บทที่ 21.เปิดกล่องไม้
บทที่ 21.เปิดกล่องไม้
ทางตอนใต้ของเมืองเจียงเป่ยเป็นพื้นที่ภูเขาสูงที่เรียกว่า “ภูเขาเสวียนซาน”
เชิงเขาคือย่านหลินเจียงที่มีชื่อเสียงของเมือง
อาศัยภูเขาและสายน้ำสร้างเป็นกลุ่มคฤหาสน์หลินเจียงสุดหรู
และตอนนี้คฤหาสน์หลินเจียงทั้งหมดล้วนตกเป็นของเย่ซู่!
รถหรูค่อยๆจอดลงภายในลานคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดบนยอดเขาพร้อมเย่ซู่ก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วโบกมือหนึ่งครั้งก็มีผู้คุ้มกันฝีมือดีนับสิบคนเดินออกมาทันที
“คืนนี้ปกป้องนายน้อยให้ดี!”
เย่ซู่สั่งการก่อนจะหันมายิ้มให้หลินหยาง “ศิษย์น้องวางใจได้ที่นี่ปลอดภัยแน่นอนนอกจากพี่ใหญ่แล้วก็ไม่มีใครรู้สถานที่นี้แม้แต่สวีรั่วซีก็ยังไม่รู้!”
“ได้ศิษย์พี่ลำบากเธอช่วยคุ้มกันอยู่ข้างนอกให้ฉันคืนนี้ฉันจะทะลวง！”
หลินหยางพยักหน้าให้เย่ซู่แววตาแน่วแน่ขึ้น
ตอนนี้ระดับพลังของเขาอยู่ที่ขั้นต้นของวิญญาณยุทธ์ขั้นสูงสุด
เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขั้นกลางของวิญญาณยุทธ์
และ “เม็ดยาทะลวงขั้น” ในมือของเขาอย่างน้อยก็สามารถทำให้เขาเลื่อนขึ้นได้หนึ่งขั้น
ถ้าโชคดีมากอาจจะทะลวงขีดจำกัดของวิญญาณยุทธ์ก้าวเข้าสู่ระดับใหญ่ถัดไป—จ้าวยุทธ์ผ!
แน่นอนว่าเม็ดยาทะลวงขั้นนั้นดีแต่ก็มาพร้อมกับอันตราย
“คิดดีแล้วหรือ？”
เย่ซู่เคยได้ยินจากอาจารย์ว่าในบ้านของศิษย์น้องมีสมบัติตระกูลเป็นเม็ดยาทะลวงขั้นที่สามารถเพิ่มระดับพลังได้
แต่ความเสี่ยงสูงมาก
พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจถูกพลังของฤทธิ์ยาตีกลับเบาก็พลังถดถอยหนักก็รากฐานพังไม่สามารถฝึกตนได้อีก
แม้เธอจะเชื่อในตัวหลินหยางแต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
“ตอนนี้ฉันยังมีทางเลือกอีกเหรอ?”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงไม่กี่วันมานี้หลินหยางก็ยิ้มอย่างขมขื่น
“เธอสามารถให้อาจารย์ลงจากภูเขาได้!”
เย่ซู่ยังคงรู้สึกว่าการกินยาแบบนี้มันเสี่ยงเกินไป
“ฉันติดหนี้อาจารย์มากเกินไปแล้วนี่คือเส้นทางพิสูจน์ตัวของฉันเองต่อให้ยากแค่ไหนฉันก็จะไม่ถอย!”
หลินหยางลูบกล่องไม้ในมือภายในนอกจากเม็ดยาทะลวงขั้นยังมีแผนที่สมบัติอีกหนึ่งชิ้น
แผนที่นั้นสำคัญยิ่งกว่าเม็ดยาขอเพียงหาสมบัติตามแผนที่เจอเขาก็จะไร้เทียมทานอย่างแท้จริง!
