บทที่ 33.ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว

“ศิษย์น้อง!”

“ศิษย์น้อง!”

ซ่งชิงเหวินกับอันซินช่วยกันยกหลินหยางออกจากเครื่องแล้วพามาวางบนเตียงเรียกเขาเบาๆ

หลินหยางยังคงหลับตาเบ้าตาลึกโบ๋ร่างกายอ่อนแรงดูราวกับไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันหลายคืน

อันซินจับแขนของหลินหยางไว้เตรียมตรวจร่างกาย

แต่พอแตะชีพจรมุมปากเธอก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ในจังหวะนั้นเองเธอเห็นซ่งชิงเหวินกำลังจะป้อนเม็ดยารักษาอาการให้หลินหยางจึงรีบห้ามไว้ทันที

“ศิษย์พี่เขาไม่ได้บาดเจ็บ!”

“อ่อนแรงขนาดนี้ยังไม่บาดเจ็บอีกเหรอ?”

ซ่งชิงเหวินลูบแก้มหลินหยางด้วยความเป็นห่วง

“เขาเป็น……”

อันซินอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะหยิบเม็ดยาบำรุงจากกระเป๋ายัดเข้าปากหลินหยาง

“เขาแค่ไตพร่องเท่านั้น!”

“ไตพร่อง？？？” (ร่างกายอ่อนแรง)

ซ่งชิงเหวินอ้าปากค้างก่อนจะสังเกตเห็นว่ากางเกงของศิษย์น้องเปียกไปทั้งแถบแถมยังมีกลิ่นคาวลอยออกมา “เมื่อวานที่เกาะศิษย์น้องไปเจออะไรมากันแน่？”

หลังจากกินยาเข้าไปสีหน้าของหลินหยางก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจู่ๆเขาก็พึมพำออกมา

“เยวี่ยเหยา…มาอีกครั้ง！”

อันซินกับซ่งชิงเหวินสบตากันต่างพอจะเดาได้ว่าหลินหยางติดอยู่ในภาพลวงตาและในนั้นเขากำลังมีความสัมพันธ์กับไป๋เยวี่ยเหยาอย่างต่อเนื่อง

“ศิษย์น้องตื่นได้แล้ว！”

อันซินเขย่าตัวเขาเบาๆ

เสียงที่คุ้นเคยดังเข้าหูจากเลือนลางกลายเป็นชัดเจนหลินหยางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

ศีรษะมึนงงภาพตรงหน้าพร่าเลือน

ไม่นานเขาก็มองเห็นชัดทั้งสภาพแวดล้อมและใบหน้าที่ยิ้มอย่างดีใจสองใบหน้า

“ศิษย์พี่ใหญ่…ศิษย์พี่เจ็ด? ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงผมไม่ได้อยู่…”

พูดมาถึงตรงนี้สมองเขาสั่นสะท้ายวูบหนึ่งแล้วก็ได้สติเต็มที่

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับไป๋เยวี่ยเหยาเมื่อครู่กลายเป็นเพียงความฝัน

ในฝันมีความสุขแค่ไหนความจริงก็ยิ่งทำให้ผิดหวังมากเท่านั้น

ตอนนี้เขาเกลียดฉินชวนเข้ากระดูกจนอยากกินเนื้อดื่มเลือดอีกฝ่ายให้สาแก่ใจ

“นายจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”

อันซินตรวจชีพจรอีกครั้งถึงร่างกายยังอ่อนแรงแต่ในฐานะผู้ฝึกตนก็ถือว่าไม่เป็นอะไรมาก

ถ้าเป็นคนธรรมดาฝันแบบนี้คงต้องเตรียมงานศพแล้ว!

“ผมจำได้แค่ว่าจะไปฆ่าฉินชวนแล้วหลังจากนั้น…”

เรื่องต่อจากนั้นเขาจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ซ่งชิงเหวินถามต่อ “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลินหยางสูดหายใจลึกกดความโกรธมหาศาลในใจลง

แล้วเล่าว่าเขาเห็นฉินชวนออกมาจากห้องของหยางเฟยเอ๋อร์และสภาพของเธอที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย

เล่าจนจบดวงตาเขาเต็มไปด้วยไฟโกรธความต้องการฆ่าฉินชวนยิ่งรุนแรงขึ้น

“สุดท้ายก็เป็นนักแสดงไร้ใจฉันเคยบอกอาจารย์แล้วว่าไม่ให้เฟยเอ๋อร์เข้าวงการแต่เขาก็ไม่ฟัง!”

อันซินพูดประชดสีหน้าแทบไม่เปลี่ยนเหมือนไม่แปลกใจเลย

ซ่งชิงเหวินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

ถ้าตามที่ศิษย์น้องพูดหยางเฟยเอ๋อร์ก็กลายเป็นคนของฉินชวนแล้ว!

นั่นเท่ากับนอกใจ!

เพราะตั้งแต่เด็กพวกเธอถูกสอนว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นของหลินหยาง

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่

ทุกคนยังตั้งรับไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่อง

ซ่งชิงเหวินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสั่งอันซิน

“บอกพี่รองให้จับเสี่ยวลิ่วไปขังที่ฐานลับถ้าไม่มีคำสั่งฉันห้ามใครพบเธอ！”

“ศิษย์พี่คนทรยศแบบนี้จะเก็บไว้ทำไมในความเห็นฉันควรฆ่าทิ้งเลยดีกว่า!”

น้ำเสียงของอันซินเย็นชาราวน้ำแข็งไร้อารมณ์

ในมุมมองของเธอการทำงานโดยใส่อารมณ์จะทำให้การตัดสินใจผิดพลาด

“ไม่ได้แม้แต่สวีรั่วซีก็ห้ามฆ่าพวกเธอยังมีประโยชน์ต่อศิษย์น้อง!”

