บทที่ 470 ลูกปัดย้อนภาพ! สำนักเทียนเชวี่ยล้อมปราบ!

หลังจากเจียงเป่ยออกจากหุบเขาชื่อหยางได้มินาน เงาร่างสองสายก็ฉีกกระชากท้องฟ้าและร่อนลงสู่หุบเขา

หนึ่งในนั้นคือจั่วหลง อาจารย์ของจั่วเย่าเสวียน

ส่วนอีกคนหนึ่งคือผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติแห่งตระกูลหลักจั่ว นามว่าจั่วเหวิน

พวกเขาร่อนลงท่ามกลางซากปรักหักพังของสมรภูมิที่พังพินาศ

เมื่อได้เห็นภาพโลหิตไหลนองประดุจสายน้ำและซากศพเกลื่อนกราดเบื้องหน้า ทั้งสองต่างก็ต้องใจสั่นสะท้าน!

ในใจของพวกเขาบังเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ!

โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเห็นซากศพของจั่วรงยวี่ที่ศีรษะแหลกเหลว รวมถึงซากศพของยอดฝีมือขั้นเสินหวงอย่างจั่วหยาและจั่วติ่งเฉิน พวกเขาก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง!

"นี่... นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?!"

"จั่วรงยวี่เพิ่งจะจากตระกูลหลักมาในวันนี้ พร้อมกับพาเย่าเสวียนมาด้วย!"

"เหตุใด... เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?!"

"หุบเขาชื่อหยางกลับถูกล้างบางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!"

"ใครกัน! ใครกันที่มีใจสุนัขกล้าหาญถึงเพียงนี้?!"

จั่วหลงร่างกายสั่นสะเทือนและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

จั่วเหวินที่อยู่ข้างกายในยามนี้ใบหน้าหม่นหมองจนแทบจะมีหยดน้ำร่วงออกมาได้

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความหวาดผวา

เขากำหมัดแน่นพลางแผดเสียงคำราม

"ขั้นเสินหวงระดับสูงสุดหนึ่งคน! ขั้นเสินหวงระดับฝึกใหญ่สามคน!"

"ยังมีขั้นเสินหวงระดับฝึกเล็กและขั้นเสินหวงระดับสูงสุดอีกมากมาย!"

"ทั้งหมดล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของตระกูลพวกเราที่นี่!"

"กลับถูก... ถูกสังหารจนสิ้น! มิเหลือแม้แต่ซากที่สมบูรณ์!"

"ยอดฝีมือท่านใดกัน?! ขุมกำลังใดกันที่ขวัญกล้าบังอาจถึงเพียงนี้!!"

ในตอนนั้นเอง จั่วหลงพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้และรีบเอ่ยถาม

"สหายเหวิน! 'ลูกปัดย้อนภาพ' ของท่านได้พกติดตัวมาด้วยหรือไม่?!"

เมื่อจั่วเหวินได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันฉายประกายเจิดจ้าและกล่าวขึ้น

"ใช่! ยังมีลูกปัดย้อนภาพ!"

"มิว่าจะเป็นใคร หากเคยลงมือที่นี่ ย่อมมิอาจรอดพ้นการตรวจสอบของลูกปัดย้อนภาพไปได้!"

"ข้าอยากจะเห็นนักว่าคนพาลผู้ใดที่สามหาวเพียงนี้!"

เขาหาได้มีความลังเลไม่

เขาสะบัดมือวูบหนึ่ง ลูกปัดสีขาวนวลบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

จากนั้นจั่วเหวินก็พึมพำคาถาในปาก ก่อนจะโยนลูกปัดย้อนภาพขึ้นไปกลางอากาศอย่างแรง!

"วูม!!"

ลูกปัดย้อนภาพหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศและส่งเสียงสั่นสะเทือน

ลูกปัดเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงและระเบิดรัศมีสีขาวโพลนออกมา

วินาทีต่อมา แสงสว่างเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงขนาดมหึมาแผ่กระจายออกไปกลางความว่างเปล่า!

ภาพที่ปรากฏบนม่านแสงนั้น คือเหตุการณ์การต่อสู้อันดุเดือดที่เกิดขึ้นที่นี่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน!