“ศิษย์น้องมีฉันอยู่นายจะผ่านไปได้แน่นอน”
เย่ซู่ตบไหล่หลินหยางไม่พูดอะไรต่อ
คืนนี้ทั้งคฤหาสน์เปิดระบบเฝ้าระวังระดับสูงสุดรอบบริเวณมีระบบไฟฟ้าแรงสูงอีกทั้งมีเธอและผู้คุ้มกันจำนวนมากรับประกันว่าไม่มีใครรบกวนเขาได้!
หลินหยางมองเย่ซู่อย่างซาบซึ้งก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์
เขากวาดตามองรอบหนึ่งวางกล่องไว้บนโต๊ะกลางแล้วนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น
สูดลมหายใจลึกแววตาเย็นเฉียบเล็กน้อยก่อนพึมพำว่า:
“ฉินชวน ไป๋เยวี่ยเหยา ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจ！
พ่อ แม่ หากพวกท่านรับรู้ได้โปรดคุ้มครองลูกให้ทะลวงขั้นสำเร็จด้วยเพื่อแก้แค้นให้ตระกูลหลิน”
พูดจบเขาก้มศีรษะคารวะกล่องอย่างจริงจัง
มองไปทางดวงจันทร์นอกหน้าต่างแล้วปรับตำแหน่งของกล่องไม้ลายมังกรแปดเหลี่ยม
ให้ทั้งแปดมุมตรงกับทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ ตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันตกเฉียงเหนือ และตะวันตกเฉียงใต้อย่างแม่นยำไม่มีคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย
ยกมือทั้งสองขึ้นประสานไว้ที่หน้าอกพร้อมยื่นนิ้วกลางทั้งสองมาชนกัน
ใช้จิตควบคุมรวมลมปราณไปที่ปลายนิ้วทั้งสองจากนั้นค่อยๆขยับนิ้วให้แสงจันทร์ลอดผ่านช่องนิ้วตกลงไปยังตำแหน่ง “ดวงตามังกร” บนฝากล่อง
แสงจันทร์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยลมปราณนั่นแหละคือกุญแจที่แท้จริงของกล่องไม้ลายมังกรแปดเหลี่ยม
แกร๊ก!
เสียงดังเบาๆ
ฝากล่องค่อยๆเปิดออกพร้อมแสงลึกลับสว่างจ้าเปล่งออกมาจากภายใน
ดวงตาของหลินหยางเป็นประกายอดตื่นเต้นไม่ได้
“แสงแห่งมหาเต๋านี่คือแสงของเม็ดยาทะลวงขั้น!”
เมื่อแสงค่อยๆจางลงภายในกล่องก็ปรากฏเม็ดยาเม็ดหนึ่ง
เม็ดยานั้นมีขนาดเท่าไข่ไก่ผิวสีดำเรียบลื่นจนสามารถสะท้อนเงาของเขาได้
เขาอดถอนหายใจไม่ได้
“สมกับเป็นเม็ดยาทะลวงขั้นในตำนานเรียบลื่นถึงขนาดนี้ประสิทธิภาพต้องสุดยอดแน่นอน”
เขาเต็มไปด้วยความคาดหวังยาดีขนาดนี้อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาไปถึงขั้นสูงสุดของวิญญาณยุทธ์ได้ใช่ไหม?
ถ้าไปถึงระดับนั้นเขาจะเก่งกว่าอาจารย์มากต่อให้ไม่ใช่อันดับหนึ่งของโลกแต่จะจัดการยอดฝีมืออันดับหนึ่งของตระกูลฉินก็เหมือนฆ่าไก่ตัวหนึ่งเท่านั้น!
เขาหยิบเม็ดยาขึ้นมาอย่างระมัดระวังสัมผัสเย็นเฉียบน้ำหนักมาก
นำมาดมดูเล็กน้อยก็ขมวดคิ้ว
แม้จะมีกลิ่นหอมแต่ทำไมถึงมีกลิ่นกำมะถันปนอยู่ด้วย?
