บทที่ 23 ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็อย่าให้เหลือเรื่องเสียดาย

บทที่ 23 ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็อย่าให้เหลือเรื่องเสียดาย

"ฉันไม่ไหวแล้ว..."

บนยอดเขาหินสูงชัน อุจิวะ โอบิโตะ นอนแผ่หลาบนพื้นหญ้า หมดสภาพจนไม่อยากจะขยับแม้แต่ปลายนิ้ว

ฮาตาเกะ คาคาชิ ยังพอกัดฟันไหว แต่ร่างกายก็ล้าเต็มทน ขืนวิ่งอีกสักรอบ คงสภาพไม่ต่างจากโอบิโตะแน่

"พวกนายทำได้แค่นี้เองเหรอ?" เท็ตสึกะที่ยังดูฟิตปั๋งเหน็บแนม "ถ้าแค่ความเข้มข้นระดับนี้ยังรับไม่ไหว ก็เลิกพูดเถอะว่าจะแซงหน้าชั้น ฟังแล้วมันน่าอายแทน"

การให้กำลังใจใช้ไม่ได้ผลกับพวกนี้หรอก แต่การดูถูกนี่แหละที่จุดไฟในใจโอบิโตะกับคาคาชิได้ดีนักแล

และผลลัพธ์ก็ทันตาเห็น

"ใครบอกว่าฉันไม่ไหว?! ฉันแค่พักสายตาแป๊บเดียว... แป๊บเดียวเอง!" โอบิโตะตะเกียกตะกายลุกขึ้น "มา! อีกรอบนึง!"

คาคาชิไม่พูดอะไร แต่ส่งสายตาอาฆาตใส่เท็ตสึกะ แล้วหันหลังกระโดดเกาะโขดหินริมหน้าผา ค่อยๆ ปีนลงไปเงียบๆ

คาคาชิทนได้ทุกอย่างที่เท็ตสึกะพูด ยกเว้นคำดูถูกว่าด้อยกว่า... อันนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด

ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามันคิดผิด!

เท็ตสึกะยิ้มมุมปาก แล้วปีนตามลงไปทางรอยแยกหินอีกด้าน แม้โอบิโตะจะเหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่ก็กัดฟันปีนตามลงมาด้วยแขนที่สั่นเทา

ส่วนโนฮาระ ริน รู้ตัวว่าตามความโหดของสามหนุ่มไม่ไหว และความฝันของเธอก็ไม่ใช่สายบู๊ เธอเลยขอตัวออกจากการฝึกก่อนเพื่อไปเตรียมข้าวเย็นมาให้

กองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่นะ

พอทั้งสามคนปีนขึ้นลงหน้าผาสูงร้อยเมตรจนครบอีกรอบ รินก็วิ่งถือปิ่นโตมาแต่ไกล

"เฮ้~" เธอตะโกนเรียกพร้อมโบกมือ "อาหารเย็นเสร็จแล้ว! ฉันทำของโปรดมาให้ทุกคนเลย รับรองต้องชอบแน่!"

สามหนุ่มหันขวับไปทางรินพร้อมกัน รอยยิ้มปรากฏบนหน้าทุกคนโดยมิได้นัดหมาย

แต่ในขณะที่เท็ตสึกะกับคาคาชิมองรินด้วยสายตาเพื่อน โอบิโตะกลับมองด้วยสายตาที่แฝงความรู้สึกพิเศษบางอย่าง

สาวน้อยที่ทั้งอ่อนโยนและน่ารักขนาดนี้... ทำเอาหัวใจโอบิโตะเต้นไม่เป็นจังหวะจริงๆ

ไม่นาน ทั้งสี่ก็นั่งล้อมวงบนผ้าปูพื้น เพลิดเพลินกับอาหารมื้ออร่อยฝีมือริน

มีเทมปุระของโปรดโอบิโตะ ปลาซัมมะย่างของโปรดคาคาชิ และปลาแห้งโบนิโตะของโปรดเท็ตสึกะ

หลังมื้ออาหาร คะแนนความนิยมของรินในใจทั้งสามก็พุ่งกระฉูด

รินเป็นผู้หญิงที่ความอ่อนโยนฝังอยู่ในทุกอณู ความใส่ใจในรายละเอียดก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนหรือภรรยา เธอคือคนที่เพอร์เฟกต์สุดๆ

คนแบบนี้... ไม่แปลกใจเลยที่ทำให้โอบิโตะคลั่งรักจนยอมทำลายโลกเพื่อสร้างโลกใหม่ที่มีแค่เธอกับเขา

"อิ่มแปล้..." โอบิโตะลูบพุงป่องๆ "ขอบใจนะริน"

"ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกันนี่นา" รินยิ้มหวาน แล้วหันไปถามเท็ตสึกะกับคาคาชิทางสายตา

"เยี่ยมยอด" เท็ตสึกะยกนิ้วโป้งให้ "เธอทำเองหมดเลยเหรอ?"