เจียงเป่ยผู้กุมดาบไท่สวีเทียนไว้มั่น บดขยี้ศีรษะของจั่วติ่งเฉินด้วยหมัดเดียวอย่างดุดัน

จากนั้นจึงบดขยี้ศีรษะของจั่วหยาด้วยอีกหมัด

และสุดท้ายคือภาพที่เขาเหยียบลงบนศีรษะของจั่วรงยวี่จนแหลกละเอียด!

ทุกขั้นตอนชัดเจนยิ่งนัก แม้แต่เสียงกัมปนาทก็ยังถูกถ่ายทอดออกมา!

"คนเดียว?!! กลับ... กลับมีเพียงคนเดียวงั้นหรือ?!"

"เรื่องเช่นนี้เป็นไปได้อย่างไรกัน?!"

เมื่อได้เห็นสิ่งที่ปรากฏบนม่านแสง จั่วหลงก็สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกและร้องอุทานออกมา

จั่วเหวินเองก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดผวา

เขากล่าวว่า "ซ้ำยัง... เยาว์วัยเพียงนี้! แท้จริงแล้วคนผู้นี้เป็นใครกัน?!"

เดิมทีพวกเขาคิดว่าผู้ที่กล้าหาญและมีพละกำลังมากพอจะล้างบางหุบเขาชื่อหยางได้นั้น ต้องเป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดแน่นอน

ทว่ามิคาดคิดเลยว่า จะเป็นเพียงชายหนุ่มเยาว์วัยเพียงคนเดียวเท่านั้น!

"เจ้าเคยพบเห็นคนผู้นี้หรือไม่?!"

จั่วเหวินหันขวับมาถามจั่วหลงที่อยู่ข้างกายทันที

จั่วหลงจ้องเขม็งไปยังใบหน้าของเจียงเป่ยบนม่านแสงก่อนจะส่ายหน้า

"มิเคยพบเห็นมาก่อน..."

ทว่า ยังมิทันที่คำพูดของเขาจะขาดคำ ในม่านแสงพลันมีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น:

"ตัว... ตัวประหลาด! เจียงเป่ยผู้นี้มันคือตัวประหลาดชัดๆ!!!"

"เจียงเป่ย?!!"

ทันทีที่ได้ยินนามนี้ ร่างกายของจั่วหลงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับถูกอสนีบาตฟาดใส่กลางศีรษะ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด!

จั่วเหวินรีบหันมามองเขา

"เจ้ารู้จักเจียงเป่ยผู้นี้งั้นหรือ?!"

จั่วหลงดวงตาแทบแตกออกมาและแผดเสียงคำรามลั่น

"มันคือเจ้าเด็กนรกจากมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ทำร้ายเย่าเสวียน!!"

"เป็นเพียงศิษย์เทวะศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งเท่านั้น!"

"มันต้องมาเพื่อชิงยาลูกกลอนปราบมารสุริยันแดงแน่นอน!!"

"มันกลับกล้า... กล้าล้างบางหุบเขาชื่อหยางด้วยตัวคนเดียว!!!"

"ว่าอย่างไรนะ?! เพียงศิษย์เทวะศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งของมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?!"

"แม้แต่ผู้อาวุโสของมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ยังมิมีความสามารถระดับนี้เลย!"

"นี่มันคือศิษย์ตัวประหลาดประเภทใดกัน?!!"

จั่วเหวินสั่นสะท้านไปทั้งใจและเอ่ยออกมาอย่างมิอยากจะเชื่อ

จั่วหลงรีบกล่าวต่อ

"เจ้าเด็กนี่พิเศษนัก มิอาจใช้สายตาของคนทั่วไปมองเขาได้"

"พรสวรรค์ของเขามิได้ด้อยไปกว่าเย่าเสวียนเลยแม้แต่นิดเดียว!"

"สหายเหวิน จะปล่อยให้มันหนีไปมิได้เด็ดขาดนะ!"

แววตาของจั่วเหวินฉายรังสีอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง

เขาคว้าลูกปัดย้อนภาพกลับมาแล้วกล่าวว่า "วางใจเถอะ! มีลูกปัดย้อนภาพอยู่นี่ มันหนีมิพ้นแน่!"

"ลูกปัดนี้สามารถล็อกกลิ่นอายที่มันหลงเหลือไว้ที่นี่และติดตามร่องรอยไปได้!"

"ต่อให้มันจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะลากตัวมันออกมาบดขยี้กระดูกให้เป็นผงให้จงได้!!"