แต่เขาไม่ได้คิดมากการหลอมยาใส่ปรอทใส่กำมะถันบ้างก็สมเหตุสมผล! (ใช่หรอ)
เขาสูดลมหายใจลึกเตรียมจะกลืนลงไปแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษพับอยู่ในกล่อง
กระดาษนั้นเก่าเหลืองดูมีอายุไม่น้อย
“นี่น่าจะเป็นแผนที่สมบัติที่อาจารย์พูดถึง!”
ครุ่นคิดไม่กี่วินาทีหลินหยางวางเม็ดยากลับลงในกล่องแล้วหยิบกระดาษขึ้นมา
ด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวังเขาคลี่กระดาษออก
“อะไรกัน!!!!”
หลินหยางสะดุ้งสุดตัวกระโดดลุกขึ้นทันที!
พร้อมโยนกระดาษทิ้ง
หัวใจเต้นรัวเหงื่อเย็นไหลซึม
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”
ร่างเขาสั่นเทาสมองขาวโพลน
เขาเคยได้ยินพ่อพูดว่ากล่องไม้ลายมังกรแปดเหลี่ยมเป็นของที่ผู้มีฝีมือสูงคนหนึ่งทิ้งไว้ให้ตระกูลหลินเมื่อยี่สิบปีก่อน
และทั้งโลกมีเพียงเขาเท่านั้นที่เปิดได้
วิธีเปิดก็ซับซ้อนต้องใช้พลังปราณเป็นตัวนำใช้แสงจันทร์เป็นตัวกลางจัดตำแหน่งทั้งแปดทิศอย่างแม่นยำจึงจะเปิดได้
แต่เมื่อกี้เขาเห็นอะไร?
กระดาษวาดภาพผีสุดสยองงั้นเหรอ?
ไอ้คนที่ทิ้งกล่องไว้นี่มันโรคจิตหรือไง?
จะทดสอบความกล้าของเขา?
ไม่…ไม่มีทาง!
ทันใดนั้นรูม่านตาของเขาหดเล็กลง—กล่องนี้ถูกเปิดมาก่อนแล้วงั้นเหรอ?!
เขาฝืนใจเดินไปหยิบกระดาษขึ้นมาอีกครั้ง
บนกระดาษเป็นภาพผีผู้หญิงทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดลูกตาถลนออกมา
ถ้าใครเห็นกะทันหันมีหวังช็อกตายหลินหยางตั้งสติแล้วพลิกดูด้านหลัง
พบว่ามีตัวอักษรสีแดงเขียนอย่างหวัดๆว่า: หลินหยางไปตายซะ!
“กล้าล้อเล่นกับฉันงั้นเหรอ”
ดวงตาเขาแดงก่ำลมหายใจถี่ฉีกกระดาษทิ้งทันที!
ในตอนนั้นเองเขาได้ยินเสียง ติ๊ก…ติ๊ก…ดังออกมาจากในกล่อง
“หืม？”
หลินหยางหรี่ตาก่อนจะเบิกตากว้างทันที
นี่มัน…เสียงนับถอยหลัง!
“แม่งเอ้ย!!”
หลินหยางเข้าใจทันทีทำไมเม็ดยาถึงหนักและมีกลิ่นกำมะถัน
นั่นมันเม็ดยาที่ไหน—มันคือระเบิด!
สบถออกมาคำหนึ่งใช้พลังปราณห่อหุ้มร่างแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที!
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมเปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ฟ้าและเหมือนจะมีเงาร่างคนหนึ่งถูกกลืนไปกับทะเลเพลิงนั้น
ในขณะเดียวกันรอบคฤหาสน์หลินเจียงก็เกิดเสียงดัง “ปัง！”
ดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าแตกเป็นสีสันหลากหลายกลบเสียงระเบิดเอาไว้ทั้งหมด!