"แน่นอน!" รินยืดอกภูมิใจ "ฉันเคยบอกตอนแนะนำตัวแล้วไง ความฝันสูงสุดของฉันคือเป็นนินจาแพทย์ช่วยชีวิตคน รองลงมาคือคิดค้นและทำอาหารอร่อยๆ"

"ความฝันที่น่ายกย่องมาก" คาคาชิชม "เรียบง่ายแต่สูงส่ง ดีกว่าบางคนที่เอาแต่เพ้อฝันเรื่องไร้สาระไปวันๆ เยอะ"

"คาคาชิ! อย่ามาหาเรื่องตอนฉันอิ่มนะเว้ย!" โอบิโตะของขึ้นอีกแล้ว

"อย่าเอาปากที่กินเทมปุระมาคุยกับชั้น" เทมปุระคือของเกลียดที่สุดของคาคาชิ เขาขมวดคิ้วแล้วขยับหนีโอบิโตะ

"เอ๊ะ?" จู่ๆ โอบิโตะก็สังเกตเห็นเรื่องเหลือเชื่อ "พวกนายเห็นมั้ย? คาคาชิมันกินข้าวทั้งที่ใส่หน้ากากอยู่!"

"แปลกตรงไหน?" คาคาชิไม่ยักกะรู้สึกว่าผิดปกติ

"แปลกมาก" เท็ตสึกะกับรินพูดพร้อมกัน "มันเหมือนกับกินข้าวทิพย์ผ่านหน้ากาก นายต้องอธิบายมานะว่าเอาอาหารเข้าปากไปตอนไหนโดยที่พวกเราไม่เห็น"

คาคาชิกรอกตาปลาตาย ยักไหล่อย่างจนใจ "อธิบายไม่ถูกหรอก แล้วก็ขี้เกียจด้วย"

เท็ตสึกะไม่ซักไซ้ต่อ ส่วนโอบิโตะพอโดนเมินคำถามก็ลากคาคาชิเข้าสู่วงจรการทะเลาะเบาะแว้งรอบใหม่

ถึงจะเถียงแพ้คาคาชิทุกรอบ แต่โอบิโตะก็ไม่เคยเข็ด

เท็ตสึกะไม่คิดจะห้ามทัพ ตอนนี้กำลังอิ่มได้ที่ การดูสองคนนี้กัดกันก็เป็นการย่อยอาหารและฆ่าเวลาที่เพลินดี

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจ

เท็ตสึกะลุกขึ้นปัดก้น "ชั้นชนะการฝึกรอบสอง เพราะงั้นชั้นจะไปวิ่งรอบหมู่บ้านสองรอบ พวกนายตามสบายนะ"

ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อย เท็ตสึกะก็โบกมือลาทั้งสามคน แล้วออกวิ่งเหยาะๆ จากไป

คาคาชิกับโอบิโตะมองหน้ากัน แล้วหันไปมองริน

"เอ่อ... ฉันขอผ่านนะ" รินส่ายหน้า "ฉันตามการฝึกของเท็ตสึกะไม่ไหวหรอก"

รินรู้ลิมิตตัวเองดี เธอตามความโหดของเท็ตสึกะไม่ทันจริงๆ แถมวิธีฝึกของเขาก็ไม่เหมาะกับเธอด้วย จะให้ฝืนทำตามก็คงไม่ใช่เรื่อง

โอบิโตะเองก็ลังเล

ร่างกายที่แข็งแกร่งสำคัญสำหรับนินจาก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่าง เขารู้สึกว่าวิธีฝึกของเท็ตสึกะมันหนักเกินไปสำหรับเขา

คาคาชิมองแผ่นหลังเท็ตสึกะเป็นครั้งสุดท้าย "ชั้นก็ไม่ไปเหมือนกัน ต้องกลับบ้านไปฝึกวิชาดาบกับทักษะการต่อสู้อื่นๆ ต่อ"

"งั้นแยกย้ายกันตรงนี้นะ" โอบิโตะยิ้มแห้งๆ "ไม่รู้ว่าวิธีฝึกของเท็ตสึกะถูกหรือผิด แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ พลังกายกับใจฉันไม่ถึงขั้นนั้น"

ตกลงกันเสร็จสรรพ คาคาชิแยกตัวกลับคนเดียว ส่วนโอบิโตะกับรินเดินกลับด้วยกัน

ทั้งสองคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง แถมยังตกลงเรื่องการฝึกที่ทั้งคู่รับไหวด้วย บรรยากาศช่างสดใส... "ไมท์ ไก สู้ต่อไป! ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่!"