เมื่อจั่วหลงได้ยินดังนั้น ในดวงตาก็พลันมีประกายแห่งความหวังขึ้นมา

ทว่าวินาทีต่อมาเขาก็พลันนึกบางอย่างได้จนใบหน้าขาวซีด

"แย่แล้ว! เย่าเสวียน!!"

จากนั้นเขาก็หาได้มีความลังเลไม่

ร่างกายพุ่งทะยานตรงไปยังส่วนลึกของหุบเขาชื่อหยาง มุ่งหน้าไปยังสระสวรรค์เก้าสุริยันทันที!

จั่วเหวินเองก็ติดตามไปติดๆ

ทั้งสองคนมาถึงขอบสระในชั่วพริบตา

เมื่อมาถึงสระสวรรค์เก้าสุริยัน ก็พบว่าน้ำในสระแห้งขอดจนสิ้น

จั่วเย่าเสวียนนอนทอดกายอยู่บนพื้นดิน ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ

กลิ่นอายแห่งชีวิตของเขาแผ่วเบาถึงขีดสุด

ที่มุมปากและเสื้อคลุมเต็มไปด้วยรอยเลือด

"เย่าเสวียน——!!!"

จั่วหลงดวงตาแทบแตกออกมาพร้อมแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างปิ่มจะขาดใจ

เขาเดินลงไปที่ก้นสระและพยุงร่างของจั่วเย่าเสวียนขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

เขาเร่งส่งพลังหลิงเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่ายเพื่อประคองอาการบาดเจ็บ

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

จั่วเหวินขมวดคิ้วแน่นและรีบถาม

"น้ำในสระสวรรค์ถูกสูบออกไปอย่างรุนแรง ทำให้การขัดเกลาหยุดชะงักกลางคัน พิษเพลิงจึงเสียการควบคุมและสะท้อนกลับเข้าทำลายร่างกายอย่างหนัก!"

"ของเขาในยามนี้ อวัยวะภายในของเขา แหลกเหลวไปหมด!"

"ซ้ำเส้นลมปราณยังขาดสะบั้น รากฐาน... พังทลายสิ้นแล้ว!"

จั่วหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

จั่วเหวินมองดูสภาพของจั่วเย่าเสวียนที่ลมหายใจรวยรินดุจแสงเทียนจวนจะดับมอดแล้วถอนหายใจ

"การขัดเกลาในสระสวรรค์หากถูกขัดจังหวะ ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรงยิ่งนัก"

"จั่วเย่าเสวียนในครั้งนี้... เกรงว่าต่อให้เป็นเทพเซียนก็ยากจะเยียวยา"

"ทว่า... ก็นับว่ายังโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายที่เขาสิ้นสติอยู่ที่นี่จนเจียงเป่ยมิได้สังเกตเห็น"

"มิเช่นนั้น... ป่านนี้คงมิเหลือแม้แต่ซากศพแล้ว"

"เจียงเป่ย!!"

จั่วหลงโอบกอดศิษย์รักไว้แน่น ดวงตาแดงฉานพร้อมกับแผดเสียงคำราม

"สหายเหวิน! จะปล่อยมันไปมิได้เด็ดขาด!"

"ข้าต้องการให้มันตาย! ให้มันอยู่มิสู้ตาย!!"

สายตาของจั่วเหวินฉายประกายเย็นวาบพร้อมจิตสังหารที่รุนแรง

"ข้าจะไปไล่ล่ามันเดี๋ยวนี้!"

"กลิ่นอายของเจ้าเด็กนั่นถูกลูกปัดย้อนภาพล็อกไว้แล้ว ยามนี้มันกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เขตแดนของสำนักเทียนเชวี่ย!"

"เจ้าจงรีบพาจั่วเย่าเสวียนกลับตระกูลหลัก และช่วยรักษาเขาอย่างสุดความสามารถ!"

"ในขณะเดียวกัน จงรีบส่งข่าวแจ้งตระกูลหลักให้ส่งคำสั่งระดับสูงสุด ให้เจ้าสำนักเทียนเชวี่ยขัดขวางเจียงเป่ยไว้ให้จงได้!"

"ห้ามปล่อยให้มันหนีกลับไปถึงมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์เด็ดขาด!"

"หลังจากเจ้าจัดการเรื่องเย่าเสวียนเสร็จแล้ว จงรีบพายอดฝีมือของตระกูลตามมาล้อมปราบมันทันที!"

