าวลือ"

เขาอดส่ายหน้าไม่ได้ "ไม่อยากจะเจาะลึกรายละเอียด แต่การตายของซาคุโมะกับการออกจากหมู่บ้านของซึนาเดะ เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้คนนอกกล้าเปิดฉากสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3"

แม้ทั้งคู่จะไม่ใช่ชนวนเหตุโดยตรง แต่การที่โคโนฮะเสียกำลังรบสำคัญไปเพราะเรื่องนี้ เป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ใครๆ ก็ย่อมคิดร้ายเป็นธรรมดา

"นับเวลาจนถึงสงครามโลกครั้งที่ 3 ชั้นมีเวลาเติบโตอย่างมั่นคงอีกแค่ 5 ปี" เขาคิดแล้วใจหายวาบ "แต่ก็พอแล้วล่ะ ชั้นไม่จำเป็นต้องถวายหัวให้โคโนฮะขนาดนั้น"

เท็ตสึกะมีความผูกพันกับโคโนฮะ แต่ก็น้อยนิดมาก การสละชีวิตเพื่อหมู่บ้านเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเขา

ไม่ว่าจะทฤษฎีสมคบคิดหรืออะไรก็ตาม การตายของคนบางคนและเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นจริง ทำให้เท็ตสึกะยากที่จะรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับโคโนฮะอย่างสนิทใจ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากการตายของ มินาโตะ คาคาชิเองก็เคยมีช่วงเวลาที่ลังเลในความภักดี แต่สุดท้ายก็โดนซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กดไว้จนอยู่หมัด แล้วกลายเป็นสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของโคโนฮะไป

นี่แสดงให้เห็นว่าปัญหาภายในโคโนฮะมันเน่าเฟะขนาดไหน เมื่อ 'องค์กร' มีปัญหา ความรับผิดชอบหลักไม่ควรตกอยู่ที่พนักงาน แต่ควรอยู่ที่ผู้บริหารต่างหาก

"ชั้นช่วยได้ ทุ่มเทให้ได้ แต่ถ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ..." เท็ตสึกะสงบสติอารมณ์ "งั้นชั้นจะพาคา-โดโนะกับโอบิโตะแยกตัวออกไปกอบกู้ราชวงศ์ฮั่นด้วยตัวเอง"

"ไหนๆ ก็มาแล้ว ถ้าไม่สร้างเรื่องให้โลกจำสักหน่อย ก็เสียเที่ยวแย่ จริงมั้ย?"

แผนการลางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในหัว พร้อมกับความท้าทายใหม่ที่ผุดขึ้นมา

"ไมท์ ไก เจ้าคนบ้าพลังนั่น... จริงใจสุดๆ ไปเลยแฮะ"

ชายผู้เกือบจะปิดเกมบอสใหญ่ด้วยลูกเตะเดียว คนธรรมดาที่ปีนป่ายขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความพยายาม เท็ตสึกะไม่อยากเป็นศัตรูกับเขา

นี่ไม่ใช่แค่ความเคารพ แต่เป็นความปรารถนาลึกๆ ด้วย

ในชาติก่อน เท็ตสึกะก็เป็นแค่คนธรรมดา จุดสูงสุดของไมท์ ไก และความมุ่งมั่นตลอดชีวิตของเขา คือสิ่งที่เท็ตสึกะโหยหาแต่ทำไม่ได้

"ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" เท็ตสึกะยิ้มบางๆ "ชั้นว่าชั้นมีพรสวรรค์ในการเป่าหูคนนะ ถ้าพยายามหน่อย ไมท์ ไก อาจจะกลายเป็นสาวกเดนตายของชั้นก็ได้"

และเท็ตสึกะก็รู้ดีว่า การปั้นคนตั้งแต่ยังเด็กเนี่ย... ง่ายกว่าตอนโตเยอะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═