บทที่ 748 ช่วงเวลาพัก
บทที่ 748 ช่วงเวลาพัก
"เอาแหละ"
ซูข่านขยับตัวแล้วก็เดินขึ้นรถไป
วันเวลาในเซียงเจียงได้ผ่านไปเรื่อยๆ
เป็นเวลากว่า 2 เดือนแล้วนับตั้งแต่มีการจู่โจมซูข่านโดยมือสังหารชาวเวียดนามทั้งสองคน
ซูข่านได้เข็นรถเข็นคันหนึ่งซึ่งมีชุ่นอี่อีนั่งอยู่เข้าไปในสวน
ชุ่นอี่อีต้องพักฟื้นร่างกายตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งก่อน แต่อาการของเธอก็ดีขึ้นมาก
ซูข่านเพิ่งได้รับเป็นผลรายงานล่าสุดของโรงพยาบาลซึ่งเป็นรายงานสุขภาพชุ่นอี่อี
เมื่อเห็นซูข่านเข็นรถเข็นซึ่งมีชุ่นอี่อีนั่งอยู่ ผู้คนรอบๆก็พยักหน้าแล้วพูดว่า
"ทุกเรียบร้อยครับพี่สาม"
ซูข่านพยักหน้าเบาๆ
นับตั้งแต่เหตุการณ์ล่าสุด ซงหมิงเจียงก็ได้เพิ่มการรักษาความปลอดภัยในพื้นที่เพิ่มขึ้น
มีการจัดหน่วยลาดตระเวณรอบๆเพื่อรักษาความปลอดภัยโดยไม่มีได้กระทบกับการใช้ชีวิตประจำวันของซูข่านและการรักษาตัวของชุ่นอี่อีระหว่างอยู่ที่นี่
กว่าที่ชุ่นอี่อีจะฟื้นตัวได้สมบูรณ์แบบ ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก
"พี่ซูข่าน…"
ชุ่นอี่อีหันไปมองหน้าซูข่านพร้อมทั้งพูดด้วยรอยยิ้ม
"ชีวิตหนูเปลี่ยนไปมากเลยตั้งแต่ได้กลับมาเจอพี่ซูข่านอีกครั้ง ตอนนี้หนูรู้สึกว่าหนูแข็งแรงกว่าก่อนหน้านี้มากเลย"
ซูข่านยิ้มและตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นว่า
"อดทนหน่อยนะ"
"เหลือการผ่าตัดอีกครั้งเดียวก็จะเรียบร้อยแล้ว"
มีสายลมอ่อนๆมาพัดมาพร้อมแสงแดดที่ส่องมาจากพระอาทิตย์ ทำให้ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่อุณหภูมิเหมาะที่สุดในการมาเดินเล่น
"อากาศดีจังเลยค่ะ"
ชุ่นอี่อีมองไปรอบๆแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
"อืม"
ซูข่านพยักหน้า
เซียงเจียงถือว่าเป็นดินแดนสวรรค์ในฤดูร้อนได้เลยทีเดียว
ต่อให้มีความร้อนจากแสงแดดมากแค่ไหน แต่ก็ยังมีสายลมเย็นที่พัดมาเป็นช่วงๆ ซึ่งช่วยสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายได้
"หนูต้องรีบหายไวๆแล้ว จะได้กลับไปทำงานที่ต้าชุ่นกรุ๊ปสักที"
ชุ่นอี่อีพูดด้วยรอยยิ้ม
เธอได้ใช้เวลาพักฟื้นร่างกายมาเป็นระยะเวลานานมาก เธอค่อนข้างเป็นห่วงงานที่ต้าชุ่นกรุ๊ปพอสมควร
ซูข่านได้ขยี้ที่หัวของชุ่นอี่อีเบาๆแล้วพูดว่า
"เธออย่าเพิ่งสนใจเรื่องงานสิ สุขภาพของเธอถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด"
"ค่ะพี่ซูข่าน"
ชุ่นอี่อีพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ดวงตาที่สวยงามของเธอเปล่งประกายราวกับเป็นพระจันทร์เต็มดวงในยามค่ำคืน
สวนที่เขียวชอุ่มช่วยทำให้จิตใจผ่อนคลายและสงบมากขึ้น ทำให้ช่วงเวลาในระหว่างเดินเล่นในสวนเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ชุ่นอี่อีมีความสุขมาก
ทั้งสองคนได้เดินเล่นประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะกลับไปยังบ้านพักของพวกเขา
เมื่อกลับมายังบ้านพัก ซูข่านก็ได้ช่วยพยุงชุ่นอี่อีให้ลุกขึ้น
กั๋วเฟยที่เห็นแบบนั้นก็ได้เข้ามาช่วยประคองชุ่นอี่อีเช่นเดียวกันพร้อมทั้งหันไปทางซูข่านแล้วพูดว่า
"พี่สามครับ"
"ตอนที่พี่สามไปเดินเล่นในสวน มีโทรศัพท์จากคุณจางติดต่อเข้ามาครับ"
"อืม"
ซูข่านพยักหน้าเบาๆแล้วหันไปทางชุ่นอี่อี
"พี่ซูข่านไปจัดการงานของพี่เถอะค่ะ หนูสามารถเดินเข้าบ้านเองได้"
ชุ่นอี่อีพูดด้วยรอยยิ้ม เธอเข้าใจซูข่านเป็นอย่างดี
"ฝากอี่อีด้วยนะ"
ซูข่านหันไปพูดกับกั๋วเฟยจากนั้นก็ปลีกตัวเดินกลับไปยังห้องตัวเองที่อยู่ด้านบน
ซูข่านเดินไปที่โทรศัพท์และกดหมายเลขของจางหม่าน