"ครับพ่อ! ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่!" ไมท์ ไก ตะโกนลั่น "ถ้าวิ่งรอบหมู่บ้านสองรอบไม่ครบ ผมจะวิดพื้นตรงนี้หนึ่งพันครั้ง!"

"เยี่ยม! นั่นแหละลูกพ่อ! วัยรุ่นมันต้องแบบนี้!"

ไมท์ ได น้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง วิ่งตามหลังลูกชายพร้อมส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสาย

ชาวบ้านและนินจาโคโนฮะชินชากับภาพนี้จนขี้เกียจจะล้อเลียนแล้ว

การฝึกร่างกายเป็นเรื่องปกติ แต่สโลแกนกับบทลงโทษเวอร์วังอลังการนั่นมันตลกเกินไปจริงๆ

โดยเฉพาะความซาบซึ้งกันเองของสองพ่อลูก ยิ่งเพิ่มความฮาเข้าไปอีก

ว่าแต่... ฝึกร่างกายอย่างเดียวมันจะได้ผลจริงๆ เหรอ?

คนส่วนใหญ่ส่ายหน้าหัวเราะเยาะ แต่มีเงาร่างหนึ่งวิ่งเหยาะๆ มาจากไกลๆ ค่อยๆ แซงหน้าสองพ่อลูกไมท์ไป

"นั่นมัน... เท็ตสึกะ?"

"ไมท์ ไก ลูกรู้จักเขาเหรอ?"

"ครับ เขาคืออัจฉริยะ อัจฉริยะที่เก่งกว่าคาคาชิอีก" ไมท์ ไก พยักหน้า แววตาฉายความรู้สึกด้อยกว่าแวบหนึ่ง "เขาเจิดจ้าซะจนคนไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยเลย"

สังเกตเห็นแววตาของลูกชาย ไมท์ ได คว้าตัวลูกไว้แล้วนั่งลงมองหน้า

"ไมท์ ไก ถ้าแม้แต่อัจฉริยะยังใช้ชีวิตวัยรุ่นเต็มที่ เรายิ่งต้องพยายามเป็นสองเท่า ไม่อย่างนั้นวัยรุ่นของเราจะไร้ความหมายนะลูก"

"ผมเข้าใจครับพ่อ..."

ผัวะ!

จู่ๆ ไมท์ ได ก็ชกหน้าไมท์ ไก จนล้มคว่ำ "ไม่! แกไม่เข้าใจ! พ่อเห็นความขี้ขลาดในตาแก!"

"พ่อครับ ผม..."

"ไม่ต้องอธิบาย วินาทีที่แกถอยหนี ความเป็นวัยรุ่นก็หมดความหมายและจืดชืดไปทันที แกทำให้พ่อผิดหวังมาก"

"ไม่ครับ! ผมไม่ได้ถอย!" ไมท์ ไก รีบลุกขึ้นยืน "ในเมื่ออัจฉริยะยังพยายาม ผมก็จะพยายามเป็นสองเท่า สิบเท่า ร้อยเท่า!"

"สักวันหนึ่ง ผมจะตามเขาให้ทัน และคุยกับเขาได้อย่างภาคภูมิใจ!"

"ไมท์ ไก!"

"พ่อครับ!"

สองพ่อลูกกอดคอกันร้องไห้โฮ ฉากดราม่าที่คุ้นตานี้ทำเอาคนผ่านไปมาพูดไม่ออก

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ ร้องไห้หัวเราะสลับกันไปมาแบบนี้ เหมือนคนเป็นโรคจิตเภทระยะสุดท้ายชัดๆ

แต่ไม่ว่าจะยังไง ไฟในการต่อสู้ของไมท์ ไก ก็ถูกจุดติดอีกครั้ง เขาออกวิ่งไล่ตามด้วยฝีเท้าที่มั่นคงมุ่งมั่น

ไม่รู้หรอกว่าข้างหน้ามีอะไรรออยู่ แต่ขอแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ที่เหลือก็แค่รอเวลา

อนาคตไม่มีวันทำให้ผิดหวัง!

เท็ตสึกะหันกลับไปมองไมท์ ไก กับไมท์ ได ที่วิ่งไล่ตามมาอย่างทุลักทุเล ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจ

แต่แล้วเขาก็ส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้ววิ่งฝ่าสายลมต่อไป

เขามีเส้นทางของตัวเอง ชื่นชมสองพ่อลูกน่ะได้ แต่ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเหมือนพวกเขา

แต่ทว่า... วิชาแปดด่านพลัง  ก็น่าสนใจนะ

ก็นะ... ลูกเตะเดียวที่เกือบจะจบตำนานบอสใหญ่ได้ นั่นเคยเป็นความฝันของเท็ตสึกะเลยล่ะ

ในเมื่อมาถึงโลกนี้แล้ว จะปล่อยให้เสียโอกาสได้ไง จริงมั้ย?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═