"ครั้งนี้ พวกเราจะวางตาข่ายฟ้าดิน เพื่อสับมันให้แหลกเป็นหมื่นชิ้น!!"

"ตกลง!!"

จั่วหลงพยักหน้าอย่างหนักหน่วง

จากนั้นเขาก็มิได้ชักช้า ค่อยๆ อุ้มร่างของจั่วเย่าเสวียนขึ้น

เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของตระกูลหลักจั่วอย่างบ้าคลั่ง

จั่วเหวินเองก็มิมีความลังเลแม้เพียงนิด

เขากุมลูกปัดย้อนภาพไว้มั่นและล็อกทิศทางที่เจียงเป่ยหนีไป

เขาพุ่งร่างหายลับไปในขอบฟ้าเช่นกัน

...

อีกด้านหนึ่ง หลังจากออกจากหุบเขาชื่อหยางแล้ว เจียงเป่ยก็เร่งความเร็วเต็มที่เพื่อมุ่งหน้ากลับสู่มหาวิหารศักดิ์สิทธิ์

ยามนี้เขากำลังบินอยู่เหนือเทือกเขาที่กว้างใหญ่ไพศาล

เมื่อออกจากหุบเขาชื่อหยางมาแล้ว พลังเทพเพลิงผลาญของเขาก็อันตรธานหายไปจนสิ้น

เจียงเป่ยเร่งความเร็วถึงขีดสุดพลางครุ่นคิดในใจ

"สภาพแวดล้อมในหุบเขาชื่อหยาง ช่างเหมาะสมกับการสำแดงพรสวรรค์พลังเทพเพลิงผลาญของข้าให้ระเบิดออกมาได้อย่างเต็มที่ จนพละกำลังพุ่งสูงขึ้นมหาศาล"

"แม้แต่ขั้นเสินหวงระดับฝึกใหญ่ข้าก็ยังสังหารได้อย่างง่ายดาย หรือแม้แต่ขั้นเสินหวงระดับสูงสุดก็มิใช่คู่ต่อสู้"

"ทว่ายามนี้เมื่อออกจากหุบเขาชื่อหยางมาแล้ว ความรู้สึกถึงพละกำลังที่หดหายไปช่างยิ่งใหญ่นัก!"

"ตัวข้าในยามนี้เกรงว่าคงต่อสู้กับขั้นเสินหวงระดับฝึกเล็กได้เท่านั้น"

"ส่วนขั้นเสินหวงระดับฝึกใหญ่คงทำได้เพียงรับมืออย่างยากลำบาก"

"เห็นทีข้าต้องรีบเพิ่มพละกำลังให้ตนเองโดยเร็ว"

"มิเช่นนั้นหากตระกูลหลักจั่วส่งผู้ใดมา ข้าคงยากจะต้านทานได้ไหว"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นของเจียงเป่ยก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

ทว่า ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม ในจังหวะที่เขาบินอยู่เหนือเทือกเขาที่สูงชันและอันตราย เหตุการณ์มิคาดฝันก็บังเกิดขึ้น!

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว——!!!"

เสียงฉีกกระชากอากาศดังขึ้นจากทุกทิศทางอย่างกะทันหัน!

หัวใจของเจียงเป่ยกระตุกูวบ

เขาหยุดร่างนิ่งอยู่กลางอากาศและส่งสายตากวาดมองรอบกายทันที

เห็นเพียงร่างนับร้อยสายพุ่งออกมาจากป่าทึบเบื้องล่างและตามหน้าผาโดยรอบ!

คนเหล่านั้นสวมชุดรัดกุมสีเขียวหม่นเหมือนกันหมด

ในมือถืออาวุธครบมือ แววตาแต่ละคนดุดันและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร!

เพียงชั่วอึดใจ พวกเขาก็ล้อมวงไว้จนหนาแน่น และกักขังเจียงเป่ยไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์!

ผู้นำกลุ่มคือชายฉกรรจ์ที่ถือดาบยาวใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอัมหิต

เขาแหงนหน้าขึ้นตะโกนกู่ร้องเสียงดังลั่นท้องฟ้า:

"ท่านเจ้าสำนัก! เจอตัวมันแล้ว! คือมันมิผิดแน่——!!!"

สิ้นเสียงตะโกนกู่ร้องของเขา ความว่างเปล่าเบื้องบนพลันปริแยกออก

วินาทีต่อมา ร่างที่กำยำใหญ่โตประดุจหอคอยเหล็กของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น!