ซ่งชิงเหวินไม่อธิบายมากเธอรู้ไม่ครบทั้งหมดแต่เคยได้ยินจากอาจารย์ว่าต้องมีทั้งแปดคนช่วยหลินหยางถึงจะมีโอกาสบรรลุมหาเต๋าขาดแม้แต่คนเดียวไม่ได้

แม้สวีรั่วซีจะทรยศ หยางเฟยเอ๋อร์เสียตัว แต่เพื่อเส้นทางของศิษย์น้องก็ยังฆ่าไม่ได้

ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาทางฆ่าฉินชวนให้ได้

ตราบใดที่ฉินชวนตายไม่ว่าจะเป็นสวีรั่วซีหรือหยางเฟยเอ๋อร์เธอก็มีวิธีดึงกลับมา!

หลินหยางนั่งอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย

ก่อนลงจากภูเขาเขาเคยฝึกฝนมาหลายที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นต้นเขาก็รับมือได้สบาย

แต่ตั้งแต่ลงจากภูเขาเขายังไม่ทันเห็นหน้าศัตรูก็โดนเล่นงานจนเละ

เรื่องนี้เขารับไม่ได้

ถ้าอยากพลิกสถานการณ์มีทางเดียว

แววตาเขาแน่วแน่หันไปมองซ่งชิงเหวิน

“ศิษย์พี่ใหญ่ผมอยากเพิ่มพลังให้เร็วที่สุด!”

“ไม่ต้องห่วงฉันมีของดีบางอย่างให้นายใช้ก่อนส่วนที่เหลือนายต้องไปเอาเอง!”

ซ่งชิงเหวินถอนหายใจเบาๆจริงๆแล้วอาจารย์วางแผนไว้หมดแล้วเพียงแต่เกิดความคลาดเคลื่อนขึ้น

ระหว่างพูดเธอยื่นรายชื่อตระกูลใหญ่ในเมืองเจียงเป่ยให้หลินหยาง

“ทรัพยากรที่นายต้องการอยู่ในตระกูลพวกนี้ตอนนั้นพวกมันเคยช่วยตระกูลฉินกดขี่ตระกูลหลินเพราะงั้นไม่ต้องใจอ่อน!”

“ได้!”

หลินหยางกวาดตามองรายชื่อในนั้นมีตระกูลหวังที่เคยทำให้เขาเสียหน้ามีตระกูลไป๋ของไป๋เยวี่ยเหยาและยังมีตระกูลศัตรูรวมถึงตระกูลเว่ยเจ้าพ่อใต้ดินแห่งเจียงเป่ย!

“ไม่ต้องรีบร้อนร่างกายนายยังอ่อนแอพักสองวันก่อนให้เสี่ยวปากับเสี่ยวอู่ไปตามหาสวีรั่วซีต่อเราต้องจับตาความเคลื่อนไหวของฉินชวน”

ซ่งชิงเหวินวางมือบนไหล่เขาอย่างอ่อนโยน

“ได้ ผมฟังคำสั่งศิษย์พี่!”

หลินหยางรู้สึกเหนื่อยล้านอนลงและหลับไปอย่างรวดเร็ว

ติ๊ง! ท่านกระตุ้นความต้องการแข็งแกร่งของหลินหยางได้อย่างสมบูรณ์แบบ คะแนน +1000*10

ติ๊ง! ท่านทำให้หลินหยางมีชื่อเสียงในทางลบและกลายเป็นเป้าถูกดูถูกเพิ่มความยากในการฝึก คะแนน +500*10

ติ๊ง! ท่านทำให้หลินหยางและคนอื่นเกิดความบาดหมางกับหยางเฟยเอ๋อร์ คะแนน +200*10

ติ๊ง! ท่านแย่งคะแนนจากซ่งชิงเหวินและนางเอกอื่นๆ คะแนน+ 500

คะแนนปัจจุบัน 119883

ฉินชวนว่ายน้ำอยู่ในสระพอได้ยินเสียงระบบมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เขาเร่งความเร็วว่ายขึ้นมาที่ขอบสระทันที

ดาราหญิงชื่อดังสองคนถือผ้าขนหนูมาช่วยเช็ดตัวให้เขาแถมยังแกล้งลูบหน้าท้องเขาสายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล

ฉินชวนเห็นไป๋เยวี่ยเหยาเดินมาแต่ไกลจึงโบกมือไล่สองคนนั้นออกไป

“คุณชายฉินตามที่คุณสั่งฉันพาอิ่งไปยังสุสานใต้ดินบนภูเขาอู่ซานแล้ว”

ไป๋เยวี่ยเหยาเดินเข้ามาอย่างสง่างาม

ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้วจากเดิมที่สวยใสตอนนี้เพิ่มความเหนือโลกเข้าไปอีก

“ในสุสานนั้นเป็นพ่อแท้ๆของหลินหยางจริงหรือ?”

“สุสานนั้นเป็นของปลอม”

ฉินชวนเดินไปนั่งบนเก้าอี้อาบแดดไป๋เยวี่ยเหยาส่งน้ำผลไม้ให้ทันที

“แต่จดหมายเป็นของจริงนี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนของหลินเซียวต่อไปเธอจะรู้เอง”

“ค่ะ!”

ไป๋เยวี่ยเหยาพยักหน้าแล้วรายงานต่อ

“อิ่งออกจากเจียงเป่ยแล้วจะให้คนตามไหม?”

“ไม่ต้องเธอมีงานอื่นต้องทำ!”

ฉินชวนเงยหน้ามองเธอพร้อมรอยยิ้มลึกลับแฝงความคาดหวังบางอย่าง