เขาสวมชุดคลุมลายมังกรสีทองแดง ใบหน้าหยาบกร้านแฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขามโดยมิต้องเอ่ยวาจา

แรงกดดันอันมหาศาลของขั้นเสินหวงระดับฝึกใหญ่แผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง!

เขาจ้องมองลงมาที่เจียงเป่ยจากที่สูง แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารพลางแผดเสียงตะโกนลั่น:

"เจ้าหนูผู้ขวัญกล้าบังอาจ!"

"ทำลายหุบเขาชื่อหยางของตระกูลหลักจั่วแล้วยังคิดจะหนีไปง่ายๆ งั้นหรือ?!"

"ในเมื่อล่วงเกินตระกูลหลักจั่วแล้ว มิว่าแดนเทพจะกว้างใหญ่เพียงใด ก็จะมิมีที่ว่างให้เจ้าได้ซุกหัวนอนอีกต่อไป!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ หัวใจของเจียงเป่ยก็จมดิ่งลงทันที

ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม

คนของตระกูลหลักจั่วกลับไล่ตามมาทันเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ทว่าเพียงมินานเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

คนเหล่านี้มิหน้าจะใช่คนของตระกูลหลักจั่ว ทว่าน่าจะเป็นขุมกำลังในสังกัดของตระกูลหลักจั่วที่อยู่แถวนี้ จึงสามารถเดินทางมาถึงได้รวดเร็วเพียงนี้!

ทว่า ปัญหาคือคนพวกนี้ล่วงรู้ตำแหน่งของเขาได้อย่างไร?

ในใจของเจียงเป่ยพลันสังหรณ์ใจถึงอันตราย นิ้วทั้งห้ากำหมัดไว้แน่น

ยามนี้ ชายวัยกลางคนที่ประดุจหอคอยเหล็กฝั่งตรงข้ามจ้องมองเจียงเป่ยและเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ้าคือเจียงเป่ยสินะ? ช่างมีความกล้ามิเบา!"

"ถึงขนาดกล้าบุกโจมตีหุบเขาชื่อหยาง ข้าคือหลี่ฉงเฟิง เจ้าสำนักเทียนเชวี่ย รับคำสั่งมาเพื่อเด็ดศีรษะสุนัขของเจ้า!"

เจียงเป่ยรูม่านตาหดวูบลงก่อนจะเอ่ยเสียงหนัก

"ข้ามิมิรู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอันใด"

"ยังจะมาแสร้งทำเป็นไขสืออยู่อีกรึ?!"

หลี่ฉงเฟิงแค่นยิ้มเย็นพลางกล่าว

"ทางตระกูลหลักส่งข่าวมาแล้ว ว่าเจ้าเพียงแต่อาศัยการดูดซับธาตุไฟในหุบเขาชื่อหยางถึงจะมีพละกำลังมหาศาล"

"ทว่าท่ามกลางป่าเขารกร้างเช่นนี้ มิมีพลังธาตุไฟอันใดให้เจ้าใช้ได้"

"ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะดิ้นรนไปได้สักกี่น้ำ!!"

จากนั้นเขาก็สะบัดมือวูบหนึ่งพร้อมแผดเสียงสั่ง

"ฆ่า!!"

"ฆ่า!!!"

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องสังหารก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นฟ้า

เหล่าศิษย์สำนักเทียนเชวี่ยนับร้อยต่างพุ่งทะยานมาจากทุกทิศทาง และเข้ารุมล้อมสังหารเจียงเป่ยที่อยู่ตรงกลางทันที!

เจียงเป่ยเมื่อเห็นดังนั้น แววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยือก

เขาเดินออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับแผดเสียงตะโกนลั่น:

"แม้จะมิมีธาตุไฟ ทว่าการจะสังหารพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้า ก็ยังถือว่าเหลือเฟือ!"

(จบบท)

แจ้งนักอ่านทุกท่านครับ ตอนนี้ผมแปลถึงบทที่470 ต้นฉบับตอนนี้อัพถึงบทที่483 (10/4/69) ผมจะแปลแล้วอัพเดทให้ทุก5บทนะครับ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านครับ ^^

"ผมกลับมาแปลต่อตามปกติแล้วนะครับ พอดีป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปพักหนึ่ง ตอนนี้ร่างกายดีขึ้นพร้อมลุยต่อแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ยังรอนะครับ!"